De spanning was voelbaar in Parijs: Glenn Martens heeft zijn langverwachte debuut gemaakt als creatief directeur van Maison Margiela met een briljante verkenning van het erfgoed van het huis.
Belgische referenties
“Ik kom uit Brugge, die gotische, sombere sfeer zit in mijn DNA,” zei Martens voorafgaand aan de show. Het is een esthetiek die perfect past bij Margiela’s codes van vervreemding, anonieme schoonheid en het fragmentarische. Martens, bekend van zijn werk bij Y/Project en Diesel, is pas de tweede zichtbare creatieve leider bij Margiela na John Galliano. Een positie die zwaar weegt, maar die hij met zichtbaar respect en durf omarmt.
Maison Margiela
De Artisanal-collectie (Margiela’s equivalent van haute couture) was een manifest voor een nieuwe vorm van luxe. “De kostbaarheid van extreem rijk willen lijken past gewoon niet bij de taal van Margiela,” aldus Martens volgens een Vogue liveblog. In plaats daarvan zagen we silhouetten opgebouwd uit afgedankte juwelen en gedeconstrueerde vintage vondsten die de ontwerper gescoord zou hebben bij de Franse tweedehandsketen Guerissol. One man’s trash is another man’s treasure, helemaal volgens de ideologie van Martin Margiela himself.
Maison Margiela
Maison Margiela
Visuele poëzie in verval
De locatie was meer dan symbolisch: dezelfde plek als waar Martin in 2009 afscheid nam van de modewereld met een laatste collectie. Een ondergronds labyrint met afbladderende muren die deel uitmaakten van het verhaal. Denk 17e-eeuws Vlaams leerbehang, barokke draperieën, gebutste tinnen maskers en jurken die leken op geblazen glas.
Maison Margiela
Maison Margiela
De subtiele referenties naar Martin Margiela waren talrijk, van Martin’s iconische droogkuiscollectie met transparante silhouetten tot echo’s van de Stockman-korsetten.
Maison Margiela
De show verliep in ‘hoofdstukken’: van gelaagde gothic figuren tot jurkjes als veertjes en florale appliqués. “Een confrontatie met de doodse voortekenen van onze tijd,” schreef Vogue over de twee beelden uit de gotische beeldtaal. En dan, doorschijnende jurken met ingesnoerde tailles die net zo goed een knipoog zijn naar Galliano.
Maison Margiela
Martens’ Margiela: luid en explosief
Dit was een reframing van de kernwaarden van Margiela: anonimiteit, ambacht en anti-glamour. Bikerjacks bedekt met repen behangpapier, een maskerade met metallics en rubber-achtige stoffen, maar ook gevaarlijke drapages en assemblages.
Maison Margiela
Maison Margiela
Afsluiter was een neongroene zijden jurk met matching masker en plastic tabi-sandalen (wat anders?). “Het was explosief, het was luid. Maar misschien is dit wat de wereld nodig heeft,” vatte CEO van de modegroep, Renzo Rosso, samen.
Maison Margiela
