Ze schildert haar zelfportretten met een volkomen eigenzinnige blik. Ze drinkt Coca-Cola achter een druipend gezichtsmasker, drukt haar wang tegen een spiegel en omlijst haar gezicht met valse monstervingers met gelakte nagels. Al die doeken zijn momenteel te zien in de National Portrait Gallery in Londen, waar Issy Wood sinds 9 oktober elf zelfportretten toont, waarvan er zeven nooit eerder aan het publiek werden voorgesteld. De 33-jarige schilderes mag Artist Focus openen, het nieuwe programma voor hedendaagse kunst van de Gallery. Met haar eigen hoofd als uitgangspunt.
De ultieme paradox: Wood begon zelfportretten te schilderen om te vermijden dat ze gefotografeerd zou worden. Wanneer een tijdschrift voorstelt om een fotograaf naar haar atelier te sturen, besluit ze haar beeld zelf vorm te geven. Sinds 2020 schilderde ze zo meer dan tachtig versies van haar gezicht. De kunstenaar, die eerder al openlijk sprak over haar verstoorde lichaamsbeeld, staat wantrouwig tegenover het idee dat ze zichzelf zou ‘blootgeven’. Elk doek vergt meerdere dagen, met weloverwogen kadreringen, retouches en keuzes. Ver weg van de vluchtige selfie wordt zelfs intimiteit geënsceneerd.
Fotografeer me niet, dat doe ik zelf wel
Issy Wood werd in 1993 in North Carolina geboren in een Brits gezin en groeide later op in het Verenigd Koninkrijk. Ze studeerde aan Goldsmiths en behaalde in 2018 haar diploma aan de Royal Academy Schools. Nog voor ze haar studies had afgerond, werd ze opgemerkt door de Londense galerie Carlos/Ishikawa. Haar handelsmerk in die tijd? Leren autozetels, gewatteerde donsjassen, zilverwerk, horloges en snuisterijen uit veilingcatalogi. Ze put ook inspiratie uit de voorwerpen van haar grootmoeder en de beelden op haar smartphone.
Ze schildert haar wereld in olieverf op linnen of fluweel, in strak afgesneden close-ups. De kleuren zijn dof, de materialen sensueel. Een jas krijgt zo de vorm van een harnas, het interieur van een auto lijkt op een gewatteerde buik. Haar stillevens gaan minder over wat we bezitten dan over wat we verlangen en over de macht die voorwerpen op ons, sentimentele mensen, uitoefenen. Een esthetiek die het midden houdt tussen oude schilderkunst, commerciële reclame en het eindeloze scrollen tijdens een slapeloze nacht.
Als Beaux Arts Magazine haar graag vergelijkt met Billie Eilish, dan is dat omdat ze ongemak aantrekkelijk weet te maken. Maar ook omdat Wood een tweede leven leidt in de popmuziek. Sinds 2018 neemt ze nummers met synthesizers op, doorspekt met intieme bekentenissen en bijtende humor. In 2019 tekent Mark Ronson haar bij zijn label Zelig. Twee ep’s en enkele ontgoochelingen later vertrekt ze er in 2021. Daarna brengt ze in eigen beheer My Body Your Choice (2022) en Accidental American (2024) uit. Afgelopen 10 oktober gaf ze haar zesde concert in het ICA in Londen.
Charli XCX, Gagosian en peperdure doeken
Uiteindelijk reist vooral haar schilderwerk de wereld rond. Na Parijs, Seoel en Berlijn waren haar werken dit jaar te zien in het Kistefos Museum in Noorwegen. In 2025 vroeg Vanity Fair haar om Charli XCX te schilderen voor de cover. Het resultaat? Vier portretten waarvoor ze de zangeres niet ontmoette, waaronder één op oranje fluweel. Vandaag worden sommige doeken van Wood voor bedragen van zes cijfers verhandeld. Ze kon het zich zelfs veroorloven om de avances van de machtige galeriehouder Larry Gagosian af te wijzen. In The Art Newspaper grapt ze over haar intrede in de National Portrait Gallery: haar familie zou graag magneten als souvenir willen.
En dan is er nog wat je in Londen ziet: een trillende mond, een gemaskeerde huid, een vermoeide blik en soms een ronduit belachelijke grimas. Issy Wood kijkt naar Rembrandt, maar schildert met de beeldtaal van de frontcamera. Een afgesneden beeld, een vervormd gezicht en vooral een obsessieve controle over wat er te zien zal zijn. Bij haar hoeft een selfie niet flatterend te zijn. Hij moet alleen voorkomen dat je wegkijkt.
‘Issy Wood: Self-Portraits’, National Portrait Gallery, Londen. Tot en met 28 februari 2027. Gratis toegang.
