Amelie Lens: “Ik dacht altijd dat ik moest kiezen tussen mijn carrière of moederschap”

Amelie Lens en haar aanstekelijke AURA

Techno’s meest gewaardeerde en positieve mensch zou wel eens onze eigen Amelie Lens kunnen zijn. Al meer dan tien jaar is ze een onmiskenbare internationale superster, labelbaas, mentor en goedhartige meester-entertainer. Dat laatste bewees ze onlangs nog toen ze een 14.000-koppig publiek de rave van het jaar bezorgde voor het prestigieuze KMSKA. Waar de meeste artiesten hun debuutalbum simpelweg laten voorbeluisteren in intieme kring, vond Amelie (want ze hield weliswaar ook een secret pop-up event voor 250 fans) het daarnaast een excellent idee om voor de release van AURA, Antwerpen Zuid één dag lang te transformeren in een openluchtkathedraal voor pounding, pounding techno music.

Foto Lalo + Eva. Body La Fille d’O, transparante lange jurk Eva Janssens, tule cape Julie Kegels, juwelen Billion Avenue, Bobby & Fragille en talent’s own.

Foto Lalo + Eva. Body La Fille d’O, transparante lange jurk Eva Janssens, tule cape Julie Kegels, juwelen Billion Avenue, Bobby & Fragille en talent’s own.

Sinds ze in 2016 volledig voor haar DJ-carrière ging (al staat ze al sinds 2009 achter de draaitafels) rijgt Amelie Lens prestaties aan elkaar die geen enkele Belgische DJ haar voordeed op deze manier. Van de mainstage van Tomorrowland, naar de grootste podia van Coachella, Awakenings en Time Warp tot de allereerste Essential Mix van vier uur die de BBC ooit aan één artiest toevertrouwde. Ze speelt in uitverkochte arena’s waar ook Beyoncé en Adele stonden.

Opgegroeid in Vilvoorde, spoorde ze als jonge tiener in haar eentje naar clubs en festivals om haar idolen te zien draaien. Die obsessie werd een prachtcarrière: eerst als DJ, dan als producer en founder van twee labels (Lenske en EXHALE) met eigen party-concepten die over de hele wereld uitverkopen. Ze werd al vroeg door haar techno-voorouders omarmd, en nu is er dan de eerste plaat. AURA: elf tracks die haar universum weerspiegelen, met slechts één feature (Angèle). Want het gaat, zoals zowat alles bij Amelie, énkel en alléén over de rechtstreekse energie tussen haar en haar publiek.

Foto Lalo + Eva. Lange jersey jurk en wollen top Ann Demeulemeester, blazer top Maison Margiela, juwelen talent’s own.

Proficiat met het album! Wanneer wist je dat je er klaar voor was?

Mijn team vroeg er al jaren om, maar ik vertrouw enorm op mijn gut feeling. Het moet juist voelen, en ik wou het niet forceren. Veel van mijn DJ-vrienden nemen enkele maanden vrij om aan een album te werken. Tijdens covid kreeg ik intern te horen: “Please, Amelie, nu is het moment om eraan te werken.” Maar dat waren de meest oncreatieve jaren van mijn leven. Vorig jaar zat ik toevallig in een heel goeie flow, veel in de studio, met een hoop tracks die ik niet apart wilde uitbrengen. Toen ik er zo’n vijf had die voor mij één verhaal vormden, wist ik: “dit is het gevoel waar ik op zat te wachten.” AURA moest echt verschillende facetten van mezelf en mijn muziek bundelen. Ik speel met heel wat subgenres binnen techno, afhankelijk van waar ik sta: de mainstage van Tomorrowland of een kleine club in Berlijn. Sommige tracks zijn minimalistisch en duister, andere supermelodisch en uplifting. Precies zoals mijn sets zijn opgebouwd.

Wat heb je met het woord ‘aura’?

Ik ben supergevoelig aan energie: van mensen, van plekken, en als artiest zeker van de crowd. Daarom kan ik mijn sets ook nooit vooraf bepalen. Zelfs een gelivestreamde set op de Tomorrowland-mainstage, waar ik altijd veel stress voor heb, kan ik onmogelijk van begin tot einde voorbereiden, want zodra ik voel dat het publiek iets anders wil, zal ik afwijken. Die energie tussen mij en mijn publiek is alles.

Ik ken er zelf weinig van, maar enkele jaren geleden gaf ik ergens een talk en kreeg ik een DM van iemand in het publiek met: “oh my god, ik zag je aura zo duidelijk. Het was fel oranje.” Is dat ook iets wat jij kan zien?

Nee, zo letterlijk is het niet. Ik voel het gewoon, omdat ik me ervoor openstel. Mensen zeggen vaak dat ik een goede aura heb, of goeie energie. Waarschijnlijk net omdat ik er zo gevoelig aan ben, omring ik me ook zo weinig mogelijk met slechte vibes.

Veel mensen denken dat een DJ gewoon een set komt spelen, meer niet. Jouw avonden worden door de muziekpers vaak performances genoemd. En het is duidelijk dat jij je shows jaar na jaar beter wil maken. Vanwaar die ambitie?

Ik ben enorm detailgericht, maar op een festival heb ik vaak geen controle over de lichten of hoe het podium eruitziet. Met mijn AURA-shows heb ik dat wél zelf in de hand: ik kan zorgen dat elk lichteffect perfect klopt. Er bestaat tegenwoordig zotte software die mijn tracks herkent. Er wordt vaak gedacht dat DJ’s niet meer live draaien, maar ik doe dat wel — ik loop zelfs de hele tijd in mijn tracks (bepaalde sequenties herstarten of herhalen, nvdr.), en die software volgt dat, zodat de lichten en visuals perfect mee zijn. Als op het juiste moment de juiste lichten aangaan, accentueert dat net de stukken in mijn track die ik belangrijk vind. Dat maakt van mijn muziek een heel universum, en dat vind ik geweldig. Ik wil er alleen niet te ver in gaan, want het blijft om de muziek gaan. Ik wil niet dat mensen voor de show komen, ik wil dat ze voor de muziek komen. Voor mijn optreden aan het KMSKA waren er gesprekken om nog groter uit te pakken, maar dat wou ik niet. We zijn geen kermis. Het moet een meerwaarde bovenop de muziek blijven, geen doel op zich.

Foto Lalo + Eva. Fijnwollen gebreide jurk Max Reynders, juwelen Billion Avenue, Bobby & Fragille en talent’s own.

Je sloot je tijdens het maken van dit album af voor invloeden van buitenaf. Is dat zelfvertrouwen iets dat er altijd was?

Dat heb ik echt moeten leren, zeker met mijn muziek. Ik denk dat het net daarom tien jaar heeft geduurd voor er een album kwam: ik had die zelfzekerheid gewoon niet. Nu wist ik: dit is het, dit ben ik, en ik ben er trots op. En ik ben heel beïnvloedbaar. Daarom wou ik het aan niemand laten horen. Ik stuurde het wel door, maar met de boodschap: “Gelieve je mening nog níét te delen, hou het voor na de release.” Deze plaat moest gewoon puur uit mijn hart komen, zonder rekening te houden met meningen van buitenaf.

Wat inspireert jou?

Soms zou ik in een interview willen zeggen: “Amai, ik kreeg opeens een ingeving door een blaadje dat van een boom viel.” Maar, helaas. (lacht) Ik was vanochtend nog in het KMSKA om het team te bedanken, en ze vroegen: “Inspireert kunst jou?” Ik wou zo graag ja zeggen en er een mooi verhaal aan ophangen, maar dat zou gelogen zijn. Wat mij oneindig inspireert, is mijn crowd. Ik was eerst DJ en pas daarna producer: ik ben beginnen produceren specifiek voor mijn sets, omdat ik er iets in miste. Het is dus altijd tijdens het draaien dat de ideeën komen.

Is dat niet verwarrend?

Nee, want dan is het net heel duidelijk wat er ontbreekt. Vaak test ik live al uit om te voelen wat werkt. Zo bouw ik mijn tracks op. Net daarom was het maken van dit album zo zwaar: ik was constant aan het toeren en echt op. Maar zonder dat touren en experimenteren was AURA nooit zo goed geworden. Ik heb die energie, het geschreeuw, dat zweet en die sfeer gewoon nodig. Dat is waar ik zelf zoveel jaren geleden verliefd op werd. Grappig genoeg kreeg ik net na dat museumoptreden een berichtje van een vriend: “Ik was emotioneel in de auto naar huis, want ik moest denken aan alle keren dat jij helemaal alleen met de trein naar Antwerpen trok, met de meest onmogelijke overstappen en busritten, gewoon om bepaalde DJ’s te kunnen zien.” Vanuit Vilvoorde overal geraken was verschrikkelijk, en ik deed dat als jong meisje, moederziel alleen. Hij noemde het een full circle moment om me die avond in het hart van Antwerpen te zien, alsof het voorbestemd was. Voor mij waren die uitstappen als tiener zo normaal, maar als ik er nu aan terugdenk: zó ver gaan als zestienjarige om een artiest te zien, het betekende toen blijkbaar al alles voor me.

“De energie tussen mij en mijn publiek is alles. Ik heb het geschreeuw, dat zweet en die sfeer gewoon nodig.”

Foto Lalo + Eva. Headpiece en hemd Ann Demeulemeester.

Je had het net over het KMSKA. Hoe heb jij dat zelf beleefd?

Eigenlijk alleen maar positief. Ik ben nog steeds een beetje geschokt dat het gelukt is, en zó goed. Ik reis ontzettend veel, en deze zomer stond ik nog in Cannes, pal in het centrum van zo’n chique stad, voor 25.000 mensen, de muziek superluid tot middernacht, met vuurwerk en een lichtshow. En ik dacht: waarom kan zoiets niet in Antwerpen? Dus ik was superblij met de kans om hier mijn albumrelease te doen. Toen kwam die eerste negatieve feedback, en een petitie. Ik dacht: “Allez, het is maar één dag en we stoppen om elf uur.” Maar in vergelijking: we hadden op enkele dagen 14.000 tickets verkocht, en die petitie haalde amper 400 handtekeningen.

Hoe voelde je je de avond zelf?

Vooral ongeloof, zelfs toen ik er stond. En erg verrast, want de energie was waanzinnig. Ook zo’n mooi gemengd publiek: veel van mijn vrienden hadden hun ouders meegebracht, het was bijna een volksfeest. Naast het plein werd er op straat gedanst. Ik heb filmpjes gezien van oudere mensen die een stoeltje tegen de hekken hadden gezet om eroverheen te kunnen filmen. Zalig. En het was zo peaceful: de politie en de ambulanciers zeiden achteraf: “Wauw, jouw fans zijn fantastisch, er was geen enkel incident.”

Foto Lalo + Eva. Kanten kraag en lange zijden rok Boloria, longsleeve T-shirt merch Amelie Lens.

Voor een nieuwe generatie ben jij intussen een mentor. Kwam dat vanzelf? Want jij hebt het destijds allemaal zelf moeten uitzoeken.

Ja, exact. En dat was best eenzaam. Het moeilijkste moment kwam met mijn doorbraak, toen alles heel snel ging. Plots ging het van vrienden en familie die “veel plezier!” en “cute!” in mijn comments plaatsten, naar honderden mensen die me niet kenden en opeens een mening hadden. Bij zo’n snelle groei komt ontzettend veel negativiteit naar boven: ik had superveel fans en support, alles liep goed, en tegelijk al die haat. Terwijl ik zelf geen negatief persoon ben. Ik heb echt vaak thuis zitten wenen: “Waarom doen jullie zo? Ik ben gewoon een jonge vrouw met een passie voor muziek. Wat heb ik jullie misdaan?” Uiteindelijk heb ik geleerd om me op mijn fans te focussen. Eens je jezelf bewezen hebt, stopt het, maar dan verschuift het spijtig genoeg naar het volgende opkomende talent, en krijgt zij de volle laag. Dat patroon zie ik zo vaak bij jonge vrouwelijke artiesten. Daarom wil ik er voor hen zijn en mijn ervaringen delen: dit gáát echt voorbij. Je moet gewoon je plek claimen en tonen dat je er met een reden staat. Just own it en dan gaat het liggen. Zo werkt het echt. Nu word ik vaak gebeld met vragen, maar ik heb nooit bewust besloten om een mentor te zijn. Ik wil gewoon niet dat anderen zich zo eenzaam voelen als ik toen.

Een van de mooiste viral social media moments van het afgelopen jaar was toen je voor je oma een appartement kocht. Hoe voelde dat?

Toen ik jong was, hadden we niet veel, maar ik had wél grote dromen. Ik zei toen al: “Als ik het ooit maak, is het eerste wat ik doe een appartement kopen voor Mémé.” Je weet, Belgen hebben een baksteen in de maag, mijn internationale vrienden snappen dat niet altijd. Vroeger hadden al mijn vriendinnen ouders met een eigen huis, wij niet. Dus het werd een obsessie voor mij. Enig obstakel: Mijn mémé is de koppigste vrouw ter wereld. (lachende zucht.) Ik heb haar meermaals gevraagd om samen te gaan huizenkijken, maar zij wou absoluut niet. Ze noemt dat “geld verspillen aan haar”. Als ik haar cash geef, dan krijg ik exact hetzelfde bedrag terug in een envelop met daarop dat het voor mijn dochter is, of destijds voor mijn trouwkleed. Ze vindt altijd wel een excuus. Tot een van mijn tantes zei: “Amelie, zeg het haar niet, koop het gewoon.” Ik dacht dat ze het me nooit zou vergeven, maar ik heb toch gezocht en gekocht. Ik ging haar thuis ophalen — op haar pantoffels, want ze had pijn aan haar voeten — en zei: “Ik moet u iets tonen.” Het was nooit de bedoeling om het op Instagram te zetten; pas maanden later dacht ik: eigenlijk is dit wel schattig én inspirerend, ik moet het posten. En toen ging het mega viraal. ’s Avonds laat dacht ik: “oh my god,” want ik had Mémé niks verteld. De pers sprong erop, en ’s morgens stond het in alle kranten. Dus ik moest mijn oma om acht uur ’s ochtends bellen: “Mémé, je staat in de krant.” Zij: “In mijn pantoffels!” (lacht) Maar ze was zó blij. Ze heeft zes kinderen grootgebracht, grotendeels alleen. Ze maakte de oorlog van dichtbij mee, op de Frans-Duitse grens, waar haar moeder haar benen verloor. Ze heeft enorm hard gewerkt, en dan nam ze mij nog in huis toen ze al ouder was. Ik was elf, met een ingewikkelde jeugd, een beetje een zotte puber. Zij en ik hadden niet veel, maar we kwamen niets tekort. Ze heeft alles voor mij gedaan.

Foto Lalo + Eva. Nylon jurk Prada.

Ik ben zelf mama van een dochter, en wat zij over mij en mijn werk denkt is echt het enige dat telt. Ik neem haar mening heel serieus. (lacht) Welke legacy wil jij aan je kinderen doorgeven?

De geboorte van mijn eerste dochter heeft zoveel in mij veranderd. Tijdens mijn vorige zwangerschap had ik een ander team, vooral mannen, en die vroegen: “Ga je nu stoppen met toeren?” Ik dacht: wat heeft dat ermee te maken? Ik kan toch mama zijn én mijn dromen volgen? Mijn dochter heeft me alleen ten goede veranderd. Ik ben ambitieuzer, en mijn time management is veel beter, want mijn tijd is nu zo kostbaar: “Ik heb een uur? Oké, wat ga ik ermee doen?” Ik denk overal veel meer over na, ook over het feit dat ik een goed mens wil zijn en trots wil kunnen zijn op elke beslissing. Want ik weet: ooit zullen mijn kinderen vragen: “Mama, waarom heb je dat wél of niet gedaan?” Dat is ook waarom ik uit liefde voor dieren al meer dan 10 jaar vegan ben. Ik vond het sowieso al niet zo vanzelfsprekend dat we dieren eten. Maar sinds ik mama ben geworden, ben ik daar nog bewuster mee bezig. Ik wil hen meegeven dat je trouw moet blijven aan je principes en hoop vooral dat ik een mooi voorbeeld voor ze kan zijn. Ik dacht altijd dat ik moest kiezen tussen mijn carrière of moederschap. Dat ik de twee kan combineren in mijn situatie, maakt me enorm dankbaar.

“Ik dacht altijd dat ik moest kiezen tussen mijn carrière of moederschap. Dat ik de twee kan combineren in mijn situatie, maakt me enorm dankbaar.”

Credits

Fotografie Lalo + Eva (@Lola Lacoste)
Photo assistant Tyree Lindsay
Styling Ilja De Weerdt
Styling assistant Ruslan Nagornyak
Hair & make-up Sanne Schoofs voor Be Creative Make Up
Producer Mindbox Isabelle Verryke
Production assistant Gudrun Ghesquiere
Head of editorial content & interview Dominique Nzeyimana
Digital editor Nabeyi Douabou
BTS Tomas Thurzo
Editor-in-chief Elodie Ouedraogo