Laat me dit eerst duidelijk stellen. Ik ben niet op de wereld gezet – of door ELLE aangenomen – om traditionele artikels te schrijven. Sure, ik kan perfect interviews afnemen volgens de regels van het journalistenboekje. But where is the fun in that? Of nog beter: where’s the love? Where is the heart? Als ik verwacht dat mijn gesprekspartners open zijn, dan moet ik mezelf niet te beroerd voelen om af en toe het achterste van mijn tong te laten zien. Safe spaces zijn er weinig, maar ik doe wel mijn best om honest spaces te creëren. Onze hoofdredacteur en mijn goede vriendin Elodie Ouedraogo wist daarom ook exact wat ze deed toen ze me na haar retour van Ibiza, waar ze de covershoot van dit nummer in goede banen leidde, de opdracht gaf om Rose Bertram te interviewen. Er zijn namelijk heel wat overeenkomsten tussen hoe Rose en ik zijn opgegroeid. “Jullie gaan het goed met elkaar kunnen vinden”, gaf ze me nog mee.

Wanneer Rose enkele dagen later op mijn scherm verschijnt, zie ik haar letterlijk enkel als hoofd doorheen het gat van een massagetafel in Dubai. Ze verontschuldigt zich al lachend. “Ik krijg ondertussen een lymphatic drainage massage. De laatste tijd heb ik zo veel werk en ben ik constant onderweg, dat ik wel moet multi-tasken. Maar ik ben er helemaal bij hoor!”

Rose Bertram, geboren in Kortrijk en opgegroeid in Deinze, was het eerste Belgische model in de befaamde Sports Illustrated Swimsuit Issue, ze shootte met tastemakers als Juergen Teller en Tyler, The Creator, was het gezicht voor o.a. L’Oréal, H&M, G-Star en Agent Provocateur en bouwt al jaren en ondanks persoonlijke turmoil gefocust verder aan carrière en brand. En met succes. Met meer dan een miljoen volgers op Instagram, jaarlijkse modecovers, acting credits op IMDb en als gewaardeerde gast op zowel Paris Fashion Week als de Cannes red carpet en op Edward Enninful’s EE72 feestjes noemt Rose zichzelf liever public figure dan influencer. Nu staat ze voor de tweede keer op de cover van ELLE België. Uiteraard omdat ze met de jaren alleen maar prachtiger wordt, maar de echte reden waarom ze dit podium verdient, is nog straffer: haar documentaire A Girl Like Rose, over haar leven, over haar moeder, over diens verslaving en over hoe ver je gaat voor de mensen van wie je houdt.

Elodie spreekt altijd heel hoog over jou. Hoe was je ELLE covershoot?

De foto’s zijn echt heel mooi geworden, ook omdat ik lang geen ‘echte’ fashionshoot meer had gedaan. Ik zie absoluut het verschil met mezelf als jong meisje. Nu ben ik een vrouw. Het was ook erg fijn om nog eens met een groter team te werken.

Was het een bewuste keuze om even geen fashionshoots meer te doen?

Ja. Ik focuste me vooral op public-figure jobs en op events. Shoots buitenhuis combineren met mama-zijn is moeilijk. Gelukkig heb ik ondertussen een following en laten veel brands me van thuis uit werken. Een fotograaf, twee uurtjes, en je bent klaar. Het is fijn om dat vertrouwen te krijgen. Dus ja, het was zeker een bewuste keuze om het serieuzere modellenwerk wat terug te schroeven. Maar voor ELLE België doe ik het graag, want ik ben een heel trotse Belg.

Laten we even teruggaan in de tijd. Hoe moet ik me de kleine Rose voorstellen, voor haar twaalfde verjaardag?

Ik was best wel een tomboy, heel actief. Het liefst was ik de hele dag buiten. Als ik op iets kon zitten dat een beetje vitesse had – een fiets, een step, een skateboard – dan was ik blij. Ik speelde dus niet echt met poppen, maar volgde Afrikaanse dans en judo. Ik was ook heel erg met muziek bezig. Ik dacht eerst dat ik zangeres zou worden. Ik was zo’n enorme fan van Rihanna dat ik op mijn twaalfde mijn haar in die halve bob van haar heb geschoren. (lacht) Maar spijtig genoeg heb ik geen zangstem. Toen dacht ik: ik word rapper. Is het ook niet geworden.

En de mode?

Mijn eerste campagne shootte ik al heel vroeg. Ik werd op straat gespot door een modellenscout. Pas toen ik dertien was hebben we de knoop doorgehakt en ben ik samen met mijn mama naar het bureau gestapt. Mijn agency vond dat ik een aparte look had, ook door mijn Afrikaanse roots en mijn krullen. Maar ik was klein en iedereen hoopte dat ik nog zou groeien. Toen dat niet gebeurde zei mijn modellenbureau: we gaan je niet naar New York sturen want je bent niet groot genoeg.

Was dat verpletterend nieuws?

Ik wist meteen dat ik veel meer in me had en dat dit niet het einde kon zijn. Dus begon ik zelf testshoots te organiseren, in Londen en Parijs, en daar werd ik dan getekend. Ik was heel koppig. Uiteindelijk ben ik op mijn zeventiende gestopt met school en op eigen houtje naar New York getrokken. Ik dacht: dit is mijn enige kans, ik moet het nu doen. Mijn mama wilde natuurlijk niet dat ik vertrok, maar ik geloofde erin. En het is gelukt!

Daar volgde al snel de boeking voor Sports Illustrated. Hoe kijk je terug op die periode?

Een van de mooiste momenten van mijn carrière, al besefte ik toen niet hoe groot het zou worden. Maar heel eerlijk: het was ook moeilijk om als jong meisje zo bloot in een magazine te staan. Daar moest ik aan wennen. Na drie jaar heb ik bewust gekozen om het niet meer te doen. Ik werd er een public figure door, maar ik wilde dat hele sexy imago niet najagen. Ik wist dat ik meer in mijn mars had.

Je dacht op je zeventiende al strategisch. Waar komt die wilskracht vandaan?

Ik heb een hele sterke intuïtie en hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoe bijzonder mijn doorzettingsvermogen is. Als ik naar mijn zusjes van die leeftijd kijk, staan die helemaal anders in het leven. Maar ik stond er ook helemaal alleen voor. Ik kom uit een moeilijke gezinssituatie, en ik dacht: I need to break the curse. Door mijn looks kon ik de eerste stappen zetten, maar het is mijn karakter dat me zo ver heeft gebracht. Ik ben een oude ziel.

Dit is het moment waarop ik iets met je moet delen. Ik groeide op met een moeder die in haar hart altijd enorm zorgend was, maar bijna mijn hele leven lang worstelde met een alcoholverslaving.

Ik herken dat helemaal. Telkens wanneer de drugs het overnemen, heb je je mama niet meer. Voor een kind is dat gewoon overleven. Ik heb niet echt ouders gehad die mij dingen hebben geleerd; ik heb mezelf alles aangeleerd. Het enige wat mijn mama me wél gaf, waren normen en waarden, en liefde. Koken, het huishouden en voor mijn zusjes zorgen, dat kwam allemaal op mij terecht. Dat laatste is wel een sterkte geworden. Wanneer ik thuiskom en uit de glamour stap, dan word ik opnieuw een huisvrouw. Dat contrast houdt me met de voeten op de grond.

Ik heb wel het gevoel dat wij het niet per se nodig hebben om gehumbled te worden. Als je op deze manier bent opgegroeid weet je dat je geluk elk moment kan omslaan. Je bent altijd on high alert. Maar ik vind het enorm moedig dat je die toxische patronen, die enorme rollercoaster laat filmen. Dat zou ik nooit gedurfd hebben.

A Girl Like Rose gaat over de relatie tussen mij en mijn moeder, en over hoe ver je gaat voor iemand van wie je houdt. Ik ben vijf jaar geleden beginnen filmen zonder te weten welke richting we uit gingen. Je ziet hoe diep verslaving zit: ook al hou je nog zoveel van iemand, het is zo vaak sterker dan henzelf. Als ik er niet was geweest, was het al klaar geweest met haar. Mijn vader is er ook door gestorven, en daar kon ik niets aan doen. Maar mijn moeder heb ik nog. Daarom ben ik nog harder beginnen vechten. Ook om het te begrijpen. Als mensen zich afvragen: “wie is Rose?”, dan vind je het antwoord niet in magazines, op red carpets of in campagnes. Wie ik ben komt uit mijn jeugd, van hoe ik opgroeide, of zelfs al van toen ik baby was. Dat is mijn verhaal. Als ik dat niet naar buiten breng, ben ik nooit eerlijk geweest over wie ik ben.

Mag ik jou iets vragen?

Absoluut.

Wat gebeurde er met je toen je zelf moeder werd? Want toen kreeg ik het pas echt moeilijk. Het was alsof ik onder een lawine van emoties en herinneringen terechtkwam. Plots word je geconfronteerd met twee dubbelzijdige spiegels: je nieuwe baby en hoe je dat zelf ook ooit was en jezelf als moeder en de angst om de vicieuze cirkel verder te zetten.

Dat was ook voor mij het meest confronterende, ja. Ik heb het lang moeilijk gehad met de relatie tussen mij en mijn kinderen, want mijn verwachtingen als mama brachten me in de war. Je geeft automatisch door aan je kinderen wat je zelf als kind hebt gekregen. Dat ben ik allemaal gaan beseffen. Vandaar dus ook mijn beslissing om de documentaire te maken. Je kan het binnenhouden en er nooit over praten – dat is ook een leven. Of je kan er open over zijn en er misschien andere mensen mee helpen. Nu ik 31 ben en naar alles kijk, denk ik: modeling is nice, maar mijn missie is zoveel groter. Ik moet mijn verhaal vertellen en anderen die hetzelfde meemaken helpen.

Dat is echt wat je doet. Is je mama nu in recovery?

Ja. Ze hervalt nog wel, maar ze doet het beter dan ooit. En de jouwe?

Ja, uiteindelijk is ze een tiental jaren geleden in rehab gegaan. Die intake, daar zittend op dat bankje samen met mijn broer, dat was een van de meest hartverscheurende dagen van mijn leven. Maar daarna zijn we ook samen in gezinstherapie gegaan en heeft ze zich – want dat maakte deel uit van het programma – heel oprecht verontschuldigd. Zonder “maar”, zonder excuses. En dat heeft eigenlijk de curse gebroken. Wat maakte eigenlijk dat je Jonathan de Jong, de award-winning filmmaker en regisseur van A Girl Like Rose zo vertrouwde?

Puur op gevoel. Het leek meteen alsof ik hem al heel lang kende en vandaag zie ik hem als een grote broer. Hij heeft een heel eigen band opgebouwd met mijn moeder, los van mij. En zij stelt zich helemaal niet open voor veel mensen. De film is ook heel eerlijk en geen enkel moment is in scène gezet. Vijf jaar lang heeft hij me op elk moeilijk moment gevolgd. Dan deel je iets heel dieps. Al die vragen die hij stelde, dat waren healingmomenten. They healed my inner child. Daarom ben ik nu pas klaar om er dieper op in te gaan. Twee jaar geleden kreeg ik nog een krop in mijn keel.

Ik zag op je Instagram dat je kinderen ondertussen hun eigen modellenjobs hebben.

Ja, ik word een echte Kris Jenner. (Lacht) Ik zou een goede en beschermende momager zijn, want ik ken alle kanten van de industrie. We doen het rustig aan. Weet je, mijn kids zien al sinds ze baby’s zijn hoe ik werk; ze zijn er heel vaak bij in Cannes of op shoots. Ik push ze niet, maar ze zeiden zelf: mama, wij willen ook foto’s maken zoals jij. Naleya deed twee jaar geleden al een Karl Lagerfeldcampagne in Parijs, in Karl’s iconische kantoor/bibliotheek. Toen dacht ik: als de signs al zo duidelijk zijn, dan moet ik haar wel steunen. Kijk naar Gigi en Bella, die zijn ook samen gegroeid als zussen. Dus, wie weet!

Als je nu iets kon zeggen tegen de zeventienjarige Rose die net gestopt was met school en helemaal alleen naar New York trok, wat zou dat zijn?

(Denkt even na) Alles komt uiteindelijk goed. Blijf geloven in jezelf zoals je altijd hebt gedaan. Elk obstakel komt voort uit een beslissing, dus maak goede keuzes en alles valt wel op zijn plek als je geduld hebt. Je eigen gedachten zijn vaak de boosdoener, dus blijf positief, twijfel niet en schat jezelf hoog in.

Bedankt om zo open te zijn, Rose.

Jij bedankt. Ik had niemand beter kunnen wensen voor dit gesprek.

De documentaire ‘A Girl Like Rose’ verschijnt in september.