De ene dacht op de schaal van gebouwen, gevels en steden, de andere werkt op die van millimeters, materialen en precisie. En toch is de link tussen architectuur en horlogerie minder vergezocht dan ze lijkt. Ze draaien uiteindelijk om dezelfde dingen: vorm, functie, proportie, gevoel en vooral om design dat de tand des tijds doorstaat.

Tijdens Collectible in Brussel stelde Rado een nieuwe lijn voor die geïnspireerd is op Le Corbusier. En hoewel die naam meteen beelden oproept van modernistische villa’s en iconische meubels, blijkt de link met horloges verrassend logisch. Want wie Le Corbusier zegt, zegt niet alleen architectuur, maar ook een uitgesproken visie op kleur, materiaal en vorm. Precies de elementen waar Rado al decennia rond bouwt.

Waarom Le Corbusier nog altijd relevant is

De Frans-Zwitserse architect, geboren als Charles-Édouard Jeanneret, was een van de grondleggers van het modernisme. Hij tekende niet alleen gebouwen, maar hertekende hoe we wonen en leven. Licht, open ruimte, functionaliteit en een sterke link met natuur. Toen vooral radicaal, nu nog steeds verrassend actueel.

Minder bekend, maar minstens even invloedrijk, is zijn visie op kleur. Met zijn Polychromie Architecturale ontwikkelde Le Corbusier een zorgvuldig samengesteld palet van 63 tinten, zowel zachte aardekleuren als krachtige, verzadigde accenten. Het zijn echter geen willekeurige kleuren: Le Corbusier ontwikkelde een systeem waarin elke tint bedoeld is om ruimte te sturen, volumes te versterken en sfeer te creëren.

Of zoals Brigitte Bouvier, directeur van de Fondation Le Corbusier, het verwoordt aan ELLE: ‘Voor Le Corbusier was kleur nooit decoratie. Het was een manier om architectuur op te bouwen.’

Van kleurenpalet naar horloge

Precies dat palet vormt de basis van de nieuwe Rado-collectie. Maar in plaats van het klakkeloos over te nemen, koos het merk ervoor om het te vertalen naar een reeks horloges waarin kleur centraal staat. Opvallend: de keuze voor de specifieke kleuren gebeurde niet vanuit een complexe theorie, maar eerder intuïtief. ‘Het gaat erom hoe kleuren samenkomen’, legt Bouvier uit. ‘Het is niet één plus één, maar het geheel dat steeds een ander gevoel creëert.’

Ook volgens CEO Adrian Bosshard behoeft deze exacte samenstelling weinig ingewikkelde uitleg: ‘Ze zijn gewoon mooi samen’, zegt hij. ‘En dat was ook belangrijk: dat alles klopt als geheel.’ Bouvier knikt terwijl Bosshard dit uitlegt: het klopt inderdaad dat alle kleuren met elkaar gematcht kunnen worden voor een mooi resultaat.

De kleuren werden bovendien niet zomaar geïnterpreteerd, maar zo nauwkeurig mogelijk gereproduceerd op basis van de originele referenties van de Fondation Le Corbusier. Dankzij Rado’s expertise in high-tech keramiek konden die tinten tot in detail worden benaderd, iets wat technisch allesbehalve evident is.

Drie horloges, drie architecturale referenties

De collectie van Rado bestaat uit drie modellen, elk met andere kleuren en referentie naar het werk van Le Corbusier. Zie het niet als letterlijke vertalingen van gebouwen – dit zou ook moeilijk zijn met zulke kleine voorwerpen als horloges – maar eerder interpretaties van zijn architecturale taal.

De collectie bestaat uit drie horloges, elk gelinkt aan een concreet project van Le Corbusier. Een eerste model verwijst naar La Cité Radieuse in Marseille, het modernistische woongebouw uit 1952 dat symbool staat voor zijn visie op collectief wonen. Het tweede horloge is geïnspireerd op het Carpenter Center for the Visual Arts in Cambridge, zijn enige gebouw in Noord-Amerika, waar het ruwe beton en de sculpturale gevel centraal staan. Het derde model kijkt naar Chandigarh in India, meer bepaald naar het Palace of Assembly binnen het Capitol Complex, een monumentaal project dat zijn grootschalige en visionaire stedenbouw perfect samenvat.

Bosshard eerste kennismaking met Le Corbusier was overigens niet via architectuur, maar via designmeubels. ‘Een vriend van mij had zijn stoelen thuis staan’, vertelt Bosshard. ‘Pas later ben ik me echt gaan verdiepen, en toen zag ik hoeveel parallellen er zijn met wat wij doen.’ De echte ontmoeting tussen Rado en Le Corbusier kwam er pas later, via een eerdere samenwerking rond zijn kleurpalet. Die klik bleek zo vanzelfsprekend dat het niet bij één project bleef. Volgens Bosshard voelde het al snel alsof beide werelden dezelfde taal spraken: die van materiaal, innovatie en uitgesproken design. De eerste collectie legde vooral de nadruk op een monochrome kleur, deze nieuwe reeks gaat nog een stap verder en zoekt ook explicieter de link met zijn architectuur.

Goed design verveelt niet snel

Voor Bosshard draait het uiteindelijk niet om referenties, maar om tijdloosheid. ‘Een goed ontwerp is iets dat relevant blijft’, zegt hij. ‘Dat is altijd het doel van Rado geweest. Wij maken design voor de lange termijn.’ Hij verwijst naar een model uit 1987 dat recent opnieuw werd uitgebracht en nog steeds opvallend modern is. ‘Als iets na zoveel jaar nog futuristisch aanvoelt, dan weet je dat het goed zit.’ Het is wat Rado graag doet: vooruitkijken, experimenteren, en durven afwijken van het bekende.

Geen kopie maar een vertaling

Een gebouw vertalen naar een horloge blijkt daarbij minder evident dan het klinkt. ‘Je kan geen gebouw op een horloge zetten’, zegt Bosshard. ‘Het gaat erom dat je het gevoel vertaalt, de structuur, de creativiteit.’ Die vertaalslag zit vooral in materiaal en afwerking. Klassieke wijzerplaten worden vaak in zachtere metalen gemaakt maar Rado werkt hier met keramiek, wat veel preciezere en scherpere structuren mogelijk maakt. Zo ontstaan subtiele verwijzingen naar architectuur. Volgens Bouvier is dat precies waar de samenwerking in slaagt. ‘Het is geen reproductie, maar een interpretatie. En dat is nodig om een nalatenschap levend te houden.’ Of deze horloges over dertig jaar nog relevant zullen zijn? Voor Bosshard is het antwoord simpel. ‘Ongetwijfeld. Sterk design blijft relevant.’ Hij glimlacht en wijst naar de stoelen waarin we zitten; een ogenschijnlijk trendy ontwerp van de hand van Le Corbusier himself. ‘Kijk maar.’