Voor een lingerieshoot met Primadonna moet Vivian Hoorn letterlijk met de billen bloot. Maar de Nederlandse influencer en body confidence advocate geeft zich ook figuurlijk al jaren bloot. Over haar lichaam, haar depressie, het invriezen van haar eicellen en de moeilijke weg naar zelfaanvaarding. Op sociale media volgden haar bijna 600.000 volgers de reis van een zoekende jonge vrouw naar een versie die sterker in haar schoenen staat dan ooit.
Net terug uit Kaapstad hangt de vakantieglow nog om haar heen. Heeft ze dan echt geen make-up op? “Wat mascara”, lacht ze. En nog iets: elke ochtend op een lege maag een shot olijfolie met vers citroensap drinken. “Wel de juiste, met een hoog polyfenolgehalte.” Sindsdien, zegt ze, heeft ze een zieke glow. Een tip om mee te nemen, samen met haar overtuiging dat een foto niet moet tonen hoe je eruitziet, maar hoe gelukkig je op dat moment was.
Toen je in 2022 op de cover van ELLE stond, stond er in je bio nog ‘more self love, my love’. Nu staat er gewoon ‘hiiii you!’. Dat lijkt klein, maar het voelt alsof er iets veranderd is. Klopt dat?
“Ja, al vind ik het moeilijk om te veel betekenis te geven aan een Instagram-bio. Maar ‘more self love, my love’ hoorde wel echt bij een bepaald hoofdstuk. Ik was daar toen zelf heel erg mee bezig en wilde andere mensen daarin inspireren. Nu voelt dat minder als iets wat er bovenop ligt. Het is veel meer gewoon een onderdeel van mij geworden. ‘Hiiii you!’ voelt lichter, opener, minder alsof ik iets probeer uit te leggen.”
Je woont deels op Ibiza. Wat vind je daar dat je elders niet vond?
“Op Ibiza vind ik vooral rust. In Amsterdam woon ik midden in de stad en ben ik de hele tijd aan het werken. Op Ibiza leef ik veel meer buiten. Even wandelen in de ochtend, nog een duik nemen aan het einde van de dag. Daar voel ik veel meer ruimte.”
Tijdens deze shoot stond je voor de camera van Marie Wynants, iemand die heel precies en sculpturaal naar een lichaam kijkt. Jij pleit net voor minder controle over het lichaam. Was er een moment waarop je dacht: oei, nu botsen onze werelden een beetje?
“Nee, helemaal niet. Ik wilde al heel lang eens met Marie werken. Ik dacht eerst dat dit een vrij klassieke, commerciële lingerieshoot zou worden, maar toen ik haar moodboard zag, wist ik meteen dat het iets veel creatievers zou zijn. Ze had van Primadonna alle vrijheid gekregen en dat voelde je ook. Ik vind het mooi als een lichaam niet alleen bekeken wordt als iets dat mooi of perfect moet zijn, maar ook als iets levends, iets sterks, bijna als een kunstwerk. Dat sluit heel goed aan bij de visie van Marie.”
©Marie Wynants
Kende je het merk al?
“Ja, zeker. Ik kende het merk vooral van vroeger, omdat mijn moeder het altijd droeg. Ik vind het ook leuk dat het zo’n Belgisch-Nederlands verhaal is. Een Belgisch merk, een Belgische fotografe, ik als Nederlands model. Er zit veel verhaal, ambacht en authenticiteit in.”
Je lijkt op die foto’s heel comfortabel in je lichaam. Is dat iets wat je hebt moeten leren?
“Ik ben best comfortabel als het gaat om naakt zijn en ik ken mijn lichaam intussen heel goed. Daardoor was het voor Marie ook fijn werken, want ik weet hoe ik moet zitten of bewegen voor een camera. Er zijn denk ik weinig modellen die naakt voorovergebogen gaan zitten met het volste vertrouwen dat daar iets moois uitkomt. Terwijl ik bij het zien van de backstagebeelden soms echt denkt: hoezo lig ik erbij?”
Hoe kom je op dat punt?
“Door tijd, denk ik. En door jezelf telkens opnieuw wat zachter te behandelen. Ik ben nu zelfs degene die op vakantie als enige naakt rondloopt terwijl mijn vriendinnen nog in hun bikini op hun ligstoel zitten. Ik had vroeger nooit gedacht dat ik ooit die persoon zou zijn.
Natuurlijk kan ik nog altijd voor de spiegel staan en denken: mwah. Maar ik probeer negatieve gedachten sneller om te draaien. Ik probeer schoonheid te zien in dingen die vroeger net mijn onzekerheden waren. Ik vind striae bijvoorbeeld mooi. Alsof er een verhaal in je huid staat. Je lichaam verandert voortdurend, dus ik denk niet dat je ooit op een punt komt waarop je denkt: zo, nu ben ik klaar.”
Lingerie geeft steun en zelfvertrouwen, maar vrouwen krijgen tegelijk al hun hele leven te horen hoe hun lichaam eruit zou moeten zien. Kan lingerie ooit helemaal vrij zijn van die bagage?
“Ik denk niet dat je die bagage ooit helemaal los van lingerie kan zien. Er zullen altijd verwachtingen zijn of beelden van hoe een lichaam eruit zou moeten zien. Maar uiteindelijk gaat het erom hoe jij je voelt in wat je draagt. Wat iemand anders van jouw lichaam vindt in lingerie, hoeft niet te bepalen hoe jij je in die lingerie voelt.”
Je bent nu 33. Heb je soms het gevoel dat je tegen de twintigjarige versie van jezelf zou willen zeggen: had ik toen maar…?
“Toen ik wat jonger en zwaarder was, keek ik terug naar foto’s van mezelf op een moment waarop ik zogezegd het perfecte lichaam had. Maar ik was toen zo ongelukkig, omdat ik alleen maar bezig was met sporten, zo weinig mogelijk eten en streng zijn voor mezelf. Toen heb ik beslist dat ik later naar foto’s wil terugkijken en denken: wat was ik gelukkig, wat was dat een fijne vakantie. Niet: hoe zag ik eruit op het strand?”
Je spreekt vaak over zachtheid als kracht. Maar zachtheid wordt vrouwen ook vaak aangepraat zodat ze vooral niet te luid, te lastig of te ambitieus zouden zijn.
“Ik denk dat zachtheid vooral gaat over hoe je met jezelf omgaat. En kwetsbaarheid is wat je toont aan andere mensen. Dat is voor mij echt een superkracht geworden. Door eerlijk te zijn over mijn depressie, mijn fertiliteitstraject of hoe ik naar mezelf kijk, ontstaan er gesprekken die anders nooit gevoerd zouden worden. Mensen denken vaak dat kwetsbaarheid zwak is, maar ik denk dat het net veel moed vraagt.”
Door je fertiliteitstraject moest je plots op een heel andere manier naar je lichaam kijken. Minder als iets dat er goed moet uitzien, meer als iets dat misschien niet doet wat je had verwacht. Wat was daarin het moeilijkste om toe te geven?
“Bij mij kwam eruit dat ik niet zo veel eicellen meer heb en dat ik vervroegd in de overgang zal gaan. Dan wordt het ineens heel concreet. Ik heb twee keer een punctie moeten doen, met alle hormonen en onderzoeken erbij. Dat was zwaar. Maar tegelijk ben ik er ook trots op dat ik het gedaan heb. Dat mijn lichaam dit heeft gekund, en dat ik het mentaal ook heb gedragen.”
Geeft het je ook rust, nu je weet dat er opties zijn?
“Ja, want er is nu tenminste een kans. Natuurlijk blijft er ook spanning, omdat je niet weet of die eitjes later goed genoeg zullen zijn. Maar het idee dat ik iets heb kunnen doen, geeft wel rust. Ik heb altijd gedacht dat ik graag een kind wil met een partner, maar ik weet nu ook dat ik het eventueel alleen zou kunnen.”
Je hebt daar ook heel open over gepraat op sociale media. Waarom vond je dat belangrijk?
“Als ik dit op mijn zesentwintigste had geweten, had ik misschien meer en gezondere eitjes gehad en had ik het traject misschien maar één keer moeten doen. Daarom wilde ik erover praten. Ik heb zoveel berichten gekregen van vrouwen die nu zelf actie ondernemen. Als ik daar iets in kan betekenen, vind ik dat alleen maar mooi.”
Je hebt ooit gezegd dat je klaar bent met mannen met commitment issues. Stel dat morgen de perfecte man opduikt in een boekenwinkel op Ibiza. Wat zijn voor jou de green flags waardoor je denkt: oké, misschien blijf ik toch nog even staan?
“Humor. Iemand die me aan het lachen maakt. Maar ook iemand die zijn eigen reis al heeft gemaakt en weet wie hij is en wat hij wil. Ik ben klaar met mannen die ingewikkeld doen of drie dagen niet antwoorden omdat ze denken dat dat mysterieus is. Ik wil iemand die eerlijk is, bewust is van zijn gevoelens en die ook durft uit te spreken.”
Je bent al heel lang zichtbaar op sociale media. Sta je daar vandaag anders tegenover dan vroeger?
“Ik ben altijd dicht bij mezelf gebleven en ik heb gedeeld in welke fase ik zat. Soms deelde ik meer over fashion, soms meer over mezelf. Maar ik merk dat het het beste werkt als ik eerlijk ben en gewoon laat zien hoe het echt gaat. Dan voelt het veel meer als een kleine community.”
Vind je het nog leuk?
“Soms ben ik wel klaar met mijn eigen kop. Maar ik vind het nog altijd leuk. Ik heb nu meer plezier in de minder beladen dingen, in humor en gewoon mijn leven delen zoals het is. Er zit vandaag meer vreugde in dan vroeger.”
Je hebt een depressie achter de rug. Hoe ben je bovenop die moeilijke periode geraakt?
“Voor mij was het vooral tijd nemen om te healen en heel eerlijk kijken naar de dingen die me ongelukkig maakten of mijn energie opvraten. Ik werkte zeven dagen op zeven, nam soms zes vluchten per week en probeerde iedereen tevreden te houden. Op een bepaald moment moet je zelf beslissen om iets te veranderen. Ook al kost dat geld of moet je uit je comfortzone stappen. Als jij gelukkiger wordt van op een alpacaboerderij werken, dan moet je dat vooral doen.”
Snap je dat ondanks alles je leven er langs de buitenkant jaloersmakend uit kan zien?
“Ik ben ook heel blij met het leven dat ik voor mezelf heb gecreëerd. Er zit veel vrijheid in, veel reizen. Maar natuurlijk heeft het twee kanten. Ik deel niet elke keer dat ik ongesteld ben en jankend op de bank lig. Ik ben altijd bang geweest dat mijn depressie zou terugkomen. Nu weet ik dat ik dat ook zou overleven. Dat geeft me veel kracht. Het leven kan soms heel kut zijn, maar het komt uiteindelijk altijd weer goed.”
Ik wil het nog even over dat bijna uitgemolken woord ‘body positivity’ hebben. Geloof je nog altijd in die beweging?
“Ik heb het nooit echt body positivity genoemd, eerder body confidence. Want het gaat niet alleen over vollere vrouwen. Ik vind dat elke vorm gevierd mag worden. Er is veel veranderd, maar nog lang niet genoeg. Tegelijk denk ik dat sociale media ook helpen. Je algoritme bepaalt veel. Mijn algoritme is heel positief en motiverend, en dat inspireert mij ook weer.”
Stel dat deze foto’s over twintig jaar teruggevonden worden. Wat hoop je dat mensen dan denken?
“Dat ze onder de indruk zijn van de schoonheid die we hier laten zien. Dat ze het lichaam zien als een kunstobject, in plaats van iets waar altijd kritiek op moet zijn. Voor mij hebben die beelden iets heel kunstzinnigs en bijna iets mysterieus. Er zit iets donker in, maar tegelijk ook iets van een overwinning. Ik hoop ook dat mensen denken: wat een coole vibe, dat zij zich zo comfortabel voelt in haar lichaam. Mijn billen zijn bloot op die foto’s, en dat mag ook. We doorbreken een beetje het taboe rond het naakte lichaam. Jarenlang zijn vrouwen kleiner gemaakt. Met deze beelden laten we net zien dat het lichaam er gewoon mag zijn.”
Met deze beelden wou Primadonna laten zien dat het lichaam er gewoon mag zijn.
Dit artikel werd geschreven in nauwe samenwerking met Primadonna.
