Het echoot hier.
Onze eerste indruk spreekt boekdelen: hoge plafonds, brede ruimtes en een monumentale trap verwelkomen ons ten huize Natan, een modehuis in de meest letterlijke zin van het woord. Vier verdiepingen vol mysterieuze hoekjes en een interieur dat ons prompt terug naar de jaren stilletjes voert: dit is hoe het stekje van een couturier eruit moet zien.
Paul Natan, de stichter van het label, vestigde zich in 1930 in het statige herenhuis op de Louizalaan. 53 jaar later huurde de jonge interieurarchitect Edouard Vermeulen er een galerij om zijn kunsten tentoon te stellen, niet wetende dat hij de plek nooit meer zou verlaten. Ondertussen zijn zowel Vermeulen als het label Natan helemaal met de muren vergroeid, muren die een schat aan anekdotes te vertellen hebben.
Klik door de galerij en ontdek het universum van Natan, van het grootse privésalon tot het kleinste kamertje…
Paola, Mathilde, Claire, Maximà,…: steeds opnieuw vinden ze hun weg terug naar Natan. Sinds Vermeulen koningin Paola in de jaren tachtig voor het eerst mocht kleden, ging de bal aan het rollen. Tegenwoordig is het etiket van het huis meer een regel dan een uitzondering in koninklijke garderobes.
Hoog bezoek wordt op de eerste verdieping in een privé salon ontvangen, een ruimte die net als de winkel de sfeer van de grand hotels van weleer uitademt. “Vrouwen wandelen hier als het ware een droom binnen. Ze moeten op hun gemak zijn in een gesofisticeerde, luxueuze omgeving,” aldus Vermeulen.
Vermeulens vorming als interieurarchitect laat zich meteen gelden: “Voor mij vormen kunst, architectuur en mode één geheel.” Lichtinval en heldere kleuren zijn belangrijk om de klant een accuraat beeld te geven. Een bont schilderij -“Heb ik van een rommelmarkt, het kader kostte meer dan het werk!”- zorgt voor een vrolijke noot, terwijl Chinese meubeltjes –eveneens op de markt gescoord gescoord- het boudoir gevoel accentueren. Aan de muur hangen gravures van de Belgische artiest Piere Alechinsky en we moeten al onze wilskracht oproepen om ons toch maar niet in de uitnodigende ligzetel te vleien.
Geen gekroonde hoofden vandaag, wel een fitting voor de aanstormende wintercollectie.
“Dat zal ons een vliegtuig kosten!”, “dit wordt een vuilbakjurk, ik voel het!”, “wedden dat IK gelijk heb?” Niemand die een blad voor de mond neemt tijdens deze ontwerpfase, begeleid door het nodige gegiechel en slappe lach. Nooit gedacht dat het zo vrolijk zou verlopen…
Bij Natan begint alles met het materiaal. Stof en print worden zorgvuldig uitgekozen en samengesteld, aan de hand van moodboards worden de verschillende kleurenpaletten bepaald. Dan pas worden de silhouetten getekend en krijgen de luxueuze stoffen ook vorm. Dat alles minutieus bijgehouden op volgekrabbelde fiches.
Ook in zijn ontwerpen borrelt de architecturale achtergrond van Vermeulen op: “Ik hou van architecturale lijnen, van minimalisme. Weet je, mijn collecties lijken eigenlijk een beetje op dit huis: een mix van hedendaags en klassiek.”
Tussen haakjes: een stilistische lijn die wordt doorgetrokken tot aan de deuren van het kleinste kamertje:
Smalle gangetjes en gammele houten trappen leiden ons steeds dieper het huis in. Naarmate we de trappen opgaan, stijgt ook de chaos. Knopen, patronen, zomen en mouwen: hier ligt Natan in al haar tientallen onderdelen verspreid.
In het atelier werken twee “petites mains” bedrijvig aan de nodige retouches en de couturecollectie, de enige lijn die binnenshuis wordt geproduceerd.
In een ander atelier ontdekken we het bureau van Marie Vermeulen, het nichtje van de hoofdontwerper. Zij houdt zich bezig met accessoires en juwelen, haar werktafel bevat dan ook een hoge dosis glitter. We love.
Over naar het bureau van Vermeulen zelf. Aan de deur worden we verwelkomd door tientallen gekleurde handen, één van zijn favoriete kunstwerken: “Dit zijn de handen van mijn werkgevers, ze maakten dit voor mijn vijftigste verjaardag. Dat moet zo’n veertig jaar geleden geweest zijn…” 
Op zijn persoonlijke wall of fame ontdekken we opnieuw heel wat royals, maar ook vrienden en familie. In de hoek herkennen we een stuk uit de collectie die Natan vorig jaar voor Spullenhulp ontwierp: een rok, vervaardigd uit de beschermende kledij van wegenwerkers.
Een volgende trap (en het nodige, onheilspellende gekraak) leidt ons naar een tweede atelier. Hier werken Nele Feyen en Marc-Philippe Goudeyre, beiden oud-student van de Antwerpse Academie, aan twee van Natans vijf lijnen. Opnieuw worden stoffen en prints met de juiste silhouetten gelinkt. Afgewerkte looks krijgen elk een eigen naam, afhankelijk van het seizoen beginnende met een vaste letter. Dit seizoen is F aan tel: Freya, Fede, Fiona en co staren ons vanop het papier nukkig aan.
Over naar de patroonafdeling, waar ruw katoen, potloodvlekken en grof gekwaste aantekeningen leven geven aan de meest duizelingwekkende creaties. We krijgen een woordje uitleg, maar begrijpen er niet veel van. We zijn dan ook druk bezig –opnieuw- beroep op onze wilskracht te doen om niet overal aan te gaan zitten. Patroonpapier, dat geeft gewoon zin om te prutsen… Bijna net zo verleidelijk als bubbelplastiek!
Onze grand tour eindigt op zolder, bij het logistieke team. Zij zijn degenen die stylisten en designers tijdens het hele ontwerpproces op praktisch vlak begeleiden. Stoffen uit Milaan laten overvliegen, een nieuwe print regelen, berekenen hoeveel materiaal er moet worden besteld: de ingewikkelde cijfertjes achter het hele modegebeuren worden hier zwart op wit gezet. Gelukkig maar, zonder hen zou dit hele stijlpaleis als een kaartenhuis in elkaar zakken!
Nu elke trap werd beklommen en het laatste greintje wilskracht officieel op is, kunnen we niet langer aan de verleiding weerstaan: laat de schattenjacht maar beginnen! Een collectie oude dozen boordevol foto’s moet eraan geloven. We grijpen, graaien en plukken de ene na de andere leuke vondst uit de kist. Een piepjonge Paola op Vermeulens allereerste defilé? Check. Indrukwekkende eighties silhouetten waarin wij dagen verloren zouden lopen? Check. De schets van koningin Mathilde’s bruidsjurk? Check.
Een doltevreden reporter: check check check check!!!
(Beeld: Roxanne Bauwens)
