Ik hou van een lesje reformer pilates. Yoga, zeker als het yin is, vind ik ook fijn. En oké, ik heb me ook al eens laten meevoeren in een sound bath, al zit dat al vrij dicht tegen de spiri wiri-grens aan voor mij. Maar goed, wie niets probeert, ontdekt ook niets nieuws. Dus toen ik hoorde dat er bij Release, een studio achter mijn hoek in Antwerpen, een (voorlopig eenmalige) cacao ceremonie werd georganiseerd, dacht ik: waarom niet? Je hoeft hiervoor tenslotte geen ticket naar Costa Rica te boeken om het eens uit te proberen.
De setting
We wandelen zachtjes de ruimte binnen waar wierook de lucht vult. De zaal is warm verlicht, met matjes, dekentjes en kussentjes op elke plek. Ik kies intuïtief een plekje bij het open raam, waar een gouden streep zonlicht precies mijn mat raakt. Onze begeleidster Gaëlle verwelkomt ons met een rust die meteen werkt. We starten met een korte check-in ronde, waarin we ons kunnen uitspreken: hoe voel je je? Wat brengt je hier? We trekken een tarotkaart en doen een eerste ademhalingsoefening. En ik merk: eindelijk wat tijd voor mezelf, mijn hoofd wordt al stiller. Maar eerlijk? Ik zit vooral te wachten op het moment. De cacao.
Wat ís dat nou eigenlijk, zo’n cacao ceremonie?
Even voor de duidelijkheid: dit is geen gewone chocomelk. Rauwe cacao, onbewerkt en rijk aan antioxidanten, werd duizenden jaren geleden al door de Maya’s gebruikt in rituelen. Het wordt gezien als een hartopener: een natuurlijk middel dat je emotionele centrum aanspreekt, je creativiteit aanwakkert en je dichter bij jezelf brengt. Geen drugs, geen hallucinaties, maar een subtiele, energetische shift. Meer daarover lees je hier. Je drinkt het niet gedachteloos maar je ruikt, kijkt, voelt met aandacht en drinkt het langzaam.
De cacao wordt uitgedeeld aan iedereen © Ismael Ahmadoun for Bouzian Copmans
De eerste slok
De cacao wordt warm ingeschonken en het ruikt goddelijk. Warme cacao met een aardse geur, kruidig bijna. Ik neem een slok en… moet mezelf bedwingen om niet hardop ‘bah’ te zeggen. Wat een deceptie. Het is bitter, dik, aards. Geen suiker, geen melk, geen cozy winterdrankje, totaal niet wat mijn chocohongerige brein had verwacht maar een soort vloeibare aarde. Right. Even schakelen.
Toch is zelfs dat een moment van bewustwording. Waarom stoor ik me eraan? Kan ik het omdenken? Dat lukte deels, al bleef er wel wat in het kopje staan. En weet je? Dat mag. Alles mag hier, niks moet.
Dansen
En met alles mag bedoel ik voorál de ecstatic dancing. Na een korte meditatie gaan we rechtstaan en ik denk: o nee, ik ben geen dansen-op-je-blote-voeten-type. Maar de muziek start en iedereen beweegt op de muziek. Armen zwieren, haren wapperen. Ik beweeg ook, maar ingetogen. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het beter bij me past. Anderen gaan all in, heerlijk om te zien wel.
Meditatie en mantra’s
Na de dans zakken we weer neer. Er klinkt een live gezongen mantra, begeleid door zachte klanken. Gaëlle begeleidt ons in een lange, diepe meditatie, met woorden over zelfliefde die binnenkomen. En ineens voel ik het: een traan over mijn wang. Ik veeg ‘m snel weg voordat iemand het ziet. Serieus, Daphne, alweer zo bewust van anderen?
Meditatie © Ismael Ahmadoun for Bouzian Copmans
De afterglow
Blijkbaar was ik niet de enige die na afloop nog even neer wilde ploffen in de zithoek van Release. Alsof niemand zin heeft om terug te keren naar de drukte van de dag. Ik biecht mijn traan op aan de vijf vrouwen die er ook zitten en guess what: iedereen hadden hetzelfde en bleek net zo verbaasd te zijn over zichzelf te zijn als ik. Ik denk dat dit genoeg zegt over het effect van zo’n sessie.
Wat ik meeneem
Ik zag geen visioenen, mijn spirit animal kwam niet langs, en nee, ik heb ook ecstatic dancing niet ontdekt. Maar ik was er, zonder afleiding, zonder telefoon, zonder haast en uiteindelijk zo licht als een veertje. En dat bracht mij middenin een week vol deadlines een gelukzalig gevoel. Ik heb mezelf weer even ingecheckt en dat was ontzettend waardevol.
