Amélie O. over de nieuwe modetrend: normcore

Geüpdatet op 3 Oktober 2017 door ELLE België
Amélie O. over de nieuwe modetrend: normcore

opening normcore

Nu columniste Amélie O. haar droomprins aan de haak geslagen heeft, ziet zij geen noodzaak meer om het met u over seksuele accidenten, anomalieën en occasionele perversiteiten te hebben. Voortaan zal zij u berichten over die andere branche waar zoveel lust, kwelling, hysterie en obsessie in rondwervelt, te weten: de Mode, die immer knetterende broeihaard van talent en genialiteit, van vlijmscherpe nijd, van hopeloze aspiraties, van vrouwonvriendelijk textiel en van hilarische zelfoverschatting.

Normaal

Ik heb in geen jaren een straat- en modetrend zo toegejuicht, lieve lezer, als de normcore. De normcore-tendens wordt door kenners omschreven als ‘standing out by blending in’. C’est à dire: er zo onopvallend mogelijk uitzien met kleren die min of meer onopvallende basics zijn en daarin een groot genoegen scheppen. Fashionisti met een verslaving aan kleurrijke, excentrieke en beeldplaatgevoelige mode kunnen bijgevolg een wijl vakantie nemen. Extreme outfits van overijverige bloggers en bloggeuzes zullen nog wel worden geportretteerd, maar critici zullen in hun commentaren wellicht minder mals zijn naarmate normcore hipper wordt.
Zoals bij alle tendensen is er ook hier weer sprake van een slingerbeweging. Normcore bevindt zich aan het andere eind van het spectrum. Het is een tegenbeweging van mensen die het dictaat van dure must haves en incontournabele kleerkastprullaria grondig beu zijn. De pragmatici zijn overgelukkig omdat ze niet meer hoeven na te denken bij wat ze aantrekken en er toch gesofisticeerd en scherp kunnen uitzien. De kans om op tijd op het werk te raken bij afwezigheid van vestimentaire krachttoeren wordt bij normcorers bijgevolg aanzienlijk groter. Maar is het echt zo’n nieuwe trend?
De naarstige bijen in de modewereld zijn van oudsher altijd al normcoryfeeën geweest. Ontwerpers, stilisten, make-upartiesten: bij mijn weten hebben die er altijd normcore uitgezien. Meer normcore dan hoe Dries Van Noten zich kleedt, is vrijwel ondenkbaar: beige chino’s, witte sportschoenen, geruit hemd, V-halstruitje. Saaiheid als übermode. Martin Margiela was de eerste die normcore voor zijn klanten tot een fijne individuele belevenis verhief, dankzij basic­achtige stukken in superieure materialen en met een eigenzinnige gewijzigde snit. De vier witte draadjes maakten zijn kleren tot all-areas-pasjes in de modewereld. Om vermetele normcore te kunnen spotten moet men trouwens over meer modebagage beschikken dan de gemiddelde fotograaf die naast wielerwedstrijden ook de verslaggeving mag doen van fashionista’s op modeshows, en derhalve alleen maar de bling, de zing en de poeha inblikt. Vermetele normcore heeft te maken met kennis van materialen en kwaliteit van stoffen en zulk een rijkdom kunnen onderscheiden van het banale is niet iedereen gegeven. De koning van de Amerikaanse oernormcore, wijlen Steve Jobs, droeg niet voor niets altijd dezelfde coltruien van Issey Miyake. Het spaarde hem hopen tijd uit met aankleden en shoppen en hij voelde zich in Isseys kasjmier opperbest. Dat hij zijn jeansbroeken haast onder zijn oksels droeg, vergeven wij hem met gemak. Soit.
Is de normcore als trend een lang leven beschoren? We hopen het van harte. Niet dat opvallende kleren en exquise ontwerpen moeten verdwijnen, bijlange niet! Nee, bij elk feest, elke gelegenheid, bij elke uitbundige gedachte mogen fashionista’s gerust de vrijheid hebben om zich in fluolagen van tule en chiffon te hullen. Bant men de fantasie, dan bant men immers ook de levensvreugde. Maar dat het opbod in stijlen en opvallendheid van de laatste jaren gerust wat mag getemperd worden, is een goede zaak. Exuberante mode moet méér zijn dan de gratuite invulling van een puur individuele verzuchting naar roem en vijftien minuten aandacht. Pas dan heeft dit soort mode weer zin, omdat ze een vorm van protest wordt, een middel tot communicatie, of een uiting van pure schoonheid. Pas dan wordt mode weer een feest voor de ogen, voedsel voor de hersens en zalf voor de ziel.

Uw Amélie O.

-> de columns van Amélie O. lees je iedere maand in ELLE België