De zee was altijd al alles tegelijk: de oorsprong van de wereld, de rand ervan, een plek waar monsters leefden en goden raasden. Ze stond voor het onbekende. Voor alles wat nog mogelijk was. Vandaag kennen we haar beter, maar de essentie blijft: de zee is een tegenbeweging. De laatste leegte in een wereld die eigenlijk geen leegte meer verdraagt.
Stad versus zee
Scroll tegenwoordig door eender welke boekingssite of sociale media-feed en één ding valt meteen op: vakanties draaien steeds minder om “zoveel mogelijk zien”, maar wel om ont-prikkelen. En hoewel citytrips naar grote steden populair blijven, is de zee stilaan hét symbool geworden van de rust waar we zo hard naar op zoek zijn. Dat merkte ik eerst op bij mezelf, trouwens. Hoe ik de afgelopen jaren steeds vaker naar zee trek. Hoe ik plots wil zeilen, duiken en gewoon uren naar de golven kan staren zonder me ook maar een moment te vervelen. Alsof de zee een van de enige plekken is waar alles even stiller wordt. En blijkbaar ben ik niet alleen. Kijk maar naar wat vandaag aspirational geworden is op Instagram: varen langs de Amalfikust, freediven in de Azoren, surfen in Taghazout… het lijstje is eindeloos.
Dit bericht op Instagram bekijken
Misschien is echte luxe vandaag gewoon een plek waar niets van je verwacht wordt.
Blue mind
Of er ook een andere reden is waarom de zee ons zo aantrekt? Volgens marien bioloog Wallace J. Nichols wél. En dan niet alleen emotioneel, maar letterlijk fysiek. Hij noemt het blue mind: de bijna meditatieve rust die we ervaren wanneer we in, op of gewoon dichtbij water zijn. Ik denk dat bijna iedereen dat gevoel direct herkent. Hoe je aan zee ineens minder nood voelt om constant iets te moeten doen en alles automatisch wat trager lijkt te gaan. Volgens Nichols heeft dat onder andere te maken met het ritme van de golven, de open horizon en zelfs de kleur blauw zelf. Ons hoofd krijgt minder prikkels te verwerken, waardoor ons zenuwstelsel vertraagt en ons lichaam makkelijker tot rust komt.
Dit bericht op Instagram bekijken
