Angèle is amper 30 en heeft alles al mee: een even snelle als perfecte carrière, hits die de landsgrenzen ver overschrijden, roem en geld, erkenning van pers en vakgenoten, een ambassadeurschap bij Chanel en ze trad op tijdens de Olympische Spelen. Kortom: een echte ster, maar dan één die zelfbewuster dan ooit terugkeert: gevoed door haar ‘Instinct’, zeker van haar stuk en trots op de artistieke keuzes die ze maakt.
Op haar derde album verontschuldigt Angèle zich voor niets meer en laat ze de beste versie van zichzelf horen: een rijpere Angèle, geëmancipeerder dan ooit, die doet waar ze zin in heeft en liefde wil geven, maar ook moed en lef uitstraalt. In 13 tracks met verwijzingen naar de French Touch en electro 2.0, New York je t’aime en het familiale (Van) La(e)ken, Caroline Polachek en Soulwax, bewijst Angèle met Instinct dat je tegelijk superpopulair én uitgesproken geëngageerd kunt zijn, dat je kunt nadenken over politiek én het intieme kunt vieren… Met andere woorden: een vrouw van haar tijd – intens, ambitieus en vrij om te doen wat ze wil.
Bustier Dice Kayek, short Dolce & Gabbana, ringen Coco Crush Chanel © Marco van Rijt
Waarom heet de plaat ‘Instinct’?
Het is een woord dat me altijd gevolgd heeft, en ik had al beslist dat het de titel van het album zou worden nog voor de plaat zelfs maar bestond. Het was alsof ik mezelf beloofde een mantra te volgen en trouw te blijven aan mijn innerlijke stem. Ik wilde die gedachte ook breder toepassen, in mijn werk én in mijn levenskeuzes, want ik wist dat ik de goede richting uit zou gaan zolang ik mijn instinct maar volgde. Ik ben ook net 30 geworden, ik voel me rijper en ik had er behoefte aan om mijn instinct als kompas te gebruiken voor al mijn vragen. Wat zegt mijn stem? Wat zegt mijn hart? En waar wil ik naartoe? Daar staat ‘Instinct’ voor.
Het is inderdaad tien jaar geleden dat je eerste single (‘La Loi de Murphy’) uitkwam, en tien jaar is tegelijk weinig en veel. Hoe ben je in die tijd geëvolueerd? Wat is er het meest veranderd, in jou en om je heen?
Zelfbewustzijn. Toen ik begon, had ik iets naïefs, bijna iets punks, omdat het me worst was of ik de dingen deed zoals anderen dat van me verwachtten. Die naïviteit had natuurlijk te maken met het feit dat ik jong was en nog geen ervaring had in het vak, of zelfs in het leven… Kortom, ik heb me in het vak gestort zonder er veel bij na te denken: ik schreef songs met de teksten die ik wilde schrijven, ook al werd me verteld dat een nummer niet op de radio zou komen als ik dit of dat woord gebruikte. Ik voelde een echte vrijheid en echt plezier, omdat er eigenlijk niets op het spel stond. Daardoor zat ik boordevol zelfvertrouwen. Maar zo’n vertrouwen houdt spijtig genoeg niet lang stand, want de realiteit zet je snel met de voeten op de grond. Te meer omdat ik heel snel bekend werd en veel in de media kwam. Alles wat ik zei en deed, kreeg daardoor een ander gewicht. Daarom moest ik veel grondiger over alles nadenken: ik wilde geen fouten maken, geen onzin uitkramen. Eigenlijk wilde ik een modelleerling zijn. Vandaag is het verschil dat ik niet meer zo naïef ben, ook al draag ik dat allemaal nog in me mee. Maar ik ben nog altijd jong genoeg om een beetje punk te zijn in mijn beslissingen en in de richting die ik kies. Het moet wel leuk blijven. Ik moet mij vooral kunnen amuseren, dat is het belangrijkste.
Ik ben nog altijd jong genoeg om een beetje punk te zijn in mijn beslissingen.
Lederen jas Magda Butrym, jumpsuit Isabel Marant, pumps Jude, ringen Coco Crush Chanel © Marco van Rijt
Leg je jezelf meer druk op nu je een icoon en een inspiratie voor veel jongeren bent?
Laten we zeggen dat ik er in elk geval op let dat ik geen dingen zeg waar ik later spijt van krijg, zeker in mijn songs. Mijn teksten ontstaan heel instinctief, maar ik denk er lang over na voor ik ze uitbreng. Toch denk ik dat je instinct volgen en nadenken, of zelfs analyseren elkaar niet uitsluiten. Integendeel: je kunt tegelijk heel instinctief én precies zijn in wat je wilt vertellen. En ik heb mezelf niet ‘onder druk’ gezet om deze plaat te maken: ik wilde gewoon het album maken waar ik zelf het liefst naar zou luisteren, zowel qua teksten als qua sound.
Maar laat je bij deze plaat meer los? Je hebt altijd een sterke drang gehad om alles onder controle te houden, zowel je teksten als je imago, en nu lijkt het alsof je voor het eerst de teugels wat laat vieren door heel wat beatmakers en externe producers in te schakelen.
Ik heb de inhoud nog altijd volledig in handen, maar je zou kunnen zeggen dat deze plaat in drie fasen tot stand is gekomen. Eerst heb ik maandenlang in mijn eentje nagedacht en gewerkt… Oké, dat deed ik altijd al, maar deze keer stond ik er voluit achter: ik heb mijn impostersyndroom overwonnen door mezelf ervan te overtuigen dat ik best in staat was om het album zelf te produceren, en dus ben ik er volledig voor gegaan. Ik heb maandenlang van alles uitgeprobeerd, massa’s demo’s gemaakt en me verder bekwaamd in het produceren. Na mijn laatste tournee drie jaar geleden had ik echt zin om alle tijd te nemen en van alles uit te testen, en zo zijn zowat alle songs op het album ontstaan. In de volgende fasen werkte ik samen met anderen: eerst met mijn ‘rechterhand’ Tristan (Salvati, die al coproducer was van haar eerste twee platen, red.). Hij beluisterde al mijn demo’s en stuurde me terug naar de tekentafel met de woorden: ‘Probeer dit eens, misschien kan je dat doen.’ Maar deze keer wilde ik niet alles met z’n tweeën doen: ook al is hij mijn bondgenoot en heb ik hem nodig in mijn creatieve proces, ik wilde ook met anderen werken. Toen heb ik een beroep gedaan op al mijn favoriete producers.
Zoals Justice op ‘What You Want’ en SebastiAn op ‘Love Triangle’, twee grote namen van de French Touch. Hebben die sounds je beïnvloed toen je een prille tiener was?
Dat zijn echt artiesten met wie ik ben opgegroeid. En het grappige is dat die referenties volgens mij al te horen waren op Brol en Nonante-Cinq, maar dan misschien op een meer nostalgische manier… Hier heb ik echt de deur opengezet voor dat soort meer elektronische producties. Toen ik hoorde dat de mannen van Justice niet alleen wisten wie ik was, maar ook geïnteresseerd waren in mijn project, heb ik hen gecontacteerd. Daardoor besefte ik dat dit soort collabs niet onmogelijk was, en dat het geen zin heeft om je favoriete artiesten te veel op een voetstuk te zetten. Kortom, toen ik eenmaal begreep dat het binnen handbereik lag, begon ik een lijstje op te stellen van artiesten met wie ik wilde samenwerken, en niemand heeft geweigerd!
Bustier Issey Miyake, short COS, Ringen Coco Crush Chanel © Marco van Rijt
Er is ook die stevige track (‘Trop’) met Soulwax. Hoe ben je bij hen terechtgekomen?
Ik ben naar hen toegestapt met mijn demo, omdat ik wist dat ze perfect Frans spraken, en ze snapten meteen waar ik naartoe wilde. Ik had hen nodig om mijn boodschap kracht bij te zetten door het wat waanzinnige clubkantje van het nummer te versterken: je moest de urgentie, de spanning, de overdaad voelen. En ik voelde instinctief aan dat dit geen nummer met een refrein moest worden (op de track herhaalt Angèle keer op keer ‘trop’ over een waterval van acid beats, als om de ontsporing van onze maatschappij nog sterker te benadrukken, red.).
Al die songs zijn eigenlijk politiek, of ze nu over verlangen gaan, over excessen, over ‘zijn’ en ‘hebben’ of over het lot. Door het hele album loopt een gevoel van vrijheid en emancipatie.
Die boodschap van vrijheid zit er inderdaad in, en die is belangrijk voor mij, want zo voel ik me. Als artiest wil ik dat de boodschappen die ik breng overeenkomen met mijn eigen mening. Ik schrijf overigens zelden een song met de bedoeling er een politiek nummer van te maken. Maar het persoonlijke is politiek, en omdat mijn songs persoonlijk zijn, vertellen ze onvermijdelijk iets.
Angèle in full look Chanel © Marc Van Rijt
Angèle in full look Chanel © Marc Van Rijt
Het politieke en het persoonlijke lopen hier door elkaar: sommige songs gaan over de liefde en over relaties, over hun schoonheid maar ook over hoe ze uitdoven (‘Au revoir’, ‘On verra’, ‘Je compte’, ‘F4ck 4ever’), andere gaan eerder over de wereld om ons heen en over hoe verontrustend die is (‘Une seule vie’, ‘Trop’, ‘Dis-le’)…
Ja, maar het blijven songs die ik in de eerste plaats vanuit iets heel persoonlijks schrijf. Meestal schrijf ik zonder een precies idee in mijn hoofd, ik weet niet waar de song me zal brengen: ik observeer, ik noteer dingen die belangrijk voor me zijn en die ik wil uitdrukken, daarna werk ik eraan en uiteindelijk worden het songs.
Songs die soms uitgroeien tot een soort anthems voor een hele generatie. Verhalen over engagement.
Deze plaat gaat over zelfbewustzijn, hoop, seksuele voorkeuren, angst, mentale gezondheid, en simpelweg over liefde. Er zit geen greintje woede of wraakzucht in, niets bitters. Ik wilde veeleer een heel eenvoudige liefdesboodschap brengen. Want dat is volgens mij het enige gepaste antwoord op alle gruwel die we elke ochtend in het nieuws te zien krijgen. Wat kan ik, als jonge, bevoorrechte artiest, nog vertellen in een wereld die zoveel angst oproept? Niet veel. Ik ben net zo machteloos als iedereen… Maar ik zit in zo’n gelukkige, zo’n geprivilegieerde positie, dat ik in elk geval kan proberen om liefde door te geven. Het is een liefdesboodschap.
Het is een album over zelfbewustzijn, hoop, mentale gezondheid. En gewoon over liefde.
Liefde voor je fans, maar ook voor je ouders, in het nummer ‘Je sais’. Waarom dit nummer nu? Voelde je dat het tijd was om hen eer te betonen?
Het was niet gepland, maar voor mij was het echt een soort slotakkoord van al die songs over liefde. Terwijl ik voor ‘Trop’ alles opsomde wat angst of onbehagen kan veroorzaken, besefte ik hoeveel geluk ik heb met ouders die me zo steunen en zo begripvol zijn… Je zou denken dat ze de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt volledig begrijpen (haar ouders zijn zelf bekende artiesten in Franstalig België – actrice en comedian Laurence Bibot en zanger Marka, red.), maar tegelijk is het natuurlijk op een andere schaal. Ik heb echt het geluk dat ze mijn métier begrijpen en me alle ruimte geven om er ten volle voor te gaan. Daarom vond ik het mooi om te erkennen hoeveel geluk ik heb met ouders als de mijne.
Is dat ook een besef dat bij volwassen worden hoort? Inzien dat je ouders je meer gevormd hebben dan je besefte?
Voor mij geldt dat zeker. Vlak voor ik aan deze plaat begon, overleed mijn grootmoeder, en dat was een enorme schok. Plots was ik me er enorm van bewust dat de tijd verstrijkt en dat ouder worden geen illusie is. Dat alles, en dan ook nog het feit dat ik 30 werd, was niet niks. Uiteindelijk doen onze ouders wat ze kunnen, en ook dat is mooi. Het heeft iets moois om toe te geven dat je van je mama en papa houdt.
Angèle in full look Chanel © Marc Van Rijt
Concerten: 20 & 21 maart 2027 in de ING Arena en op 4 juli 2027 op Rock Werchter
Credits
Fotografie Marco van Rijt
Styling en redactie Hortense Manga
Stylingassistent Marie Appriou Dujarier
Haar Marion Anée
Make-up Elise Sikula
Manicure Joanna Memmi
Fotoassistent Kevin Aldrich
Digital operator Rebecca Lièvre
Interview Grégory Escouflaire
