Camille Emanuelle: “Ik schreef porno romans om de eindjes aan elkaar te knopen”

Geüpdatet op 31 Oktober 2018 door Laurence Donis en Isabelle Vander Heyde
Camille Emanuelle: “Ik schreef porno romans om de eindjes aan elkaar te knopen”

Camille Emmanuelle heeft haar naam niet gestolen: de Franse schrijfster werkte een jaar lang voor een erotische uitgeverij en doet vandaag een boekje open over de coulissen van de litteraire porno industrie…

“Drie jaar geleden kreeg ik het voorstel erotische romans te schrijven. Een vaste inkomstenbron leek me toen wel een goed idee en mijn vrienden vonden het grappig. Ik zou betaald worden om te schrijven en dat doe ik graag: als cultuurjournaliste interesseerde alle aspecten van seksualiteit, de pornocultuur, het feminisme en soortgelijke kwesties me wel. Ideologisch durfde ik wel eens een zijsprong nemen, ik had immers geld nodig. Ik kende het succes van 50 Shades of Grey, maar dacht niet dat mijn schrijfsels eenzelfde effect zouden hebben. Op één jaar tijd heb ik niet minder dan twaalf erotische romans uitgebracht en de lol was er al snel af: ik wist dat het genre wars stond van clichés, maar wist niet hoe doortastend de hele business erachter was. Wat me al snel afschrikte, is de massacultuur die erachter schuilt.”

“Het genre moet rijmen met genot, maar wat mij betreft is exact het tegenovergestelde gebeurt: de schrijfregels waren quasi stalinistisch, we moesten romans aan de lopende band schrijven en vrouwen daarin neerzetten als volslagen idioten. Op het einde slaagde ik er zelfs in om één roman te schrijven in vijf dagen tijd, ik laat je raden naar de kwaliteit ervan! Elke culturele of politieke invloed werd standaard geweerd, alsof de lezers daar niet in geïnteresseerd konden zijn. Erotische romans, zo blijkt, zijn eigenlijk een ‘slim’ samenvoegsel van twee andere genres: stationsromannetjes (van het type stoere dominante man redt jonkvrouw in nood) enerzijds, en bubblegumroze chick lit à la Devil Wears Prada anderzijds. Het verhaal speelt zich niet af in een afgelegen kasteel in één of ander middeleeuwse setting, maar wel in een hippe rooftop in New York. De hoofdrolspeelster gaat geen wilde bloemen plukken in een grasveld, maar post cupcake foto’s op Instagram, draagt Louboutins en vertelt haar vriendinnen tijdens de Sunday brunch over haar seksuele uitspattingen.”

1/

Camille Emanuelle: Ik schreef porno romans om de eindjes aan elkaar te knopen - 1

“Met een marketing bril op, vind je dit natuurlijk een geniale zet. Het leest gemakkelijk en de lezer kan gemakkelijk identificeren. Een verhaal over dé perfecte liefde werkt ook geruststellend, het geeft de boodschap dat die ideale relatie daar ergens op je wacht. ‘Some day my prince will come…’ Erotische romans komen eigenlijk neer op Assepoester voor 18-jarigen die hun eerste vibrator hebben aangeschaft: veel ervaring hebben ze nog niet en ze durven al zeker geen vragen stellen over seks en relaties. Waarom het aanslaat? Je kan je ook afvragen waarom mensen fast food blijven eten of naar reality tv kijken, ook al kent iedereen de twijfelachtige kwaliteit ervan. De lezers zijn niet dom: ze beseffen ook wel dat ze geen Tolstoï lezen, maar ik vraag me af of ze wel inzien hoe groot de stereotiepen zijn die ze krijgen opgedrongen?”

“Het vrouwbeeld dat uit zo’n schrijfsels naar boven komt is allesbehalve realistisch: vrouwen komen binnen de drie minuten klaar en mannen krijgen een erectie op commando. Ik noem het Photoshop literatuur: geen spoor te bekennen van lichaamshaar, zweet of sperma. Barbie en Ken bedrijven de liefde, voilà! De personages zijn haast altijd dezelfde en hun karakteristieken werden zelfs verzameld in een handige Excell file die je als auteur krijgt toegestuurd. Je somt ze op en verandert enkele details: Secretaris Barbie wordt Stewardess Barbie wordt Stagiaire Barbie. Eigenlijk verandert enkel het kostuum en het visitekaartje. Ze bloost standaard heel snel en is onzeker over haar uiterlijk, ondanks het feit dat ze bloedmooi is. De man daarentegen is altijd rijk en machtig. Hij vergaarde zijn fortuin door zijn eigen start-up te lanceren of baat een succesvolle kunstgalerij uit. Zij karakteristieken zijn: luxewagen, privéchauffeur, peperdure maatpakken en de rest kan je raden. Uiteraard hebben beide personages ‘geheime wonden’, zoals een nooit verwerkte scheiding, maar ook niets te erg of te taboe.”

2/

Camille Emanuelle: Ik schreef porno romans om de eindjes aan elkaar te knopen - 3

“De verschillen tussen mannen en vrouwen kunnen overigens niet groot genoeg zijn. Telkens ik een man als ‘miljonair’ neerzette, werd ik bij de eindredactie gecorrigeerd naar ‘miljairdair’. Vrouwen verdienen doorgaans al twintig procent minder dan mannen in dezelfde functie in het echte leven, moet het op papier dan echt over miljarden gaan? Mijn uitgeverij bleef maar hameren dat mijn romans glamoureus moesten zijn en tegelijk dichtbij de realiteit aanleunen, ik heb de kwestie onderzocht: driekwart van ’s werelds miljardairs zijn getrouwde Aziatische 50-plussers met lichamen die in de verste verte niets met Ken te maken hebben… Zover voor de realiteit. De boodschap is duidelijk: studeer, probeer een prestigieuze stage in de wacht te slepen, maar enkel en alleen om een rijke man aan de haak te slaan. Eigenlijk moeten vrouwen enkel wachten op die ene ontmoeting die hun leven zal veranderen. Initiatieven nemen doet ze niet, net als masturberen -stel je voor…”

“Eigenlijk schotelen dit soort uitgeverijen je ‘prêt-a-porno’ voor: voorgekauwde koek, die vooral geen risico’s neemt. De romans verlopen allemaal volgens hetzelfde oldschool schema en geven je seks zoals dat in Hollywood films aan bod komt: een koppel beweegt onder zijden lakens in missionaris houding. Ik hoef je niet uit te leggen dat vrouwelijke fantasmes net een tikkeltje verder gaan dan dat, maar niet in deze wereld. Op het einde van mijn pornocarrière heb ik een kapitale fout begaan, of zo werd me toch verteld: ik had een seksscène in een Londense loft neergepend, waar het koppel uiteindelijk in lachen uitbarst omdat de man in al zijn haast was vergeten zijn kousen uit te trekken. Ik vond het een sexy idee, maar mijn werkgevers zagen het anders; het was absoluut inacceptabel dat een man zich belachelijk zou maken.”

3/

Camille Emanuelle: Ik schreef porno romans om de eindjes aan elkaar te knopen - 5

“Dat gebrek aan vrijheid heeft me verbaasd je zou denken dat erotische literatuur veel meer vrijgevochten is dan andere genres, maar niets is minder waar. Het stoort me omdat het belangrijk is om verschillende vrouwelijke rolmodellen te kunnen neezetten. Pornofilms en -websites worden verweten een onrealistisch vrouwbeeld neer te zetten, maar erotische romans hebben net zoveel invloed op jonge mensen. Mensen onderschatten de negatieve, culturele gevolgen ervan: sommige jonge meisjes, in volle seksuele ontwikkeling, verslinden tot vier van deze boeken per maand. Ze groeien op met het idee dat verlangen noodzakelijk gelinkt is met luxe en perfect geëpileerde bikinilijven, ze denken een probleem te hebben wanneer ze niét binnen de drie minuten klaarkomen. Een vrouw heeft haar en cellulitis, ze zweet en bloedt. Er is een naam voor een haarloos lijf met perfect spleetje: een pasgeborene! Vrouwen zijn niet verondersteld te luid te schreeuwen bij het klaarkomen en hun sex toys moeten standaard schattig zijn. Toen het 50 Shades fenomeen eerst opkwam, was ik hoopvol: ik dacht dat de erotische literatuur een boost zou krijgen en in alle vormen en maten zou komen. Zat ik er even naast. Gelukkig bestaan er wel enkele romans die het tegendeel bewijzen, maar ze zijn schaars.

Meer weten? Ontdek hier wat feministische porno inhoudt en lees Camilles boek, « Lettre à celle qui lit mes romances érotiques, et qui devrait arrêter tout de suite », (Les Échappés).