Tijdens de herfst/winter 2026-show van Schiaparelli liepen modellen over een verhoogde, verduisterde catwalk met een uitgesproken jarennegentiggevoel, op de surrealistische klanken van ‘O Superman’ van Laurie Anderson. Ze droegen gedraaide interpretaties van tailoring en beige jurken met bijna bovennatuurlijke volumes. Toch bleef vooral één paar schoenen hangen: kitten heels in faux taxidermy, afgewerkt met opvallend levensechte kattenkoppen, compleet met priemende ogen, snorharen en uitgestoken tongen.
Schiaparelli FW26 – Launchmetrics Spotlight
Beschouw het als de terugkeer van de It Shoe, en deze keer voelt die als een volwaardige revival. De voorbije maanden schoof mode haar obsessie stilletjes van de handtas naar de schoen. Vandaag is het niet langer de tas, maar de schoen die het tempo bepaalt, de aandacht grijpt en het meeste creatieve gewicht draagt. Waar de handtas stilaan vastzat in herhaling, lijkt de schoen opnieuw ruimte te hebben gevonden voor lef, fantasie en experiment
Prada FW26 - Launchmetrics Spotlight
Prada FW26 - Launchmetrics Spotlight
Kijk alleen al naar Prada, dat voor herfst/winter 2026 zijn meest uitgesproken schoenen in jaren bracht: Victoriaanse laarzen in een collage van veren en lage hakken vol kristallen, alsof Marie Antoinette ze had laten staan na een slechte avond. Dat de punten van die kristalschoenen licht versleten en bevlekt oogden, was exact de bedoeling. De collectie draaide om kleding zoals ze echt gedragen wordt: gelaagd, doorleefd en net niet perfect. Die subtiele sporen van slijtage waren even belangrijk als de veren en strass, als menselijke foutjes in een modebeeld dat steeds vaker te glad aanvoelt.
DIOR FW26 – Launchmetrics Spotlight
Ook elders doken schoenen op die eerder thuishoren in een vitrine dan in een dressing. Bij Dior leken sandalen haast juwelen, met grafische waterlelies en metalen bloemen vol stenen. Jonathan Anderson heeft altijd een zwak gehad voor ongewone schoenen, maar dit seizoen voelde het allemaal nog kostbaarder. Zelfs de meest klassieke silhouetten kregen op de runway iets onverwachts mee. Bij Bottega Veneta waren zwarte leren Mary Janes volledig bezet met scherpe metalen spikes. Roger Vivier dook dan weer in het archief voor theatrale dijlaarzen in zebraprint pony hair of fluweel, afgewerkt met borduurwerk op coutureniveau.
Roger Vivier
Onder de eerste release van Matthieu Blazy voor Chanel kreeg de jacht op de statement shoe bijna iets competitiefs. In retail verschoof de hysterie deze keer opvallend van de handtas naar de schoen. Editors, influencers en modefans gingen massaal op zoek naar de logo-ballerina’s in gevlekt pony hair, en legden die jacht uitgebreid vast op sociale media. Dat zegt iets over de economie — designerschoenen zijn traditioneel nog altijd toegankelijker dan een tas — maar ook over een bredere culturele verschuiving richting uitgesproken schoenen met verzamelwaarde. Voor wie ermee bezig is, zijn die Chanel-ballerina’s nu al mode-erfgoed.
CHANEL
We leven in vreemde tijden, en mode heeft zelden zoveel nood gehad aan objecten die identiteit tastbaar maken. In 2026 doet de schoen precies dat. Hij geeft vorm aan hoe iemand zich wil tonen, brengt instant plezier en krijgt bijna iets van een souvenir. “De meeste kleding zakt in elkaar zodra je ze uittrekt. Schoenen en tassen blijven overeind als kleine sculpturen,” zegt Valerie Steele, directeur en hoofdcurator van het Museum at the Fashion Institute of Technology. In 1999 schreef ze het inmiddels klassieke Shoes: A Lexicon of Style.
“Een schoen draagt meer identiteit in zich. We zeggen niet voor niets: walk a mile in my shoes,” aldus Steele. Volgens haar zijn ‘art shoes’ een manier om iets over jezelf te zeggen. “Ze communiceren: ik ben creatief, ik ben anders. Een handtas blijft sterker verbonden aan iets functioneels en commercieels. Het is waar je je geld in bewaart. Mensen zoeken vandaag iets dat nog speciaal voelt, net omdat alles zo gestandaardiseerd en massaal geproduceerd is.”
Sommige merken gaan nog verder en trekken het idee van wat een schoen hoort te zijn volledig open. Bij Maison Margiela verschenen enkellaarzen waarvan de voorkant volledig was weggesneden, of kniehoge laarzen met surrealistische uitsparingen over de wreef, getoond tijdens de herfst/winter 2026-show in Shanghai. Andere modellen leken haast te zweven of kwamen zonder zichtbare hak van de grond. Ook Matières Fécales blijft die grens oprekken. Hannah Rose Dalton en Steven Raj Bhaskaran maken nog altijd vervormde sculpturale hakken die al gedragen werden door Lady Gaga en FKA Twigs, sommige letterlijk als verlengstuk van het menselijk been.
Matières Fecales FW26 – Launchmetrics Spotlight
Misschien zegt de opmars van de statement shoe in 2026 gewoon iets groters. Toen Sex and the City in 1998 voor het eerst op televisie kwam, stond de schoenenobsessie van Carrie Bradshaw al voor veel meer dan alleen stijl. “I’ve spent $40,000 on shoes and I have no place to live?” was geen grap, maar een idee. In de wereld van SATC stonden schoenen voor onafhankelijkheid, zelfbeschikking en jezelf op één zetten. Carrie’s Manolo’s en Jimmy Choos, toen nog weggezet als frivool of onpraktisch, boden een heel eigen vorm van plezier.
“Veel vrouwen omschrijven schoenen kopen als de puurste vorm van shoppen,” zegt Steele. “Het is puur plezier.” En daar is in 2026 weinig mis mee. Misschien is een paar museumwaardige schoenen gewoon exact het soort draagbare dopamine waar mode nu nood aan heeft.
