De term die onlangs opdook in de Engelstalige pers verwijst naar de ongelukkige kloof tussen het verlangen naar een oprechte relatie en de vermoeidheid die voortvloeit uit de manieren waarop we die proberen te vinden. Om dit erg hedendaagse onbehagen beter te begrijpen, spraken we met David Bernard, expert in menselijke relaties en auteur van verschillende succesvolle boeken, waaronder Gelukkig met z’n tweeën: kleine gids voor een relatie in ontwikkeling (Editions de l’Homme, 2026).

Een overvloed aan schermtijd, een tekort aan ontmoetingen

317 gesprekken in de wacht, 455 “likes” om door te nemen. Op een van de vier apps die ze gebruikt, heeft de Amerikaanse journaliste Faith Hill genoeg omhanden. Precies daar wringt het schoentje: bezig zijn is niet hetzelfde als iemand ontmoeten. In haar onderzoek The Great Romance Slump, dat in augustus 2026 verscheen in The Atlantic, verkent ze deze paradoxale situatie waarin de wildgroei aan digitale contacten niet tot echte verbinding leidt.

Die “romantische recessie” uit zich in verschillende dalende cijfers in de Verenigde Staten: minder mensen hebben een relatie, er zijn minder dates en ook de seksuele activiteit neemt af. Die afname betekent echter niet dat ook het verlangen vermindert. Een YouGov-peiling onder Amerikaanse volwassenen zonder partner illustreert dat goed: 69 % van hen zegt zelden of nooit op date te gaan, terwijl slechts 30 % aangeeft dat tempo te verkiezen.

Die vaststelling reikt uiteraard verder dan landsgrenzen en beperkt zich niet tot Gen Z. Maar hoe komt het dat de zoektocht naar liefde zo ontmoedigend is geworden, zelfs voor wie heel graag een vaste relatie wil?

De illusie van vooruitgang

Volgens David Bernard zijn we niet echt op zoek, maar leiden we onszelf af. De relatie-expert en auteur ziet dagelijks hoe singles daten. Volgens hem wekt de hectiek van datingapps een vals gevoel van vooruitgang. “Je kunt urenlang swipen en daardoor het gevoel krijgen dat er schot komt in je liefdesleven. Maar het is gewoon een bezigheid, geen doelgerichte aanpak.”

Daar komt FOMO (Fear Of Missing Out) bij, de voortdurende angst om een betere kans mis te lopen. Een echte ontmoeting heeft tijd en aandacht nodig om zich te ontwikkelen. Maar bij de minste twijfel schotelt de app of de maatschappij ons alweer een nieuw gezicht voor dat op het eerste gezicht aantrekkelijker lijkt. Dat betekent niet dat de moderne datingtools de schuld krijgen. “De apps zijn op zich niet het probleem”, nuanceert David Bernard. De valkuil zit veeleer in de “liefdesfata morgana”. “We projecteren grote dromen en immense verwachtingen op een relatie.” De teleurstelling die daarop volgt, is even groot als het denkbeeldige scenario dat aan diggelen valt, soms zelfs meer dan ze met de echte persoon te maken heeft.

Wanneer liefde zoeken een halftijdse baan wordt

Opnieuw uitleggen wat je voor werk doet, vertellen over je laatste vakantie en je plannen uit de doeken doen. De donderdag erop alles nog eens overdoen met iemand anders. Zo bekeken voelt het vooruitzicht van een nieuwe date vooral als een logistieke verplichting. De manier waarop ons dagelijks leven vandaag is georganiseerd, met de opmars van thuiswerk, Netflix and chill thuis, sociaal contact via sociale media en het verdwijnen van derde plekken, heeft spontane ontmoetingen geleidelijk zeldzamer gemaakt. Wanneer liefde niet meer vanzelf opduikt, proberen we er tijd voor vrij te maken in onze agenda.
” Daardoor kan het lijken alsof daten een halftijdse baan is geworden”, erkent David Bernard. Zijn vaststelling is pragmatisch: de zoektocht naar liefde vraagt een reële investering van tijd en energie en lost zich zelden vanzelf op. Toch heeft die industriële logica haar grenzen. Geen partner vinden betekent niet dat je niet “hard genoeg hebt gewerkt”. Bovendien beschikt niet iedereen over evenveel tijd en energie.

Een studie van Johanna Peetz en Geoff MacDonald, gepubliceerd in het Journal of Marriage and Family, belicht een erg concrete factor: het inkomensniveau. Op basis van Amerikaanse en Duitse gegevens stellen de onderzoekers een rechtstreeks verband vast tussen een hoger inkomen en een grotere kans om een relatie aan te gaan. Geld creëert geen liefde, maar het zorgt wel voor vrije tijd, financiële gemoedsrust en de praktische middelen om uit te gaan en iemand te ontmoeten. Beschikbaar zijn voor de liefde is niet louter een kwestie van goede wil.

Gelijkwaardige rollen of een opeenstapeling van verwachtingen?

Vrouwen krijgen naar aanleiding van die vaststelling vaak hetzelfde advies: stel je eisen bij. Maar over welke eisen gaat het precies? In het onderzoek van Hannah Tessler dat The Atlantic aanhaalt, schetsen veel jonge vrouwen een erg realistisch beeld van het leven als koppel: de mentale last, huishoudelijke taken, de opvoeding van kinderen en loopbaankeuzes. De bevraagde mannen staan veel minder stil bij die verdeling van het dagelijkse werk. Het gaat dus niet om de zoektocht naar de ideale partner, maar om een fundamentele vraag: geven we de liefde op, of een manier van samenleven waarvan we vermoeden dat die onevenwichtig zal zijn?

Van een partner verwachten dat die thuis een eerlijk deel van de taken op zich neemt, is iets heel anders dan iemand zoeken die 1m85 groot is en alles weet over de Italiaanse auteurscinema. Door die twee verwachtingen over één kam te scheren, wordt vooral de vraag naar een eerlijke taakverdeling ontweken. David Bernard ziet daarin het teken van een tijdperk in verandering: “Beide seksen zoeken vandaag naar een nieuw evenwicht. Tijdens die overgangsfase houden veel mensen zich afzijdig terwijl ze wachten tot de ander de eerste stap zet. De enige uitweg is communicatie, niet terugplooien op jezelf.”

Wat criteria betreft, maakt de coach een erg nuttig onderscheid: scheid het “boodschappenlijstje” met het ideale profiel van de echte breekpunten. In twintig jaar begeleiding heeft hij naar eigen zeggen nog nooit iemand gezien die elk vakje op zo’n lijst kon aanvinken. Dat betekent evenmin dat je je belangrijkste overtuigingen overboord moet gooien.
Een duidelijk voorbeeld: een man wil een gezin stichten en ontmoet een vrouw die hij erg leuk vindt, maar die duidelijk zegt dat ze geen kinderen wil. Hopen dat ze na verloop van tijd van gedachten verandert, betekent dat je jarenlang investeert in een relatie waarvan de onverenigbaarheid vanaf het begin vaststond. Omgekeerd is het geen capitulatie om bepaalde verwachtingen los te laten. Je kunt een andere smaak hebben en toch dezelfde kijk op het leven delen.

Het ghosting-probleem

Een andere belangrijke bron van uitputting is ghosting. Volgens David Bernard creëert een scherm een “beschermende afstand” die het mogelijk maakt om “je te engageren zonder je echt te engageren”. Door te verdwijnen hoef je de teleurstelling van de ander niet onder ogen te zien. Dat is een psychologische verklaring, absoluut geen rechtvaardiging. Wie met die stilte wordt geconfronteerd, raadt de coach aan om het anders te bekijken:
“Afwijzing is een vorm van bescherming die je een andere richting uitstuurt.”

Het is niet de bedoeling om het gebrek aan beleefdheid van de ander goed te praten, maar om die stilte te beschouwen als praktische informatie over de levensvatbaarheid van de relatie, en niet als een oordeel over je eigenwaarde. Begrijpen hoe je jezelf tegen teleurstellingen kunt beschermen, doet niets af aan de verantwoordelijkheid van degene die ervoor kiest om te verdwijnen.

Maak ruimte voor liefde

Moet je alle apps verwijderen of koppig blijven swipen? Geen van beide. Volgens David Bernard moeten apps gewoon een hulpmiddel blijven en niet het middelpunt van je leven worden. Sociologe Margot Bracke stelt een veel gezondere aanpak voor: ga niet “actief” op zoek naar een partner alsof het een baan is, maar sta gewoon “open” voor kansen.
Het idee is eenvoudig: maak ruimte voor een ontmoeting zonder er al je tijd aan op te offeren. Dat betekent dat je duidelijk bent over je behoeften, virtuele berichtjes niet langer verwart met een echte relatie en blijft genieten van je vrienden en passies. We lossen de “romantische recessie” niet op met een betere profielfoto of door onszelf uit te putten in een poging perfect te zijn. Een relatie willen is volkomen legitiem, maar daarom hoef je de rest van je leven niet op pauze te zetten.