In ‘Amor’ gebruik je het ‘refrein’ van het madrigaal van Monteverdi ‘Lamento Della Ninfa’, in ‘I Wanna Love You’ breng je een eerbetoon aan de Vlaamse Renaissance-componist Adrien Willaert en in ‘These Boots’ mix je Nancy Sinatra met de opera ‘De Parelvissers’ van Georges Bizet. Vanwaar die combinatie van stijlen en tijdperken?
“Ik ben dol op Monteverdi, op barokmuziek, op de componisten uit de Renaissance, op polyfonie… Ongelooflijk romantisch allemaal. En ik vind het fijn om te bedenken dat het werk van Adrien Willaert 500 jaar na zijn dood opnieuw ontdekt wordt, terwijl hij in zijn tijd heel bekend was. Voor mij is tijd niet iets rechtlijnigs, en ik vind het een grappig idee dat mijn eigen muziek misschien over 200 jaar opnieuw ontdekt zou worden. Bij ‘I Wanna Love You’ is het allemaal begonnen toen het vocaal ensemble Dionysos Now! me vroeg of ik een remix wilde maken van een van hun vertolkingen van een madrigaal van Willaert. Het heeft me altijd aangesproken om bruggetjes te slaan tussen genres en tijdperken, om bij de luisteraar een gevoel van nostalgie op te roepen naar die muziek uit het verleden, en tegelijkertijd iets nieuws te bieden. Of om Aphex Twin te parafraseren: ik hou ervan als muziek iets verandert in je brein.”
Top Marine serre | jas NA-KD | laarzen rombaut Boccaccio II, via Zalando
Je noemt deze plaat een ‘ode aan de liefde in deze donkere tijden’.
“Ik heb het gevoel dat we in een vicieuze cirkel zitten van steeds terugkerende gebeurtenissen: het verdriet dat we voelen, de angst voor de oorlog die ons achtervolgt… Altijd weer die oorlogszucht. Het is zo absurd. Ik ben opgegroeid met het sprookje dat vrede iets was wat we konden bereiken, maar nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Er is altijd zoveel lelijks in onze wereld. En tegelijkertijd is er zoveel moois. In feite zijn we nog precies dezelfde mensen als 500 jaar geleden, en dat geldt ook voor muziek: de cycli herhalen zich. Alles is met elkaar verbonden. En de emotie en de diepgang van wat destijds geschreven en gecomponeerd werd wil ik zelf ook voelen. En delen. Maar ik wil daarin nog een stapje verder gaan.”
Soms heb ik de indruk dat we nog in de Middeleeuwen leven
Als je zingt ‘I wanna f*ck you for the rest of my life’ tegen een polyfonische achtergrond ga je een bijzondere richting uit. Het creëert een soort wrijving, tussen het triviale van seksueel verlangen en de puurheid van die gewijde muziek.
“Is dat niet iets wat mensen eigenlijk tegen elkaar zouden moeten zeggen wanneer ze trouwen? Het is een beetje stout, maar ook superromantisch. Voor mij is het een kwestie van instinct, en het voelde juist om die woorden te zingen, begeleid door een mannenkoor als heerlijke paradox. In mijn muziek hebben altijd veel referenties naar het religieuze gezeten. Toen ik zes jaar was, was ik helemaal vol van Jezus. En toen ik aan de universiteit van Gent studeerde, ging mijn eindwerk economie over de ontheiliging van kerken, want ik wilde een kerk kopen om erin te wonen. Met andere woorden: ik heb altijd iets gehad met de mystieke en esthetische aspecten van het katholicisme, maar de institutionalisering ervan verafschuw ik. Maar om terug te komen op dat zinnetje waar je het over had: dat heeft er niets mee te maken, het is gewoon een sexy ode aan mijn vriend.”
Is hij ‘The Writer’?
“Ja, bij het maken van deze plaat dacht ik aan hem (Bastiaan Vandendriessche, nvdr). Ik las een van zijn boeken (‘Ode aan Buldegart’) en ik was al verliefd op hem voor ik hem in levende lijve ontmoette. Uiteindelijk kwamen we elkaar tegen, en we zijn nu al zes jaar samen. In 2024 publiceerde hij een autofictie over zijn liefdesleven (‘Staart’), en als reactie daarop maakte ik deze plaat. Maar de titel verwijst ook naar de surrealisten die me inspireren, zoals Dalí, Jodorowsky, Leonora Carrington…”
Je kan hun invloed inderdaad voelen in je creatieve proces, in het artwork en de videoclips.
“Ik besteed heel veel tijd aan alles wat met het visuele te maken heeft. Daarom zie ik mezelf ook meer als een multidisciplinair kunstenaar dan als een muzikant. Want eigenlijk luister ik niet eens zo veel naar muziek; ik laat me eerder inspireren door de schilderkunst, de film of de iconografie. Zo verwijst de cover van de plaat naar Pan, die in de Griekse mythologie de god van muziek en vleselijk genot is. Ik wilde spelen met dat beeld, en er ook om lachen. En als ik aan mijn muziek werk, heb ik altijd heel veel beelden in mijn hoofd. Voor de clips bij deze plaat heb ik alles eerst uitgetekend voor ik erover sprak met Lennert Madou, mijn ‘visuele partner’.Ik weet dat hij er concrete vorm aan kan geven, en dat ik hardop kan dromen. Dat heeft iets magisch.”
Nog één ding: vertel eens iets meer over ‘These Boots’? Trek je die aan om ten strijde te gaan tegen het patriarchaat?
“Ik heb het al eerder gehad over deze donkere tijden en de geschiedenis die zich herhaalt. Soms heb ik de indruk dat we nog in de Middeleeuwen leven en kan ik gewoon moeilijk bevatten wat er zich allemaal afspeelt. Maar toch wil ik in schoonheid blijven geloven. Voor die song heb ik al mijn vriendinnen gevraagd om de achtergrondzang te verzorgen, en mijn mannelijke vrienden om jumpstyle te dansen voor de videoclip. Het was prachtig en geweldig om te doen. Ik wou dat deze song een soort liefdesbezwering was voor alle mensen van wie ik hou, zonder onderscheid tussen mannen en vrouwen. De boodschap van de song en van de hele plaat is dat we samen moeten vechten om de wereld haar schoonheid terug te geven, en voor alle dingen in ons leven die misschien verloren lijken.”
