Een terugkeer naar de kernwaarden van het huis die uitmondt in een nieuw vocabularium. De Belgische ontwerpster herlijnt het door Consuelo Castiglioni opgerichte merk met zijn roots en herschrijft de taal ervan, tussen draagbaarheid en subtiele afwijkingen.
Knielange jasjes, disc-vormige details als een tinkelende rode draad die (misschien) naar polkadots verwijzen, Fussbett-sandalen met brede zool maar hak, faux fur jassen en sieraden die fungeren als leestekens in een verhaal dat teruggrijpt naar het structurele hoofdstuk van het huis. Meryll Rogge zei het al bij haar aanstelling: ze was een grote fan van het Marni van oprichtster Consuelo Castiglioni. Van haar eerste loon — bij Marc Jacobs — kocht ze sandalen met houten plateauzool van het merk. Die intellectuele elegantie, gevoed door eigenzinnigheid, kleur en tactiliteit, vertoont meer dan één verwantschap met haar eigen signatuur.
Daarom haalde Renzo Rosso — voorzitter van OTB, dat Marni sinds 2013 bezit — haar afgelopen juli aan het creatieve roer, na tien jaar uitgesproken (en nooit vrijblijvende) creativiteit van Francesco Risso. De Belgische ontwerpster beschikt bovendien over een stevig parcours, van haar jaren in New York bij Marc Jacobs tot haar tijd in Antwerpen bij Dries Van Noten, alvorens ze in 2020 haar eigen label oprichtte.
Vandaag debuteert ze bij Marni met haar ‘Capitolo Tre’, waarin ze aanknoopt bij de oorsprong van Castiglioni zonder te vervallen in een simpele remix. De vaak aangehaalde ‘erfenis’ wordt hier gesublimeerd tot een stijl die helder, direct en draagbaar is, maar nog steeds dat uitgesproken karakter draagt dat Marni definieert. “Een terugkeer naar waarden en betekenis, maar ook de definitie van een nieuw vocabularium,” staat in de show notes. “Een bewustwording van wat echt telt. Authentiek. Oprecht. Echt.”
Een shearling jasje, een kleine zwarte jurk met satijnen inzetstukken, een top (of rok, of jurk) met pailletten als sonore stippen bij elke stap, een cardigan met rits die een sportieve ondertoon krijgt, een knielange ciré-rok in flessengroen vastgezet met karabijnhaken — een clash die verrassend coherent blijkt. Zoals het gestreepte hemd op een florale organzarok. Zoals de ogenschijnlijk wilde jas — rechtstreeks uit het archief — die in werkelijkheid van knitwear is. Of het feloranje jurkje dicht bezaaid met pailletten, gedragen onder een technisch parkajasje in grasgroen.
Er is berg-geïnspireerde knitwear, verwerkt in truien onder leren gilets of in microculottes die licht alpiene hemden inklemmen. De shearling — een stil totemstuk binnen het Marni-universum — keert terug in een langharige, bewust ongetemde versie. Bikerleer wordt verzacht in combinatie met zijde en organza, of gespannen tegenover technische materialen in een gecontroleerd spanningsveld dat Rogge met precisie beheerst. Borduursels sluipen tussen strepen, ruiten en patchwork, niet als louter decoratie maar als begeerlijke interferenties. Het kleurenpalet beweegt tussen zure, heldere tinten en poederige pastels in overtuigende alchemieën.
Het ritme wordt bepaald door mannelijke veterschoenen met een bergschoenachtige sluiting, slingbacks en puntige enkellaarsjes met veters, maar ook door iconische sandalen die resoluut met kniekousen worden gedragen. Aan de arm hangt een nieuwe, rationele tas in saliegroen geborsteld leer — een nieuw, gematigd ladylike object binnen een collectie die reflecteert op de betekenis van kleden, zonder die te verzwaren met retoriek.
Dit ‘Capitolo Tre’ forceert niets en zoekt geen effectbejag. In de herijking van het archief als levende grammatica vindt het zijn ankerpunt. Kleding die in het dagelijkse leven past zonder zich te schikken; stukken die zich laten dragen maar niet temmen, doorkruist door minimale afwijkingen, onverwachte verschuivingen, die licht schuine noot die onmiskenbaar Marni is.
