Ondanks het sombere februariweer verkeer ik vandaag in lichtvoetige staat dankzij een bezoekje aan het atelier van de Gentse Magali Giunta, een plek waar tientallen vrolijke ballerina’s aan haar fantasie ontspruiten. Welkom in het wereldje van Lolo the Ballerina!
Sinds Lolo the Ballerina uit het niets opdook, is er geen houden aan de groei van het Belgische label, op enkele jaren tijd uitgegroeid tot dé referentie op het vlak van stijlvolle ballerina’s -gevestigde waarden als Repetto trillen op hun zolen… Naast een webshop, worden de begeerlijke schoenen ook verkocht in grote boetieks als Smets, Princess en A Suivre. Achter dit succesverhaal zit het moeder/dochter duo Barbara en Magali Giunta.
(Beeld: Roxanne Bauwens)
Ik ontmoet Magali in hun kelderatelier, verscholen in het groen van het pittoreske Deurle. Ze heeft haar best gedaan om op te ruimen, maar haar werktafel ligt al opnieuw bezaaid met schetsen en materialen. “Ik had plots een nieuw idee…” verontschuldigt ze zich.
Het atelier bevindt zich in de kelder van Magali’s ouderlijke huis, de plek waar haar voorliefde voor schoenen is ontstaan. Haar moeder Barbara is al langer schoenenontwerpster en verwerkte die passie destijds in de deco van het huis. “Boven is het heel gezellig en druk versierd, er staat een enorme kast vol schoenen en modeboeken. Het was eigenlijk onvermijdelijk dat ik ook in dit vak zou eindigen.”
Een kapstok, op straat gevonden voor het atelier van Elvis Pompilio…
De werkruimte contrasteert dan weer fel met het huis. “We hebben de garage omgebouwd tot multifunctionele ruimte die dienst doet als atelier, showroom en zelfs fotostudio. Voor mij moet een goede werkomgeving minimalistisch zijn, kwestie van me volledig te kunnen concentreren op mijn werk. Strak dus, maar niet koel: er komt veel licht binnen en ook de tuin stroomt als het ware over in het atelier.“ De tuin brengt ook Risotto de labrador met zich mee, die om de haverklap zijn snoet tegen de ruiten duwt –alsof ook hij zijn zegje over de collecties wil doen.
Waarom eigenlijk ballerina’s? “Toen we in 2006 begonnen, was de ballerina –het klassieke schoeisel van sterren als Audrey Hepburn en Grace Kelly- aan een opmars bezig. Probleem was dat er enkel ofwel hyper fragiele, ofwel ronduit saaie modellen werden aangeboden. Er was weinig kleur en variatie, de meeste vond ik ook gewoon lomp. We wilden mensen een bredere keuze geven en zijn beginnen spelen met proporties en verschillende soorten decolletés, veters,… Zo is het eigenlijk begonnen, er was binnen de trend veel ruimte voor innovatie.”
Aldus stak het duo de klassieke schoen in een nieuw kleedje, eentje boordevol fantasie. “Materialen en prints zijn heel belangrijk, daar zit ook de variatie in. We werken veel met leer en proberen dat een twist te geven, bijvoorbeeld door roggeprints of geborsteld leer te gebruiken.” Een constante blijken ook de trompe-l’oeil materialen: je denkt plexi, python of zelfs astrakan bont aan de voeten te hebben, maar valt eigenlijk steeds weer terug op comfortabel leer of een slimme mix van goede oude stoffen.
“Onze leveranciers komen voornamelijk uit Spanje en Italië. Soms vinden we kant-en-klare materialen bij hen, soms komen we met een eigen idee en werken we samen een nieuwe print of stof uit.“
Waar de inspiratie vandaan komt? “We reizen veel, dat is een belangrijke inspiratiebron, maar daarnaast kan ik uit de kleinste dingen ideeën halen: een foto, een boek, een gesprek met een vriendin, een ontmoeting met een klant (zoals dat vanmorgen het geval was). Tegelijk krijg ik aan het einde van een seizoen spontaan nieuwe inspiratie. Ik ben dan volledig uitgekeken op een collectie en heb echt de drang om verder te gaan met nieuwe dingen. Zo is de huidige zomercollectie een reactie op de schreeuwerige color blocking van de vorige. Ik wilde een zachter gevoel met nude en beige tinten, pastel, rustige prints, kant,…”
De ballerina blijft natuurlijk het uitgangspunt van de collecties, maar ook andere modellen duiken op. Zo telt de aanstormende wintercollectie ook loafers, derbies, pumps en uiteraard de onvermijdelijke sneaker.
Die laatste is komende seizoenen niet uit het modelandschap weg te slaan en schopte zich ook een weg naar Lolo the Ballerina: “de ballerina is een model waarmee je alle kanten uitkan, een musthave in je garderobe. Je kan het dragen voor om het even welke gelegenheid en bent nooit over-of underdressed. De sneaker krijgt nu een beetje diezelfde functie.. Onze sneaker is puur, eenvoudig en gemaakt uit luxe materiaal, tot de veter toe. De belijning roept opnieuw onze typische ballerina op, dus je ziet dat er toch een rode draad door de collectie loopt.”
Zijn er nog trends in schoenenland, buiten de sneaker? “De punt is opnieuw aan het doorbreken. Niet van die lange clownspunten zoals vroeger, wel toppen die de voeten kleiner en fijner maken.”
Hoe komt zo’n collectie nu tot stand?
“Alles begint eigenlijk bij een leest, die de vorm van een schoen bepaalt. Per collectie kiezen we een vijftal leesten uit, per leest proberen we ongeveer vier variaties te maken. Je kan ook een beetje met de vorm van de leest spelen door bijvoorbeeld een hak, een brede zool of een bandje toe te voegen. Dan selecteren we de materialen die we willen gebruiken en passen we die toe op de verschillende modellen.”
Elke creatie krijgt een eigen naam, telkens een Italiaanse voornaam –een knipoog naar Magali’s roots, haar vader komt uit Italië. Zover voor het “papierwerk”.
“Vervolgens gaan we met de schetsen naar onze fabrikanten in Italië en beginnen we te puzzelen: wat is technisch haalbaar? Wat moet nog worden aangepast?We werken al jaren met dezelfde, kleine fabriekjes in Veneto in het Noorden van Italië. Kwaliteit en artisanaal vakmanschap zijn van cruciaal belang voor ons: als je een goede fabrikant vindt, mag je die niet laten gaan!”
De ballerina’s worden met de hand gemaakt:
Eerst worden materialen met speciale mesjes in fijne lappen gesneden –een tijdrovend werkje.
Dan worden die afzonderlijke stukken aan elkaar genaaid en krijg je de basisvorm van een ballerina. Daarop worden de aansluitbare veter en de boord aangebracht. 
Laatste stap: de vorm wordt over een leest getrokken, na drie dagen worden de zool en eventueel de hak toegevoegd.
Een eenzame foto siert het atelier: “Mijn moeder vond dit op een rommelmarkt, het is een groepsfoto van de allereerste Belgische schoenconventie op de Heizel in 1935. We vinden de vrouwtjes op de eerste rij fantastisch met hun deftige looks en gekruiste beentjes!”
Ook ELLE kreeg een ereplaatsje, al is dat geen gelukkig toeval: op de cover van ons Stromae nummer draagt het model gouden derbies van Lolo the Ballerina, hetzelfde paar dat Magali vandaag aan de voeten heeft. Goede smaak hebben wij… !
Wat zijn de toekomstplannen voor dit beloftevolle label? Momenteel wordt er hard gewerkt aan een gloednieuwe bruidslijn, waarbij je kan kiezen uit een vast aanbod òf een ontwerp op maat kan laten maken. Dat laatste geldt ook voor de schoenen van de bruidskindjes.
“Mensen vergeten bij een trouw maar al te vaak hun schoenen. Ze steken al hun energie in een jurk die hen op het lijf is geschreven en trekken een paar witte schoenen aan. Dat is zo jammer, ten eerste omdat je die achteraf niet opnieuw kan dragen. Ten tweede omdat ook je schoenen bij je moeten passen. De laatste tijd stijgt de vraag naar leuke bruidsschoenen wel.”
Over vragen gesproken, voorlopig bleven die bescheiden. Nog geen doldwaze eisen rond schoenen in de vorm van een wolk of pumps met draken op de toppen. Bridezilla’s hebben de oneindige mogelijkheden van een bruidsschoen duidelijk nog niet ontdekt. Benieuwd of daar op een paar jaar tijd verandering in zal komen –en of dit artikel daarbij zal helpen! Het lijkt me alvast dat Lolo the Ballerina alles aankan…
