Elle Diaries: over stormloop trauma’s, Nike schoenen en hysterische moeders

Geüpdatet op 16 Oktober 2016 door Isabelle Vander Heyde
Elle Diaries: over stormloop trauma’s, Nike schoenen en hysterische moeders

Een zondag in Parijs, 10 uur ’s morgens. Terwijl slaperige modellen en hun kappers zich klaarstomen voor een nieuwe Fashion Week dag, onverschillige locals hun warme croissants gaan ophalen en late feestvierders definitief de weg naar hun bed vinden, bevind ik me in een hysterische massa zwaar ademende, lycra lievende figuren. Ze maken opgefokte“humpf humpf humpf” geluiden en plots weerklinkt er een oorverdovend schot.

Niet dat dit deze massa in paniek brengt, integendeel: als één lichaam beweegt het zich vooruit aan een razend tempo. Ik ook dus. Na enkele honderden meters wil ik weg, ik draai me om, maar ben Simba in de dramatische stormloopscène: 9999 enthousiaste lopers dreigen me te verpletteren en geen Mufasa in de buurt om me uit deze situatie te redden. Ik kan alleen op mezelf en het splinternieuwe paar Nike loopschoenen aan mijn voeten rekenen om me uit de voeten te maken. Dat laatste betekent vooruit gaan, 10 keer 1000 meter lang. Welkom op de tien kilometer van Parijs!

via GIPHY

Hoe ik hier ben beland? Lang verhaal, laten we het erop houden dat je best dubbelcheckt voor je in volle modeweek via telefoon vanuit een lawaaierige showroom je aanwezigheid bevestigt op een “sportief moment onder journalisten”. De Parijse modeweek is reeds halfweg en Nike stelt vandaag haar nieuwste Beautiful x Powerful sneakerlijn voor. De collectie is gebaseerd op sportlegendes als Joan Samuelson, die in 1984 goud won op de allereerste marathon voor vrouwen in de geschiedenis van de Olympische Spelen. Onder het motto, “er is geen eindmeet”, liep ze veertig kilometer op twee uur, 24 minuten en 42 seconden tijd. Een filosofie die zich vertaalt in de schoenen aan mijn voeten, kunstig afgewerkt met lijnen die een renbaan suggereren en met Samuelsons historische prestatie in de veters gegrift. Schoenen voor kampioenen dus, het leek Nike dan ook een geschikt plan om journalisten eens lekker sportief uit te dagen. Goed idee! nike-we-run-paris-10k-3

Enig probleem: ik heb een trauma aan lopen, opgelopen -hoe toepasselijk- tijdens de sportlessen op de middelbare school. Daar waar alle balsporten, gymnastieke en acrobatische capriolen nooit een probleem vormden, heb ik sinds mijn allereerste dag op de schoolbanken een absolute degout aan alles wat van je benen een sneller ritme dan vijf kilometer per uur vergt. Misschien heeft het feit dat ik als ongetrainde elfjarige in een hysterische loopcross werd neergeploft daar iets mee te maken. Correctie: ik wéét dat het er alles mee te maken heeft! Even beschrijven: ik had nog nooit gelopen en moest het plots opnemen tegen een horde leeftijdgenoten die zich al maandenlang voorbereidden op dit soort events. Ze stonden opgefokt te “humpf humpf humpfen”, waren van kop tot teen in lycra gestoken (ik had enkel mijn schoolgympjes en een oude sportshort van mijn broer) en werden langs de zijlijn aangemoedigd door Hysterische Running Moms die hun fitte addergebroed met overslaande stemmen aanmaanden “dat blonde meisje” uit hun looproute te tackelen. Je raadt al dat ik de blonde dwerg in kwestie was en mijn eerste loopcross als allerlaatste en met tranen in de ogen eindigde. Toen ik te horen kreeg dat ik dit pleziertje twee jaar lang maandelijks zou moeten ondergaan, begonnen de tranen ook écht te lopen. Zover voor mijn loopprestaties destijds. Even terzijde, mijn Heel Erg Sportieve BFF, het meisje dat wel eens op het podium met een medaille om de hals eindigde, vertrouwde me deze zomer toe dat ook zij dat soort events haatte. Ze voelde evenveel stress als mij, ondervond ook agressie van de Hysterische Running Moms en diens Miniatuur Oorlogsmachines (“geef die Potentiële Concurrent een schop!") én moest daar bovenop nog eens de dreigementen van onze leerkracht LO (staat voor Leed Onderhoud) ondergaan. “Als ik je straks niet op dat podium zie staan, zal dat mij heel kwaad maken,” siste hij haar ooit net voor het startschot toe, waarop zij met haar nog niet helemaal ontwikkelde gazellenbeentjes in vijfde versnelling schoot, haar sportschoen na honderd meter verloor, maar door pure angst gewoon op één schoen bleef lopen richting de eindmeet. "Vvvvat een daad, vvvat een daad: daawr loopt een maisje op één schoen. Vvvat een toewaiding, vvvat een daad," klonk het toen uit de luidsprekers. We zijn niet zeker of er echt een sportcommentator was, noch of hij waarachtig zo'n accent had, maar in haar geterroriseerde hoofdje is het zo gebeurd. Ze eindigde de cross met heel wat blaren, een medaille om de hals, een goedkeurende knik van de coach en tranen in de ogen. Lang verhaal kort: hé, het is NIET oké om kinderen op zo’n manier te traumatiseren!

nike-we-run-paris-10k-1
Als ik dan tòch lycra aan moet, dan mag het een ninja pakje zijn!

Enfin, 15 jaar en een voorzichtig heelproces later -met dank aan de zachte aanpak van Evy Gruyaerts Start To Run programma- ben ik in staat om zeven kilometer aaneen te rijgen, daarna lig ik uitgeteld op de grond. Ik doet dat op mijn eigen ritme, zonder humpfende concurrenten om me heen, zonder dat verafschuwde rugnummer en al zeker zonder enige vorm van competitie. Als ik in de verte een moeder spot, of ze er nu agressief uitziet of niet, zelfs al duwt ze vreedzaam een buggy voort, schiet ik in paniek en hoop ik dat ze de inhoud van die kinderwagen binnen enkele jaren niet omtovert tot miniatuur loopmachine. Je kan je dus mijn angst inbeelden wanneer het startschot van de 10K in Parijs afgaat: ik ben plots weer een 11 jaar oude Simba en weet niet hoe ik me hieruit moet redden. En dan gebeurt er een mirakel: na enkele kilometers lijkt alle paniek uit mijn hoofd gezweet, Evy's lessen hebben me sterker gemaakt dan ik dacht. Ik besluit er het beste van te maken, dat deed Simba tenslotte ook, en deze race op mijn ritme uit te lopen. Hakuna Matata! Het is zwaar, maar de gedachte aan de eindstreep houdt me overeind (Joan Samuelson kruipt zowaar in mijn hoofd) en het enige echte stress moment vindt plaats wanneer ik na vijf kilometer (de helft!!!) even wil vertragen om water aan te nemen en een Hysterische Achterligger me met beide handen vooruit duwt. Geen tijd voor kleine slokjes, zo blijkt, je moet je water als een overhitte wet t-shirt deelnemer over je hoofd spuiten en hopen dat er een paar druppels de weg naar je droge mond vinden. Stomme Hysterische Achterligger. Na zeven kilometer steek ik mijn eerste persoon ooit voorbij, een kleine overwinning voor mij: het betekent dat ik in het allerergste geval slechts op de 9999ste plaats zal eindigen! Ook de toeschouwers langs de weg storen me minder dan verwacht, ze zijn eigenlijk vooral bezig met naar me te glimlachen en aanmoedigende duimen op te steken. Best aangenaam. Wanneer ik mijn laatste duizend meter inga, krijg ik plots een jonge moeder in het vizier. Ze heeft een kleuter op de arm en wijst naar mij. Paniek. Gruwel. Boosheid. Ik zet alvast mijn angry face op, maar zij roept me met een grote lach toe dat ìk de allerbeste ben, dat ìk deze race zal winnen. (En dat ik terloops moet uitkijken voor de bananenschillen die langs het parcours liggen, danku daarvoor)  Het wonder is geschied: ik heb zowaar mijn eigen Enthousiaste Running Mom en dat doet deugd. Ik los zowaar een discrete “humpf” en spurt naar de eindstreep van mijn allereerste 10 kilometer race ooit. Eens aangekomen blijken mijn ogen droog en is het enige dat loopt de liters zweet die ik tijdens deze krachttour heb losgemaakt. Niet zo elegant, maar gelukkig heb ik eraan gedacht om net vòòr de race de foto’s voor dit stuk te nemen. Bij deze wordt dit artikel geïllustreerd met prachtige Nike kleren en mijn lichtjes paniekerige groene lach...

Danku Nike, danku Simba voor je levenslessen, danku Eigen Wilskracht en danku Random Enthousiaste Running Mom!

stretch
Leuk extraatje: de race brengt je langs de mooiste monumenten van de Lichtstad. Stretchen aan het Louvre: check!