Emerald Fennell weet precies hoe ze een verhaal moet laten smeulen. Haar verfilming van Emily Brontë’s roman is pas op Valentijnsdag in de zalen te zien, maar nu al het onderwerp van discussie.
Verontrustend. Verleidelijk. Sluw. Sexy. En de lijst adjectieven wordt langer naarmate je de trailer van Wuthering Heights, maar dan door de lens van regisseur Emerald Fennell, opnieuw bekijkt. De Britse regisseur, intussen synoniem voor morele ambiguïteit en uitgesponnen verlangen sinds Promising Young Woman en Saltburn, pakt de klassieker van Emily Brontë aan met haar inmiddels herkenbare signatuur. Wat al een overweldigend boek was, wordt nu een film vol geladen stiltes en zinderende blikken.
Margot Robbie als Cathy, Jacob Elordi als Heathcliff
Dat Wuthering Heights op 14 februari 2026 in première gaat, is geen toeval. Het blijft tenslotte een liefdesverhaal. Of beter: een vernietigende passie. In de hoofdrollen? Twee hedendaagse idolen met evenveel schermkracht als culturele impact. Margot Robbie speelt niet alleen Cathy maar is ook producer van de film. Jacob Elordi, zonet genomineerd voor een Oscar voor zijn vertolking van Frankenstein in de film van Guillermo Del Toro, speelt Heathcliff. Samen geven ze gestalte aan een van de meest verontrustende koppels uit de Britse literatuur – tragisch, toxisch en eindeloos geromantiseerd.
De trailer verklapt meteen dat dit geen brave adaptatie wordt. Verwacht een cinematografische herwerking die het origineel eerder uitdaagt dan omarmt, met visuele durf en expliciete sensualiteit. En dat is precies waar de controverse begint.
Een klassieker die verdeelt
Al eerder gelekte setfoto’s gingen viraal en zetten de toon: Emerald Fennell volgt haar eigen kompas, ongeacht de puristische kritiek op het loslaten van het bronmateriaal. Zoals in Saltburn speelt ook hier Elordi mee – een terugkerende muze – en ook nu is de esthetiek even glanzend als gevaarlijk. Of het zuchten van het publiek er een van genoegen of ongemak zal zijn, valt nog af te wachten.
Wat wel vaststaat, is dat Wuthering Heights altijd al een boek was dat hevige gevoelens oproept. Elke nieuwe interpretatie – hoe licht afwijkend ook – wordt automatisch mikpunt van debat. Helemaal wanneer de film, zoals hier, de onuitgesproken seksuele spanning tussen Cathy en Heathcliff centraal stelt. En misschien zelfs laat exploderen, een aanpassing die op scherp staat met de subtiele tragiek van het boek. Brontë hintte dat Heathcliff een donkere huidskleur had, wat mede de reden zou zijn waarom Cathy hem sociaal onaanvaardbaar vond als partner. In deze verfilming zijn beide acteurs echter wit, en dat heeft bij fans tot felle kritiek geleid. Elordi zou te glad, te clean, te weinig ‘outsider’ zijn voor de rol van Heathcliff, een personage dat belichaamt wat onbemind en ongewenst is.
Nostalgie, lust en vuur in de marketing
Ook het promotiemateriaal wakkert de discussie verder aan. De poster roept de sfeer op van klassieke Hollywooddrama’s uit de jaren veertig, met knipogen naar Gone with the Wind en de gespannen verhouding tussen Scarlett en Rhett. De tagline? Drive me mad. Een expliciete verwijzing naar lust en het verlies van controle – thema’s die Brontë eerder suggereerde dan uitspeelde. Fennell daarentegen kiest zonder omwegen voor de vurige route. Dat is niet verrassend. Van haar hadden we niets minder verwacht.
Een film die nu al vragen oproept
In een trailer van amper anderhalve minuut zien we een esthetisch geladen collage van zwoele blikken, snelle cuts en originele songs van Charli XCX. De ene helft van het internet staat te popelen om zich opnieuw onder te dompelen in de beklemmende sfeer van Wuthering Heights. De andere helft zweert dat het nooit een bioscoopticket zal kopen voor wat zij beschouwen als een ontheiliging van een literaire klassieker.
Maar dit is geen geïsoleerde discussie. De polarisatie geldt evengoed voor nieuwe adaptaties van Jane Austen, of van Gen Z-favorieten die op streaming verschijnen in visueel gepimpte versies. Hoe groter de band met het originele boek, hoe heviger de afkeer tegenover elke vorm van afwijking. En dan vooral als het gaat over een figuur als Heathcliff, een archetype dat inmiddels model staat voor honderden fictieve mannen: emotioneel gesloten, sociaal onaangepast, maar onweerstaanbaar. Het is een romantisering die zijn wortels heeft in Wuthering Heights, waar Cathy ten onder gaat aan haar verdrongen verlangen, en Heathcliff zijn verstand verliest door wat hij nooit volledig mocht bezitten.
Waarom dit verhaal blijft resoneren
Het verhaal blijft aanspreken omdat het fundamenteel gaat over gemis. Over verlangens die niet mogen bestaan, over sociale grenzen die nooit overschreden mogen worden, over de destructieve kracht van een liefde die alles opslokt. Het spreekt niet alleen mensen aan die dromen van een onmogelijke liefde, maar ook zij die zich tekortgedaan voelen, uitgesloten, of vastzitten in een leven dat hen niet past.
Catherine en Heathcliff zijn tragische helden. En in de handen van Emerald Fennell, met de gezichten van Margot Robbie en Jacob Elordi, zijn ze nu al het gesprek van de dag. En we hebben de film nog niet eens gezien…
