Laten we eerlijk zijn: we hebben allemaal wel eens gezwicht voor een zondagavond onder een deken, met een kom popcorn en een oude DVD van Notting Hill of How To Lose a Guy in 10 Days. Het is soort cinematisch comfort food. Maar anno 2026 lijkt de betovering verbroken. Wat ons tien jaar geleden vlinders in de buik gaf, laat ons nu hoogstens onze wenkbrauwen fronsen of wekt op zijn ergst een onbehagelijk gevoel op.
Het genre dat de box office domineerde (romcoms waren goed voor een derde van alle releases in 2000, maar tegenwoordig minder dan 10%) lijkt een existentiële crisis te beleven. Waar ging het mis?
De droomprins draagt een rode vlag
Love Actually is waarschijnlijk het meest genoemde voorbeeld. Met de onverholen grossofobie jegens het personage Natalie (tijdens de hele film “dikkerdje” genoemd terwijl ze helemaal normaal is) en vrouwen gereduceerd tot passieve rollen of verleidsters, is het plaatje niet echt rooskleurig.
Maar de grootste stoorzender? Wat we het “seizoensgebonden seksisme” noemen. Jarenlang werd romantische stalking ons als de ultieme blijk van liefde verkocht. De man die met een liefdesslogan voor de deur van zijn beste vriend’s vrouw verschijnt? In het echte leven zorgt dat toch voor koude rillingen, niet? De vrouwelijke rivaliteit om de mooie ogen van een golden boy? Zo 2003. Geef ons maar de Female Gaze. Heldinnen die hun hele persoonlijkheid niet veranderen om een man te behagen en die een leven hebben buiten hun zoektocht naar de “Grote Prijs” (lees: het huwelijk).
Tinder smoorde de climax op het vliegveld
De klassieke romcom berust op het concept van de enige ware en een liefdesverklaring in stromende regen (hallo The Notebook). Maar in dit tijdperk van slow dating en situationships, lijken deze scenario’s volledig achterhaald.
Het hedendaagse publiek verlangt naar realisme. We geloven niet meer in het “happy end” dat te mooi is om waar te zijn. We willen mensen zien die worstelen, die twijfelen, en waarvan de liefde niet de wonderoplossing is voor al hun mentale gezondheids- of financiële problemen. Maar zoals actrice Reese Witherspoon al eerder benadrukte, heeft het verdwijnen van (goede) romcoms ons beroofd van gezonde romantische dynamieken, waardoor extremere inhoud op sociale media de vrije loop kon krijgen.
De romcom 2.0
Het goede nieuws? Het genre is niet dood, wel heruitgevonden. We zien een opkomst van een popcultuur die eindelijk diversiteit omarmt. Het einde van de hegemonie van het witte cisgender koppel. Het succes van series zoals Sex Education of films als Nobody Wants This met Adam Brody en Kristen Bell bewijst dat we nog steeds verlangen naar lichtheid, maar op een slimmere of meer realistische manier.
Recent gaf Eternity ons een glimp van wat we nu graag zouden willen zien. De film met Elizabeth Olsen en Miles Teller doorbreekt de grenzen door een liefdesdriehoek in het hiernamaals te verkennen. Het is de terugkeer van de “intelligente” romcom die echte vragen stelt: kunnen we meerdere liefdes van ons leven hebben?
Zelfs de muziek beweegt mee. Hoewel liefdesliedjes sinds de jaren ’90 zijn gedaald in de rankings, zijn de grootste hits van het afgelopen jaar ballades (dankjewel, Lady Gaga en Billie Eilish). Een bewijs dat, ondanks de datingmoeheid, onze behoefte aan verbinding en een beetje zeemzoeterigheid in leven blijft.
Liefde is volwassen geworden (en wij ook)
De klassieke romcom laat ons niet meer dromen omdat het een bekrompen sprookje bleek. De versie 2.0 is gezonder en beschouwt het huwelijk niet meer als de ultieme vervulling van een leven. Liefde is geen overwinningstrofee, maar een werk in uitvoering. En dat is genoeg voor kippenvelmomenten.
