Foodmaker en hun gezonde hap zijn ondertussen zo verweven met het dagdagelijkse stadsbeeld dat je bijna zou vergeten hoe radicaal het idee ooit was: food bowls die gezond, lekker en relatief betaalbaar zijn. Achter het imperium van zo’n honderdzesendertigduizend maaltijden per dag zit Kempenzoon-met-hart-op-de-tong, daredevil en topondernemer Lieven Vanlommel. Rond deze periode verschijnt zijn boek ‘Foodmaker zonder filter’ waarin hij even vlot vertelt over de keren dat hij er bijna onderdoor ging als over zijn megasuccessen. Een gesprek over diepe dalen, discutabele risico’s, zes maaltijden per dag en op latere leeftijd bij de directeur geroepen worden.
We zijn allebei van de Kempen dus daar moeten we wel beginnen. Wat betekent de streek voor jou?
Ik ben een buitenkind: ik heb zon en bos nodig. Ik heb wel een paar jaar in Antwerpen gewoond, en dat deed ik graag, maar dan reed ik terug naar huis met het raam van mijn Golf open en mijn kop naar buiten, gewoon om de geur op te snuiven. (lacht)
Vertel eens wat meer over je jeugd.
Ik was wat ze toen een mollige baby noemden: vier en een half kilo. En dat is eigenlijk als kind zo gebleven.
Mijn ene broer was een mager konijn, de andere was dan weer heel slim. Ik voelde me dus helemaal niet goed in mijn vel en ook op school deed ik het maar middelmatig. Op mijn twaalfde heb ik gezegd: ik ga veranderen. Twee jaar lang fitnessen, geen suiker, geen koeken, geen boter. Bij mijn moeder, die een groenten- en fruitwinkel had, at ik zoveel salades als ik wou, en ik voelde me daar zó goed bij. Ineens was ik niet meer de gewone of de onopvallende, maar de sterke en sportieve. Dat gaf me enorm veel zelfvertrouwen.
Wat veel mensen misschien niet weten: je bent niet zomaar een ‘suit’, je hebt wel degelijk een koksopleiding gevolgd.
Ja, ik ging op internaat en specialiseerde in de koude keuken. Want de warme keuken, al dat gepruts met vis en zo, dat was niets voor mij. Maar de koude keuken vond ik geweldig. En dat zorgde er ook voor dat ik sneller klaar was dan mijn klasgenoten. Dan kon ik hen helpen met groenten kuisen en snijden, opdienen en de afwas doen, het werk dat de anderen eigenlijk niet wilden. Ik zaagde nooit en daarmee creëerde ik heel wat goodwill. Talen en economie lagen me ook, en zo begon school stilaan beter te gaan.
Later, toen ik al een paar zaken had geopend en weer verkocht, wou ik nog maar één ding: de beste gezonde maaltijden ter wereld maken. Mijn eerste try-out deed ik in 2004 op Werchter, vanuit de minuscule keuken van mijn moeders hotel, kleiner dan mijn kantoor nu. De eerste dag was alles uitverkocht. Met mijn eerste werkneemster ben ik dan beginnen produceren: 800 maaltijden per dag. Vandaag staan er 136.000 op de planning, in één dag. En nog altijd op dezelfde manier: groenten wassen en koken, een saus maken, pasta of granen erbij, en dat bij de klant krijgen in een kartonnen bowl.
Vertel eens over je boek. Ik ben razend benieuwd. Waarom wou je het schrijven?
Het is geen managementboek, het is een boek over het leven. Mijn vader verloor op zijn zeventiende op vier dagen tijd zijn ouders en is heel zijn leven gefrustreerd en ongelukkig gebleven. Mijn moeder, die ook veel tegenslag had, trok daarentegen net altijd keihard de kar en was heel positief. Ik heb de twee kanten dus gezien en dacht: ik wil zelf het stuur in handen nemen. Je hebt maar één lichaam, en wat je erin steekt, geeft je energie of neemt ze weg.
Als zo’n idioot als ik, te dik geboren. en de average guy van de familie, 300 miljoen maaltijden onder zijn eigen merk kan verkopen, dan kan iedereen iets bereiken. Dát wil ik vertellen, zonder te beleren.
Want je hebt ook echt diep gezeten.
Tijdens corona was geen enkel van mijn bedrijven nog winstgevend. Ik was virtueel zoveel keer failliet. Ik had net – veel te groot – gebouwd en in één klap halveerde mijn omzet: mijn saladebars dicht, mijn restaurants dicht, en de huur moest gewoon doorbetaald worden. Ik ben naar de bank gestapt en heb gezegd: ik heb zoveel miljoen schuld, als je me bijleent kan ik het waarschijnlijk overleven, en anders zijn zowel jullie als ik alles kwijt.
Let op: gelijkaardige ondernemingen kregen bijvoorbeeld wel steun bij hun grootstadshuur en wij niet. Je kunt dan brullen dat het oneerlijk is of je kunt zeggen: wat kan ik wel doen?
Je bent toen ook echt naar je personeel gaan luisteren.
Ik ben mee in de productie gaan staan en heb aan mijn honderden werkneemsters gevraagd wat er goed liep en wat niet. Zaterdagwerk en shiften zorgden thuis blijkbaar voor grote miserie, met de kinderen en dan een man die zelf ook in shiften werkte en ze elkaar dus veel te weinig zagen. Dus heb ik zaterdagwerk geschrapt en de hele productie omgegooid naar maandag tot vrijdag, van acht tot vier.
Zo kun je je kind ’s morgens naar school brengen en ’s avonds weer ophalen. En sporten doen we hier op het werk: vier dagen per week, met een cryosauna en een gewone sauna, en je eten erbij, allemaal betaald. Daarna kun je gewoon voor je gezin zijn, in plaats van thuis nog aan een tweede shift te beginnen. Vandaag staan er meer dan honderd mensen op de wachtlijst om hier te komen werken.
Hoe ziet jouw eigen dag eruit? Plan je dat allemaal zelf in?
Ik ben hier om vier uur ’s ochtends. Rond elf uur eet ik oatmeal, om één uur warm. Maandag doen we samen krachttraining, dinsdag zwemmen, woensdag fietsen, donderdag lopen. Ik eet ontzettend veel, maar als je veel beweegt, verbruik je veel. Ik eet trouwens zes Foodmakers per dag. Ik zit nu al (het is 12u15, nvdr.) met afkickverschijnselen van: wanneer mag ik eindelijk weer eten? (lacht)
En zijn er dan nog dromen die je hebt? Je hebt al zoveel bereikt.
Niemand in Europa is de groene McDonald’s en ik wil dat wél zijn. Ik heb net een deal gesloten met de mensen achter Quick en Burger King om honderd Foodmaker-cafés te openen. Maar daar ben ik niet tevreden mee, want ik wil er duizend. Onze productie kan dat aan.
Het zegt veel over jou dat je iemand als Jeroom creative director maakt en dan ook gewoon carte blanche geeft. Dat durven loslaten als CEO van zo’n groot bedrijf is fantastisch.
Jeroom is een artiest en daar moet ik mij niet mee moeien. Al moest ik wel even slikken toen we net een levensreddende corporate deal hadden gesloten en hij vrolijk ecstasypillen op onze koerstruitjes zette. (lacht)
Hij heeft ooit mijn Porsche – ik was zo blij dat ik er eindelijk eentje kon kopen – volledig met duivenstront bestickerd en mijn nieuwe Tesla ingepakt met vuilniszakken en tape. Mijn kinderen zijn toen naar de schooldirectie gestapt omdat ‘papa ons pest met zijn auto’s’. Er hangt ook een McDonald’s-parodie op onze gevel, waarvoor we al een rechtszaak hebben gehad omdat Ronald klop krijgt in die tekening. Maar ja: creatieve vrijheid. Ik vind het heerlijk.
