“Rave kid, party like a rave kid. Feel it in my bones. Never ever lonely.” Het zijn niet alleen lyrics van de single waarmee Novah’s gelijknamige debuut-EP zal openen. Het is eigenlijk ook de essentie van haar verhaal tot nu toe. De tiener die na heftig verlies gered werd door dance en alles errond. Die de muziek zo diep voelde dat de rest minder zwaar werd. Die een community ontdekte die ervoor zorgde dat ze zich nooit meer alleen hoefde te voelen.
Novah (echte naam Noa Heyse) komt uit dezelfde Belgische technoscene als Charlotte de Witte en Amelie Lens. Ze is de jongste telg van een movement die ze zelf als een familie beschrijft. Maar het tempo waarmee ze doorbreekt is ongezien. Amper vier jaar geleden zette ze haar eerste mix op SoundCloud. Vandaag heeft ze anderhalf miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify, bijna 2 miljoen volgers op Instagram, 850.000 volgers op TikTok, tracks met miljoenen streams en ze staat deze zomer op de MainStage van Tomorrowland Belgium.
Bij dat soort van opkomst komen de giftige comments vaak vanzelf. Industry plant. Bevoorrecht milieu. Maar wie het échte verhaal kent, weet dat het anders zit: een meisje dat op haar zeventiende haar vader verloor, healing vond op illegale feestjes, en die van haar moeder – zelf een doorwinterde raver/verpleegster- de nodige steun én het tweedehands materiaal kreeg om haar droom waar te maken.
TOP SARDA | JAS ISSEY MIYAKE | JUWELEN CLASH DE CARTIER FULL LOOK DIOR
Ik wil even terug in de tijd. Wanneer was jij als kind het meest creatief?
Dansen was echt mijn ding. Mijn mama zegt altijd dat ik als kleuter al de hele living innam met mijn shows. Ik deed heel even ballet, maar daarna ben ik overgeschakeld. Ik was lid van een dansgroep die Footloose heette.
Muziek kan echt fysiek helen, dat geloof ik oprecht.
Ik zeg het niet genoeg hardop, maar dat is één van mijn lievelingsfilms.
(Lacht) Mijn groep was gebaseerd op die film. Die laatste scène was ook ons einddansje altijd.
Je had het net over je mama. Ze speelt een rol in jouw DJ verhaal.
Ja, ze is opgegroeid in de Bonzai-periode, de Belgische ravescene van de jaren negentig. Ze was echt onderdeel van die community. Mijn papa hoorde dat soort muziek niet zo graag, maar telkens wanneer hij de deur uitging zette mijn mama haar favoriete tracks op. Ze gaat ook al naar Tomorrowland sinds het begin. Ze zegt ook vaak: “Ik heb Charlotte de Witte en Amelie Lens nog zien starten.” Ik heb dance muziek echt wel met de paplepel meegekregen. Toen ik zelf begon uit te gaan was mijn mama er heel relaxed over. Rond mijn vijftiende trok ik naar parties in cafeetjes in Brasschaat en Antwerpen, en dan later ging ik naar Club Vaag en Ampère. Mijn mama zei altijd: “Ga maar feesten! Ik wou dat ik terug jong was.” Ze heeft nooit gezegd “doe dat niet”, eerder “geniet ervan”. Maar, heel belangrijk, ze kwam me overal oppikken, hoe laat het ook was.
En dan kwam covid.
Dat was een kantelpunt. De illegale raves tijdens corona. Er ging een compleet nieuwe wereld voor me open. Toen heb ik techno en de ravecultuur echt leren begrijpen. Want je wist niet altijd wie er kwam draaien, dus je ging altijd opnieuw op ontdekking. Nieuwe DJ’s, nieuwe vrienden die je leerde kennen, nieuwe muziek. En iedereen was respectvol en lief. Die periode was enorm helend voor mij. Ik heb mezelf toen teruggevonden. Het jaar vóór covid is mijn papa gestorven. Ik was zeventien. En ik herhaal het vaak: rave culture heeft mij genezen. Ik kan het niet anders uitleggen. Een psycholoog was voor mij op dat moment niet de oplossing. Maar de muziek, de dansvloer, mijn vriendengroep, al die liefde – dat heeft me erdoor geholpen. Muziek kan echt fysiek helen, dat geloof ik oprecht. Ik denk ook dat mijn papa me de motivatie gaf om door te gaan. Mijn beide ouders. Wat er ook gebeurt, ik wil blijven doorgaan. Ik wil hen trots maken.
Ik ken je nog maar net, maar als kind van een ook veel te vroeg gestorven papa ben ik heel trots op je. We weten nu hoe je je voelde op de dansvloer. Wanneer kwam de klik: ik wil dit zelf kunnen teweegbrengen?
Voltage was het eerste festival dat opnieuw openging na covid. Ik was er samen met twee vrienden heel impulsief naartoe getrokken en het werd een van de beste avonden van mijn leven. Ellen Allien speelde, ik stond zo hard te dansen en iedereen rondom mij leek intens gelukkig. Toen fluisterde één van mijn vrienden in mijn oor: “Wat zij doet: jij zou dat ook kunnen.” En toen keek ik naar boven, naar de DJ, en ik dacht: wat die eigenlijk doet is mensen gelukkig maken. Ik wil dat ook. De raves hadden míj genezen en nu wilde ik dat gevoel aan anderen geven.
En dan ben je keihard beginnen werken.
Meteen. Ik kwam thuis en zei tegen mijn mama: ik wil DJ’en. En zij zonder te twijfelen: “OK”. Ze heeft tweedehands CDJ’s 2000 voor mij gekocht. Ik vergeet het nooit: het waren de allereerste, die kleine. Ik ben non-stop beginnen oefenen. Zes maanden later draaide ik voor het eerst in een vinylwinkel in Antwerpen.
Ik zette mixen op SoundCloud, ging naar de Exhale-shows van Amelie Lens in de Waagnatie en gaf haar USBsticks met nieuwe tracks erop. Ik word vaak om tips gevraagd en dat is het eigenlijk: zet je muziek op een platform zodat mensen het kunnen horen. Via SoundCloud werd ik opgepikt door mijn manager die me een eerste boeking gaf in Club Vaag en zo is het begonnen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Lees het volledige interview in het meinummer van ELLE, nu verkrijgbaar.
