De ene ontwerpt creaties die door sterren als Rosalia, Charli XCX en Dua Lipa gedragen worden, de andere stampte met ‘The Supper Club’ een succesvol evenementenbureau uit de grond. Bij Julie en Eline Kegels lopen werk en leven naadloos in elkaar over.
Jullie zijn echte ondernemers, een erfenis van thuis?
“JULIE: Wij komen uit een gezin met een vader die bijzonder hard werkte — een echte creatieve geest die voor zijn werk vaak reisde. We zijn letterlijk opgegroeid tussen koffers, stalen en stoffen van de handtassen die hij destijds maakte. Toch is die drive geen directe weerspiegeling van hoe we zijn opgevoed. Onze ouders hebben ons niet gepusht of iets opgelegd. Prestatiedrang was hen vreemd; we hebben bijvoorbeeld nooit onze schoolresultaten moeten voorleggen.
Voor je geniet, moet je even afzien
ELINE: We zaten allebei op de Steinerschool, waar niet met een klassiek puntensysteem werd gewerkt. Onze ouders benadrukten wel altijd dat, als je iets wil, je er met overtuiging en vanuit je hart voor moet gaan. Anders hou je het niet vol.
JULIE: Hun motto: ‘Voor je geniet, moet je even afzien.’ ”
Het stond met andere woorden niet in de sterren geschreven dat jullie de creatieve sector in zouden stappen?
“JULIE: Van jongs af aan droomde ik ervan om in de mode te werken. Mijn ouders hebben dat nooit afgeremd, integendeel. Ze leerden ons de wereld observeren en analyseren. Tijdens de zomervakanties sleurden ze ons mee naar kerken en musea; de regel was eenvoudig: een uur zwemmen in het water, daarna cultuur. Op de Steinerschool werden we bovendien elk jaar ondergedompeld in een specifiek historisch tijdperk.
Julie en Eline Kegels – Tom Delaisse
ELINE: Ik kijk met veel warmte — en een vleugje melancholie — terug op die periode. Zowel thuis als op school werden we uitgedaagd om creatief te denken, maar ook om dieper te graven en te begrijpen wat bepaalde ideeën of tijdsgeest betekend hebben voor onze hedendaagse samenleving. Na het 6de leerjaar veranderde er veel. Dat is best een onzekere leeftijd. Ik kwam in contact met meisjes van andere scholen en werd me er plots van bewust dat ik geen “klassiek onderwijs” volgde. Vandaag zijn we echter blij en dankbaar dat we beide leermethodes heb mogen ervaren.”
De stap naar de modeacademie op je achttiende was dus een heel bewuste keuze, Julie?
“JULIE: Ik was geobsedeerd door mode. Terwijl klasgenootjes in de lagere school presentaties gaven over hun hobby of hun kat, koos ik voor onderwerpen als Madame Grès en Paul Poiret. Mijn allereerste creatie was een rok — eigenlijk een lap stof met een ingestikte tunnel en een ceintuur erdoor. Het resultaat was vooral één ding: een fantastisch gevoel, en nog meer goesting om te begrijpen hoe kleding ontstaat. Op aanraden van onze ouders waagde ik me aan het ingangsexamen van de Antwerpse Modeacademie. Ik slaagde meteen en ben er als het ware ingerold.”
Eline en Julie Kegels – Tom Delaisse
Terwijl jij, Eline tijdens de pandemie een evenementenbureau uit de grond stampte.
“ELINE: Julie wist al vroeg welke richting ze uit wilde. Ik droomde eerder van een carrière in entertainment — de stem op de radio, het gezicht op televisie, maar ik durfde niet echt. Met mijn studie communicatiewetenschappen koos ik voor een interessante, maar weliswaar erg brede richting, die me uiteindelijk in public relations bracht. Toen de pandemie uitbrak, gooide ik het roer om. Ik organiseer enorm graag feestjes en heb oog voor schoonheid en detail — iets wat we ook van thuis hebben meegekregen. Mama was daar een krak in: mensen zich welkom laten voelen. Toen alles stilviel, begon ik tafels te dekken voor vriendinnen. Zij moedigden me aan om het resultaat op Instagram te delen, en zo ontstond The Supper Club.
JULIE: De naam komt van mijn mastercollectie aan de academie, geïnspireerd op The Dinner Party van Judy Chicago — een kunstwerk waarin belangrijke vrouwen uit de geschiedenis een plaats krijgen aan een rijkelijk aangeklede tafel.
ELINE: Het ging echt om het totaalplaatje: van servetten tot glaswerk en bestek, alles tot in de puntjes verzorgd.Iets wat perfect aansluit bij mijn visie voor The Supper Club.”
Julie Kegels – Tom Delaisse
Vandaag vormen jullie ook professioneel een tandem.
“ELINE: Klopt! Julie is mijn beste vriendin. Samenwerken met je zus is anders: het ene moment haal je het bloed onder elkaars nagels vandaan, twee minuten later is alles weer vergeten. We hebben alles samen meegemaakt — de goede momenten, maar ook de moeilijke. Ik kan 100% mezelf zijn bij Julie. Zonder overdrijven: Julie als zus is het beste cadeau dat ik me kan voorstellen.
We zouden onze pinch-me momenten meer moeten koesteren
JULIE: Ook vroeger waren we altijd samen. Als kinderen hadden we een handvol vriendinnen, maar eigenlijk brachten we bijna elk weekend samen door. Zo’n nauwe samenwerking heeft voor- en nadelen, maar je hoeft niets te verbloemen.
ELINE: Ik ben van nature een echte people pleaser. Die energie kan in andere projecten weglekken, maar bij Julie valt dat volledig weg. Als iets niet haalbaar is of we dreigen over budget te gaan, benoem ik dat meteen. We denken samen na.
JULIE: We houden onze werkkring bewust klein en vertrouwd. Daar zitten ook mensen bij die ik nog ken vanop de academie.”
Eline Kegels – Tom Delaisse
Op sociale media zie je toch vooral de mooie kant van ondernemen.
“ELINE: De slapeloze nachten en stress neem ik er graag bij. Wat soms zwaarder weegt, is het voortdurend zelfkritisch te moeten zijn.
JULIE: Het moordende tempo went inderdaad. De maand voor een defilé slaap ik nauwelijks, en dat is niet zonder reden. Wat ik wel vaker zou willen doen, is stilstaan bij wat we al bereikt hebben. De angst om stil te vallen is reëel.
ELINE: We zouden onze ‘pinch me moments’ meer mogen koesteren. De show van Julie tijdens de modeweken in september was er zo een. Terwijl Julie backstage nog een laatste keer elk model controleerde, besefte ik ineens dat wij dit samen doen. Na de show kon ik niet stoppen met huilen. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan denk.
JULIE: En twee dagen later zit je weer in de showroom, alsof het nooit gebeurd is.”
Wie zit er trouwens aan jullie ideale tafel?
“ELINE: Zeker Julie. En Enrique Iglesias. En Queen Elizabeth — ik denk dat ze stiekem heel leuk was.
JULIE: Ik moest ooit mee naar een concert van Enrique, omdat Eline zo’n fan was. Volgens mij haalde hij toen een zeventigjarige dame het podium op, en zag ik mijn eerste tongkus. Dat was voor mij eigenlijk al genoeg. (lacht)”
