Even terug in de tijd: het is vroege zomer 2020 en we zijn in lockdown tot de Black Lives Matter-protesten wereldwijd velen onder ons willens nillens naar buiten duwen. Op dat moment stuurt Tobe Nwigwe elke week vanuit zijn muntgroene microkosmos – woonkamermuren, tapijt, zetel, outfits, instrumenten – de coolste video’s en mooiste songs de wereld in. Zijn systeem om alles wat op zijn hart ligt uit te werken in muziek en consequent onbevreesd online te gooien, werkt. Twee nummers gaan superviraal: Breonna Taylor (I need you to) en Try Jesus. Het laatste wordt ook door mijn niet-zo-gelovige zelf meegezongen, want de eerste strofe luidt: “Try Jesus, don’t try me. Cause I throw hands.”

Ondertussen zijn we zes jaar verder en heeft Nwigwe systematisch en gefocust een van de meest eigenzinnige universums in culture uitgebouwd: straf geproduceerd, spiritueel, ultra stijlvol, cinematografisch en altijd een family affair, met zijn vrouw Fat Nwigwe – die op een first-name-basis is met Beyoncé – en hun vijf jonge kinderen dichtbij. Michelle Obama is fan, Pharrell Williams belde voor een Moncler collab en zette hem frontrow bij Louis Vuitton, Reebok gaf hem zijn eigen sneaker- en sportswearlijn. En nu is er het fenomenale nieuwe album The Bridge.

Ik zou het geen conceptalbum noemen, maar het draait wel om het idee van ‘de brug’ en de uitspraak “May the bridges we build connect us forever”. Het gaat over het samenbrengen van culturen, steden en disciplines – en waarschijnlijk ook van de dualiteiten binnen jezelf.

Tobe Nwigwe: Ik begin nu pas écht de dualiteit binnen mezelf te begrijpen, zelfs los van wie ik ben als artiest. Ik besef dat mijn ervaring zo ontzettend specifiek en uniek is, dat het alles wat ik doe heeft gekneed: niet alleen op muzikaal gebied, maar ook als man, als vader, als echtgenoot. Het heeft mijn muzieksmaak gevormd, mijn culturele smaak, hoe ik grappen vertel, hoe ik sport, hoe ik dans… Velen van ons leven in dubbele werelden. We moeten af van het gevoel dat we een kant moeten kiezen. Je multitudes zijn een superkracht.

Is dat iets waar je mee worstelde toen je opgroeide?

Absoluut. Als je een van de weinige Nigerianen bent in je buurt, dan is je leven binnen de gezinsmuren helemaal anders dan dat van op school. Die tweedeling begon dus al heel vroeg. Maar als je jong bent, kan je dat niet echt onder woorden brengen of inzien dat het je net uniek maakt. Op dat moment wil je je vooral aanpassen aan je omgeving, zodat je niet wordt uitgelachen of gepest.

Op dit album lijk je wel een soort filmregisseur. Een Spielberg of Nolan die de grootste talenten cast om het verhaal mee tot leven te wekken.

Iedereen met wie ik heb samengewerkt is iemand van wie ik fan ben, muzikaal of gewoon als mens. Neem nu Jay Electronica. Hij is een van de beste rappers ooit. Ik heb nog nooit een slechte verse van hem gehoord. Hetzelfde geldt voor The Cavemen, voor Sia, voor Malice… Het is echt een ongelooflijke groep mensen.

Sia is misschien de meest verrassende naam op de lijst. Hoe zijn jullie elkaar tegengekomen?

(Lacht) Dat is een verhaal op zich. Ze stuurde me een e-mail en nodigde me uit bij haar thuis. Ik heb wat volk meegenomen, want ik wist totaal niet wat ik moest verwachten. We waren nog nooit bij een popster van haar kaliber over de vloer geweest. Ze kwam de trap af in een muntgroene kimono! En begon vervolgens lijn voor lijn al Fats teksten te rappen. Ik heb haar eerlijk gezegd: “Ik ken niet al je muziek, maar Chandelier is een van mijn favoriete nummers.” En in plaats van gewoon dank je te zeggen, begon ze luid het refrein te belten. Vanaf dat moment werden we familie. Kijk naar mijn leven: niemand had dit kunnen voorspellen toen ik aan de University of North Texas al die footballwedstrijden stond te verliezen. Zij is het trouwens ook die me later in contact bracht met Labrinth. Zo werkt de brug: de ene deur opent de volgende.

Busta Rhymes heeft ook weer een feature. Hij heeft ons in de jaren ‘90 zoveel geleerd over mode en stijl, en over wat er allemaal mogelijk is met video’s en art direction. Heb je daar met hem over gesproken?

Absoluut. Ik heb hem verteld wat voor een enorme inspiratiebron hij is voor mijn benadering van video’s en mijn manier om buiten de geijkte paden te denken. Artiesten zoals hij, Missy Elliott, MC Hammer en Michael Jackson hebben ons getoond dat je zo creatief en artistiek mag zijn als je maar wil, en dat je je door niemand in een hokje moet laten stoppen.

Laten we teruggaan naar de pandemie, toen je je show letterlijk vanuit een grote doos toonde. Het voelt intussen als een andere tijd. Ik was toen bang, zoals iedereen. Maar jouw muziek speelde een grote rol in hoe ik gemotiveerd bleef.

Ik denk dat de tijd waarin we toen leefden ervoor zorgde dat we creëerden vanuit wat er op dat moment gebeurde. Dát was de motivatie, de inspiratie. We maakten daarvoor al muziek, maar opeens stond de hele wereld stil en gebeurde er tegelijk zoveel dat je simpelweg niets kon uitbrengen dat geen weerspiegeling was van die tijd. Er viel veel muziek weg die over dingen ging die er eigenlijk niet toe deden. Dus dachten we: oké, cool, dit is het moment om het gaspedaal in te trappen en in te zetten op wat wij écht belangrijk vinden.

Je bent heel productief. Schrijf je elke dag?

Nee, want ik heb vijf kinderen. (lacht) En ik heb een vrouw op wie ik verliefd ben, dus we brengen veel tijd samen door. Maar ik schrijf wanneer ik tijd vind. De ideeën komen op de meest willekeurige plekken bij me op, dus ik probeer altijd spraakmemo’s te maken en dingen op te schrijven in mijn telefoon, zodat ik er later op terug kan komen en alles kan uitwerken.

We moeten het nu ook over het mode-aspect van je werk hebben. Laten we beginnen met de foto van jou en Fat als eerste beeld van The Bridge.

Wat je daarop ziet, is iets dat niet met AI gemaakt of gefaket kan worden. Je ziet óns. Je ziet de grond van Nigeria én Houston. Het is een samenwerking met mijn merk Chukwu en met Ugo Mozie, die al zo’n 15 jaar actief is als couturier en stylist. Hij heeft alles mee vormgegeven. Ik wilde dat de beelden echt de essentie van de muziek zouden belichamen, dus moesten we ter plaatse gaan.

Nu werk je samen met Reebok, maar daarvoor was er Moncler — met dat geweldige verhaal over Pharrell eraan vast. Kun je vertellen hoe dat begon?

Pharrell contacteerde me uit het niets en zei: “Ik hou van wat je doet, de industrie heeft op iemand zoals jij zitten wachten.” En ik was natuurlijk vereerd. Hij nodigde me uit in Miami en we maakten samen muziek. En daar hoort een factuur bij en die is niet goedkoop, want een feature of beat van Pharrell kost veel geld. Maar ik had een groter doel — ik wil dat mijn muziek de massa raakt. Dus ik betaalde netjes op tijd. Twee dagen later belde Pharrell me terug: hij had een jas ontworpen met Moncler, had zelf geen tijd voor de shoots, en vroeg of ik hem wilde vertegenwoordigen. Dat betaalde bijna het dubbele van wat het nummer me had gekost. Eén op tijd betaalde factuur, en plots ging er een compleet nieuwe wereld open.

Wat waren je modeambities toen en hoe zijn die geëvolueerd?

Afgezien van het ontwerpen van de visuals en kleding die bij mijn muziek horen, had ik nooit echt de ambitie om ‘iets in de mode te doen’. Maar dan belde Pharrell me om opnieuw naar het 75-jarig jubileum van Moncler in Milaan te komen. Dat was een geweldige ervaring. Remo Ruffini (CEO van Moncler, nvdr.) hecht enorm veel waarde aan familie, dus toen ik daar met míjn gezin aankwam en zij ons ook als familie behandelden, was het ‘a match made in heaven’. Het klikte meteen, maar ik had nooit gedacht dat ik ooit mijn eigen schoen bij Moncler zou hebben, of de muziek zou maken voor een gigantische campagne met Al Pacino en Robert De Niro. Het leidde ook tot de meerjarige samenwerking met Reebok, waarvoor ik verschillende sneakers en kledij heb ontworpen. De volgende designs die ik met Reebok uitbreng, gaan sensationeel worden. En mijn vrouw is net ook een samenwerking begonnen met Moncler.

Kun je nog iets vertellen over de Louis Vuitton-shows, waar je eerst met Fat naartoe ging en daarna met je mama?

Het waren echt ongelooflijke ervaringen. Pharrell loopt er nooit de kantjes van af en is absoluut briljant in het tot leven brengen van zijn visie. Bij zijn eerste show had hij een gouden brug laten bouwen en trad Jay-Z op. Een van de meest inspirerende dingen die ik ooit heb gezien. Het seizoen erna was Fat te ver in haar zwangerschap om mee te gaan, dus nodigde ik mijn moeder uit om me te vergezellen in Parijs. Tot op vandaag is dat een van haar favoriete onderwerpen. Want al haar vriendinnen hebben het er natuurlijk nog steeds over.

Toen ik die video zag van je mama in full outfit en je haar die gouden grills cadeau deed, zei ik tegen mijn dochter: “Je zorgt maar dat ik ook zo’n paar krijg als ik ouder ben en dat je me af en toe ergens fancy mee naartoe neemt.”

(Lacht) Come on, now! Mijn moeder is helemaal mee met wat ik doe en het was op zijn zachtst gezegd een fantastische ervaring.

Wat is voor jou het volgende niveau?

Ik zou willen dat iedereen die The Bridge ervaart, één ding begrijpt: jij kunt zelf ook een brug zijn, op welk gebied of op welke manier dan ook. Dualiteit is echt een superkracht — je hoeft niet het een óf het ander te doen. En qua liveshows: we werken aan iets heel speciaals voor Europa!

Het album The Bridge van Tobe Nwigwe verschijnt op 9 oktober.