Weg met de perfecte, gladgestreken tas: dit seizoen mag onze arm candy doorleefd ogen. Net als bij de heruitgevonden 2.55 van Matthieu Blazy voor Chanel of de rebelse samenwerking van Glenn Martens met H&M, draait het allemaal om karakter en authenticiteit.
Onze handtassen maken een kleine revolutie door. De tijd van strakke modellen zoals bowling bags lijkt voorbij: we willen tassen die leven, die meebewegen op het ritme van alledag. Geen symbool van perfectie, maar van persoonlijkheid. De plooien, gebruikssporen en de kleine imperfecties die vertellen dat ze echt gebruikt worden.
Bij Chanel vertaalde Matthieu Blazy die gedachte in de lente-zomercollectie 2026, waarin hij de mythische 2.55 een nieuw leven gaf. De tas verschijnt gekreukt, halfopen, achteloos onder de arm geklemd. Alsof de drager simpelweg geen tijd had om ‘m netjes af te sluiten, en precies dat maakt het chic.
Blazy breekt met het idee van stijve luxe en ruilt dat voor iets echter en spontaner. Ook Glenn Martens brengt dat gevoel tot leven in zijn samenwerking met H&M: twee tassen, één in zwart en één in denim, die je naar hartenlust kunt plooien, kreuken en vormgeven. Een vrije, speelse interpretatie van wat een handtas kan zijn en hoe ze mag aanvoelen.
© Chanel lente-zomer 2026 / Spotlight
© H&M x Glenn Martens
Waarom we onze tassen (en onszelf) weer laten ademen
Deze nieuwe attitude past in een bredere verschuiving: mode mag weer leven en ontwerpers vieren het doorleefde. Weg met gestreken hemden en strak getrokken silhouetten, een vleugje chaos is best oké.
Het is de logische evolutie van de messy girl-esthetiek, oftewel de moderne vrouw die weigert te filteren wat haar uniek maakt. Een erfgenaam van de Indie Sleaze-iconen uit de jaren 2000, denk Kate Moss of Sienna Miller, met hun afgetrapte ballerina’s, skinny jeans en tassen die uitpuilen.
De versie van 2025 brengt dezelfde nonchalante look, maar iets subtieler. Een gekreukte tas onder de arm is het nieuwe understatement: een gebaar van vrijheid en de alledaagse realiteit.
