Wingen-sur-Moder. Zoek het op een kaart en je zult er even over doen het te vinden. In dit dorp in de Elzas brachten we twee dagen door om te begrijpen waarom Villa René Lalique een absoluut referentiepunt is geworden voor wie verstand heeft van hotels. Laten we eerlijk zijn: als we ‘luxe hotel in het huis van een beroemde kunstenaar’ horen, zijn we geneigd sceptisch te zijn. Te vaak werkt de naam harder dan de plek zelf.

Hier is het anders: Villa René Lalique is de uitzondering die de regel bevestigt. En het minst dat we kunnen zeggen is dat deze uitzondering karakter heeft.

Een huis, geen hotel

Wat als eerste opvalt, is de soberheid. Villa René Lalique is letterlijk een huis. Het is het huis dat René Lalique in 1920 bouwde, een jaar voordat hij er zijn glasmakerij vestigde, die een van de bakens zou worden van de Franse kristalindustrie. Hij werd in 1860 geboren in Champagne, opgeleid aan de Arts Décoratifs in Parijs en werd in 1900, op de Wereldtentoonstelling, een van de grote namen van de art nouveau. Wat je minder goed uit zijn biografie kunt begrijpen, is wat het concreet doet met je om honderd jaar later in zijn oude familiehuis te slapen.

De grootsheid van zijn persoon wordt nog duidelijker bij het lezen van zijn biografie. Hij ontwierp de Pullman-wagons van de Orient Express, de eersteklas eetzaal van de Normandie, en de glazen mascottes op de motorkappen van de Bugatti’s en Hispano-Suiza’s uit de Roaring Twenties. Slapen in zijn huis betekent overnachten bij iemand die de wereld al meerdere keren had heruitgevonden.

De suite

Met dat in gedachten hebben Lady Tina Green en Pietro Mingarelli de zes suites van de Villa gerenoveerd. Ze haalden inspiratie uit de archieven van het huis (en uit de biografie van de oude eigenaar) in plaats van uit een catalogus van een geïnspireerde interieurontwerper. We sliepen in de ‘Masque de Femme’-suite, de grootste van het pand: een duplex van 66,5 m² geïnspireerd door een paneel dat Lalique in 1935 maakte, met twee kamers die een open salon naar het park hebben.

Deze mix van erfgoed en moderniteit gaat verder dan de muren van de Villa. The Macallan begreep dit als eerste: sinds 2005 vertrouwt de Schotse distilleerderij haar meest kostbare flessen toe aan hun team, met handgeblazen kristallen flessen, waar single malts van 50 tot 70 jaar oud in zitten.

Met de Yves Klein Archieven ging het huis nog een stap verder: een blauwe kristallen ‘Nike van Samothrace’ en daarna de ‘Terre Bleue’, een kristallen wereldbol gemaakt volgens de verloren-wastechniek. Kristal kan elke ambitie bevatten zolang je weet hoe ermee om te gaan.

 

Voir cette publication sur Instagram

 

Une publication partagée par LALIQUE (@lalique)

Deze samenwerkingen met grote huizen worden getoond op een onverwachte plek: de bar van de Villa, waar je de stukken uit verschillende partnerschappen kunt zien, inclusief een editie die de tijdgeest goed samenvat: rapper 50 Cent en Lalique maakten samen een cognac van 25.000 euro, gelimiteerd tot 505 genummerde en met de hand gegraveerde exemplaren. Het object zegt alles over de filosofie van het huis: kristal kan een ontmoetingsplek zijn voor de meest onverwachte ambities.

Drieluik van een chef die niet kiest

Deze filosofie vind je ook terug in het restaurant dat architect Mario Botta tegenover de villa ontwierp: een glazen kubus van 200 m² dat bijna een eigen decor vormt. Bij de opening was het chef Jean-Georges Klein die het roer overnam en binnen drie maanden twee Michelin-sterren behaalde.

Er is ook een moestuin aanwezig in de tuinen van het domein, meer als laboratorium om de seizoensgebondenheid te begrijpen dan als een directe bevoorradingsbron; een nuance die veel zegt over de intellectuele precisie die de keuken bepaalt.

26.000 flessen en een man die ze allemaal kent

De aandacht voor materiaal zet zich voort in de wijnkelder van de Villa. Vijfhonderd kistjes, dertienduizend flessen toegankelijk, nog eens dertienduizend in rijping, met honderden jaren oude Sauternes uit de familiecollectie van Silvio Denz. Sinds 2016 bekroont de Wine Spectator deze jaarlijks met de “Best of Award”. Die cijfers zijn indrukwekkend, maar nog indrukwekkender is hoe Romain Iltis (Meilleur Sommelier de France 2012, Meilleur Ouvrier de France 2015) ze aan tafel tot leven brengt.

Wat we niet verwachtten, is dat de foodpairing niet dwingend is. Romain Iltis legde het ons zonder omhaal uit: “het meningsverschil is opzettelijk. Het aanbod is op maat gemaakt volgens de smaak van de klanten, wat zij lekker vinden, wat voor hen belangrijk is.” Volgens hem is dat de echte definitie van luxe: maatwerk.

Het Lalique museum

Op tien minuten van de Villa legt het Lalique Museum van Jean-Michel Wilmotte alles in een breder perspectief. Art nouveau juwelen, flacons, ontstaan uit de samenwerking tussen Lalique en François Coty, de Bacchantes vaas, en een meeslepende video over de Wereldtentoonstelling van 1900. Ook te zien zijn sporen van hedendaagse samenwerkingen (zoals de blauwe Klein kristallen en de vazen van Zaha Hadid) die bevestigen wat we al bij de Villa begonnen te begrijpen: Lalique is geen museum van zichzelf. Het is een huis dat blijft uitnodigen.

 

Voir cette publication sur Instagram

 

Une publication partagée par LALIQUE (@lalique)

Recht tegenover het Museum biedt Château Hochberg een stop die je na de tour warm kunt aanbevelen. Dit viersterrenhotel is gevestigd in een Elzasser kasteel dat zonder op te vallen niet teleurstelt. Op woensdag-, donderdag- en vrijdagmiddag biedt het lunchmenu redelijke formules: voorgerecht en hoofdgerecht voor 27 euro, hoofdgerecht en dessert voor 25, alles samen voor 32, met twee glazen wijn erbij voor 16 euro extra per persoon. Eenvoudig en bescheiden.

Dit stukje bewoonbaar gemaakte Franse kunstgeschiedenis is misschien wel de beste omschrijving die we hebben gevonden. Het beschrijft ook waarom ‘exclusief’ niet volstaat om de Lalique ervaring te definiëren. Het juiste woord is ‘gewoon’. Gewoon in zijn keuzes, gewoon in zijn weigeringen.

Want hier geen spa, geen zwembad, geen presidential suite om het tarief te rechtvaardigen. Wat de Villa niet doet spreekt net zo veel als wat ze wel doet. Zoals Lalique, die wist dat een goed geplaatst motief beter is dan tien slechte keuzes. En die zijn hele leven het goede gevoel had nooit teveel te doen.

Adres : 18 Rue Bellevue, 67290 Wingen-sur-Moder, Frankrijk