Elle.be achter de draaitafel van Michel Gaubert

Geüpdatet op 31 Januari 2018 door Isabelle Vander Heyde
Elle.be achter de draaitafel van Michel Gaubert

“I read the news today, oh boy…” klinkt het met een brommende zangstem bij de man wiens leven voorzien is van een permanente soundtrack –beroepsmisvorming, weet je wel. Welkom in het muzikale meesterbrein van Michel Gaubert, eigenaar van een opgezette gans, een al even morbide flamingo, twee springlevende katten en een muziekcollectie die één kilometer muur en 1000 gigabyte computerruimte in beslag neemt.

Gaubert is boos, al kan je dat niet afleiden uit zijn zachte manieren en vriendelijke onthaal. Voorzien van een stevige jetlag –hij komt net uit New York overgevlogen- ontvangt de koning van de modemuziek me in zijn Parijse woonst. De kasten in zijn imposante eetkamer zitten volgestouwd met excentrieke vondsten: robots, poppen, erotische platen, stokoude magazines, een rugbybal met Chanel logo en voldoende ingekaderde vuile woordjes om een volledig klooster het graf in te schokken. Brad en Boris, zijn twee zwaarlijvige levensgezellen, houden me met argwanende ogen in de gaten. Dat laatste moet ik niet persoonlijk opnemen. “In principe zijn ze vriendelijk hoor, het is gewoon hun look. Het enige waar ze echt kwaad van worden, is als ik plots uit het niets keiharde muziek opzet. Dat jaagt ze echt de gordijnen in, dan is het paniek aan boord.” Brad en Boris zijn twee Britse Kortharen, maar dat had je waarschijnlijk al door. Ze vinden het trouwens ook niet leuk om opgeheven te worden, daarover kan de diepe kras in mijn hand getuigen, eentje die ik opliep terwijl mijn gesprekspartner even afgeleid werd door zijn telefoon. Ik besluit het wijselijk voor mezelf te houden. De rustige sfeer in huis kan niet harder contrasteren met het Instagram account waarop hij sinds vierentwintig uur moord en brand schreeuwt. Het is 10 november 2016 en Donald Trump werd in een historische wending van het lot verkozen tot president van de Verenigde Staten. Nieuws dat Gaubert allesbehalve harmonieus stemt en dat zullen zijn ruim tweehonderdduizend volgers geweten hebben. Dubbelzinnige haartooien, middelvingers en met rieken zwaaiende boeren in bondage pakjes: de manier waarop hij de oranje man met plaatjes te lijf gaat, zorgt voor rode oortjes! Het is ook de reden waarom A Day In The Life van The Beatles vandaag door zijn hoofd schalt. Oh boy… maar wel typisch Gaubert, die zijn stem al decennialang luid en duidelijk laat horen in nachtclubs, op catwalks en op social media. Zonder fluwelen handschoentjes welteverstaan.

_dsc7173-2

_dsc7176-2

_dsc7185-2

Voor de leken: dit is de man die de stomme jaren van de modewereld ophief en het klassieke defilé sinds drie decennia van zinderende soundtracks voorziet. Hij is het brein achter het 80-koppige Chanel orkest dat het Grand Palais in 2011 op haar grondvesten deed daveren, achter de trance geluiden die de Chinese Muur in 2007 omtoverden tot een mystieke Fendi wereld en achter een eindeloze reeks melodieuze shows van Raf Simons, Dior, Gucci, Roberto Cavalli en co. Voor hij zichzelf ergens halfweg de jaren tachtig tot illustrateur de son bombardeerde, deed hij le tout Paris swingen als resident DJ van Le Palace, een club die naar eigen zeggen de legendarische New Yorkse  Studio54 deed verbleken. Iconen als Thierry Mugler, Jerry Hall, Karl Lagerfeld, Prince, Grace Jones en Kenzo Takada gingen los op “zijn” naar een schaatsbaan gemodeleerde dansvloer en wakkerden met hun discolooks zijn passie voor mode aan. “Ik heb altijd een hart voor mode gehad en eigenlijk verwondert het me absoluut niet dat ik in deze wereld ben gerold. Dat is trouwens het geval voor veel muziekliefhebbers: artiesten hebben een aparte kledingstijl die voor een groot deel hun kunst uitdrukt. Het is fascinerend te zien hoe kleren hun visie ondersteunen. Ik was en ben nog steeds dol op Japanse labels als Comme des Garçons,  Yohji Yamamoto en Sakai. Ook Raf Simons en een Stefano Pilati ten tijde van Yves Saint Laurent zijn geweldig. Had ik er het talent voor gehad, dan was ik gegarandeerd modeontwerper geworden. Helaas ben ik niet handig: zet me voor een naaimachine en het gaat mis. Een draaitafel daarentegen…” Een talent dat zijn handige vrienden al gauw opmerkten. “Op een dag werd ik gevraagd een mixtape samen te stellen voor de presentatie van het mannenlabel Vestiaire. Ik vond het meteen super, het leek me rigolo om eindelijk een ander doel te geven aan mijn muziek dan enkel mensen uit de bol te laten gaan. Het kwam erop aan hun verhaal en dat van hun kleren te vertalen naar muziek.” Beetje bij beetje nam hij meer defilés voor zijn rekening en toen kwam het telefoontje van Karl Lagerfeld. “Ik kende Karl van in de club en als vaste klant van de platenwinkel waar ik overdag als inkoper werkte. We delen een niet te stillen muziekhonger en dat bracht hem ertoe mij in het holst van de nacht te contacteren. Nachtraven onder elkaar. Hij had een probleempje, zo bleek. De soundtrack van zijn opkomende show was rampzalig en hij vroeg me er even een blik op te werpen. Of, nu ik toch wakker was, om die helemaal opnieuw samen te stellen. En of dat tegen de volgende middag kon, want dan zou het defilé plaatsvinden? Dit was op dat moment  de meest absurde situatie uit mijn carrière, al zou nachtwerk achteraf geen uitzondering meer vormen. Het gebeurt vaak dat designers me twee of drie dagen voor hun show contacteren. Dat vind ik niet erg; als we elkaar goed aanvoelen en ik meteen begrijp welk verhaal ik moet vertellen, is een soundtrack samenstellen een eitje.”

_dsc7246-2

Vandaag mag Gaubert zich de eerste en meest succesvolle sound designer van de modewereld noemen. Zijn jarenlange samenwerking met Lagerfeld neemt legendarische proporties aan en, ook al relativeert hij zijn rol maar al te graag –“Je bidouille…”- gaan designers tot extremen om één van zijn legendarische mixtapes te bemachtigen. Duizenden modellen marcheren elk seizoen op de tonen van zijn genie, maar zelf zal je hem zelden in de schijnwerpers zien staan. “Het liefst volg ik de show vanuit de coulissen: ik hoor niet thuis in de zaal, die vind  ik te verwarrend.” Waaraan de man met het karakteristieke ronde brilletje dan merkt of zijn muziek aanslaat? “Het staat natuurlijk niet op de gezichten geschreven, maar met de jaren leer je een goedkeurende vibe te herkennen. Het gaat ook niet altijd om eenzelfde gevoel. Mijn job draait grotendeels om het creëren van een sfeer. Op basis van mijn composities kan ik een zaal melancholisch maken, doen schrikken, opbeuren of tot denken aanzetten. Daarom doe ik het ook zo graag, veel liever dan muziek draaien om een feestende massa aan het dansen te brengen. Het is veel moeilijker om een gezeten toeschouwer om tien uur ’s morgens mee te krijgen dan een uitgelaten, dronken publiek. Je kan een waaier van interessante emoties aanspreken. Dat slaat ook duidelijk aan: toen ik begon, was de muziek van een show slechts een klein detail, een saai achtergrondgeluid dat de kijker braafjes doorheen de collectie moest gidsen. Een defilé duurde toen al snel drie kwartier. Vandaag krijg je 15 minuten top chrono om met heel veel kabaal of juist oorverdovende stilte je zegje te doen: boem, ziehier de collectie en we zijn weer vertrokken! Vergelijk het met een videoclip versus een episch drama van drie uur: korter en sterker.”

Hoewel Gauberts agenda doorgaans maar weinig blanco regels telt –een interview met hem regelen was moeilijker dan de paus ontmoeten en zijn paspoort telt meer stempels dan dat van een workaholic stewardess- gelden de modeweken als de drukste periode van het jaar. “Veel lopen, weinig slapen, heel snel nadenken, een luisterend oor bieden én opeisen en vooral rustig blijven: zo zou ik mijn routine tijdens de fashion weeks omschrijven. Hoe ik zen blijf middenin de modegekte? Door vooral niet teveel in één keer te willen doen, dat is de grote fout die mensen maken. Ze zijn met één ding bezig en tegelijk spookt het volgende al door hun hoofd. Het bezorgt ze stress en paniek en is dus nergens goed voor. Wat er ook gebeurt, the show will go on en het loopt heus niet zo verkeerd als je vreest. Ik probeer mijn hoofd leeg te maken en het moment ten volste te beleven. En koffie te vermijden. De laatste kop koffie die ik dronk, dateert van twintig jaar en een gigantisch drama geleden…”

_dsc7214-2

_dsc7213-2

Terwijl Gaubert over zijn afkeer voor cafeïne en voorliefde voor electromuziek vertelt, gidst hij me langs Chantal De Opgezette Gans –“vernoemd naar mijn boekhoudster” en Yvette De Opgezette Flamingo –“ter ere van een dierbare vriendin”- naar zijn ondergrondse studio. Hier wordt meteen duidelijk hoe groot de omvang van zijn werk is: duizenden, zoniet tienduizenden platen bedekken de muren, tafels en zelfs het tapijt van deze muzikale grot van Ali Baba. En dan is dit nog maar het tipje van de ijsberg: “Ik bewaar al mijn werk en heb archieven op mini disc, op CD, op DAT, op IPods –al gebruik ik die minder graag, ik heb er maar tien.” Een armzalige collectie dus, in vergelijking met zijn goede vriend Karl Lagerfeld die naar verluidt over honderden iPods beschikt. “Mijn echte schat, de IPod van mijn leven, is een kleine computer van 500 gigabyte. Die gaat overal mee! En als ik die kwijtraak, heb ik nog steeds een exacte reservekopie. Ik heb in mijn leven al duizenden soundtracks samengesteld, als je alles aaneenrijgt, kan je een goede zeven jaar lang muziek beluisteren. Sommige tapes herinner ik me ook niet exact. Het gebeurt wel eens dat ik een sound als de mijne herken, maar met de beste wil van de wereld niet meer kan plaatsen wanneer en in welke show ik die plaatste.” Wat ook opvalt: de gigantische verzameling DVD’s: “Films zijn voor mij een erg belangrijke inspiratiebron!” Iets zegt ons dat Michel, Brad en Boris doordeweeks geweldig gezellige filmavondjes organiseren….

Hoe begin je eigenlijk aan de muzikale opluistering van een defilé? “Dat hangt van de designer af. Sommigen laten me hun collectie interpreteren, anderen komen met een kant en klaar verhaal op de proppen, nog anderen laten me muziek horen die ze leuk vinden en soms praten ze over alles behalve mode –hun humeur, een gevoel, een inspiratiebron, een film, een tijdperk, een muze. Het gebeurt ook wel dat ze mij op iPod hun guilty pleasures laten horen en dan weerklinkt Justin Bieber plots: ook leuk! Of het nu iets tastbaar is of niet, iets reëel of juist compleet verzonnen, ik baseer me erop om een muzieklijst samen te stellen. Soms beginnen we er een half jaar op voorhand aan. Zo ben ik in februari naar Cuba gereisd om live artiesten te selecteren voor de resort show van Chanel in mei. Het is Cuba, alles neemt daar meer tijd in beslag. Het komt trouwens wel vaker voor dat ik op inspiratiereis moet, naar Schotland of Dubai of een andere melodieuze uithoek van deze wereld. Andere keren contacteren designers me pas eens hun hele show vastligt en krijg ik een track op een dag of twee afgewerkt. De echte uitdaging is niet de tijdsdruk, wel te vatten wat een ontwerper bedoelt als hij of zij bijvoorbeeld “blauwe muziek” bestelt. “Blauw” kan zoveel dingen betekenen in zoveel verschillende hoofden. Voor Sonia Rykiel klonk het als Paul Mauriat, terwijl Phoebe Philo Isaac Hayes hoort.

_dsc7205-2

Elke artiest heeft zo zijn eigen interpretatie en je zou verbaasd zijn hoe goed designers hun muziek kennen. Van Karl Lagerfeld wist je het al, maar ook Raf Simons en Nicholas Ghesquière zijn er echt een krak in. Ondanks de sterke individuele voorkeuren, valt er de laatste jaren wel een trend te spotten: ze vragen bijna unaniem blije muziek. Noem het optimisme of escapisme, maar hoe grijzer dat verdomde nieuwsbulletin kleurt, hoe kleurrijker de catwalks klinken. Dat is heel typisch voor de mens: niets lichtvoetiger dan oorlogsmuziek! Ik herinner me wat een feest het in 2011 na 9/11 op de catwalk was. Dit jaar geldt trouwens hetzelfde: als ik het SS17 seizoen in één song moet samenvatten, dan zou dat een dreunende remix van I Feel Love, die ik trouwens gebruikte bij Chanel, zijn. Dat moet wel: waar gaat de wereld naartoe als we bovenop de trieste sfeer nog eens de la musique chiante zouden draaien?” Gauberts slechts humeur haalt hem in en prompt moet ik opnieuw aan de digitale brandhaard die zijn Instagram is, denken.

Zelf licht hij helemaal op wanneer ik hem ernaar vraag. “Instagram is leuk, het is voor mij een echte hobby, mijn versie van borduren!” Als hij zijn gal niet over een zekere oranje medemens spuwt, vormt Gauberts pagina trouwens een schat aan inside jokes en geheime verwijzingen. Van obscure filmpassages via bebrilde schapen tot een fototoestel uit appelsienen: je krijgt er op het eerste zicht kop noch staart aan, maar dat verhindert duizenden volgers niet om elke dag hun portie absurditeit op @MichelGaubert te komen opsnuiven. “Ik doe maar wat, post dingen die ik zelf leuk vind en ken. Eigenlijk amuseert het me dat ik mijn kennis op zo’n banale manier kan delen met anderen. Wie even nadenkt of wat opzoekwerk doet, vindt heus wel terug waarnaar ik verwijs. Het is interessant om mensen wat bij te leren, eigenlijk vind ik dat ook het allerleukste aan mijn job: het publiek nieuwe dingen laten ontdekken, ook muziek uiteraard. Voor dat laatste zijn sociale media interessant, maar ik heb in al mijn jaren in de mode- en muziekindustrie ook een gigantisch offline netwerk uitgebouwd. Ik moet niet meer zo nodig achter muziek aan, de meeste artiesten komen naar mij. Hoe ik er dan degene uitpik die de Dior show mag “openen”? Puur op gevoel eigenlijk. Ik ben me wel degelijk bewust van de rol die ik op dat moment speel: de modeweken kunnen op een gigantisch publiek rekenen en zo’n stunt kan een carrière echt maken of kraken. Ik vind het altijd opnieuw spannend om nieuwe artiesten in mijn werk te betrekken.” Zo maakte de wereld in mei kennis met het Frans-Cubaanse duo Ibeyi, dat de looks van Chanel Resort 2017 “af” maakte met opzwepende nummers in het Yoruba, een voormalige slaventaal. Ook Belgische artiesten raken geregeld in Gauberts beruchte computer verzeild. Zo selecteerde hij Selah Sue in 2011 voor de soundtrack van Mango’s wintershow, nog geen jaar later klonken de karakteristieke hese tonen van onze landgenote in de campagne van Yves Saint Laurents Manifesto parfum én mocht ze meetouren met de Britse ster Ed Sheeran. Iets met deuren en die openen…

Ondertussen is de grauwe Parijse lucht van as- naar donkergrijs geëvolueerd en werpt Brad –of was het Boris?- een venijnige blik op mijn bekraste hand. Ik voorspel een tweede aanval en besluit de Britse heren wijselijk alleen te laten met hun Parijse vriend. Het uur van afscheid is aangebroken, ik heb tenslotte al genoeg tijd uit a day in the life van Michel Gaubert gekregen.

_dsc7215-2

_dsc7217-2

_dsc7194-2

(Beeld: Eva Vlonk)