Waarom Britney Spears teleurstelde tijdens de VMA’s

Geüpdatet op 15 Februari 2019 door Laure Vandendaele
Waarom Britney Spears teleurstelde tijdens de VMA’s

Gisteravond werden in New York de jaarlijkse MTV Video Music Awards uitgereikt. Het hoogtepunt van de avond moest het optreden van Britney Spears worden, die voor het eerst sinds haar historisch pijnlijke optreden in 2007 weer op het VMA podium stond. Kon de Queen of Pop de hooggespannen verwachtingen inlossen?

Hoe graag we ook zouden willen zeggen dat Britney Spears voor hét optreden van de avond zorgde en haar eigen legendarische passages met albino python (2001) en sexy glitterpak (2000) overtrof, liet Britney ons enigszins met een gevoel van teleurstelling achter. Dat lag deels aan de nummerkeuze – ‘Make Me’ is een fijn nummertje om mee kreunen in de file, maar een powerpopplaat dat het ‘roof kan raisen’ is het niet. Laat staan dat het nummer voldoende ballen heeft om een met het kruim van de internationale muziekscène (ook dat staat met gasten als Jersey Shore-vrouwen JWoww en Snooki ter discussie. Maar goed, Beyoncé was er. En Rihanna. Dus ook Drake. En Kanye. Maar wel met Kim.) zaal tot een muzikale extase te brengen. Daarvoor had MTV Beyoncé immers ingeschakeld. De enige ballen op het podium waren die van G-Eazy, de Californische rapper die een gulle bijdrage aan Britneys nieuwe single leverde en momenteel vrolijk meesurft op het succes van de wereldster. Hoe sensueel Britney ook rond haar co-performer probeerde te kronkelen (ze tastte hem zelf kortstondig in het kruis), konden we ons niet van de mening ontdoen dat het sensuele onderonsje niet van harte was, alsof G-eazy niet erg breezy uit zijn bek rook ofzo.

LEES OOK: het leven van Britney Spears wordt verfilmd.

Dat Britney nooit de beste zangeres is geweest, is geen geheim. Bitbit is dan wat men noemt een ‘performer’. Maar ook haar performance laat het hier en daar afweten. Natuurlijk is een show van Britney een feest voor ogen in een zondige woestijnstad als Las Vegas waar camp en kitsch nooit ver te zoeken zijn, maar naast de huidige aanvoerders van de hitlijsten voelt een optreden van de 34-jarige een tikkeltje gedateerd aan. Net zoals de flauwe choreografie, de zichtbare hairextensions (het blijft een mysterie, dat haar van Britney, wetende dat ze ’s werelds beste kappers op speeddial kan staan hebben) en dans met grijpgrage schaduwen op de schermen. Schaduwdansen zijn lame Britney, eens ze in een act op het Eurovisie Songfestival zijn gebruikt, weet je dat je regisseur het denkwerk niet aan een stagiaire had mogen overlaten.

Verder miste het optreden vooral pit, of passie, zo je wil. Een begrip dat door de band genomen al te vaak – vooral door stagiaires – vrijblijvend in de mond genomen wordt maar onmiskenbaar deel uitmaakt van het takenpakket van een wereldster die de miljoenen zingend en dansen bij elkaar rijft. Britney slaagt er niet in om contact te maken met haar publiek, geen blik, ontwapenende glimlach en oprecht kreetje in de micro doet vermoeden dat Britney het ook echt naar haar zin heeft op het podium. Dansen doet het popfenomeen al jaren niet meer voluit. ‘Ze is gewoon op’, zei een medekenner hierover ooit. Britneys Instagramaccount, waarin de zangeres die groot werd in een tijd zonder sociale media, schaamteloze selfies post, random inspirerende plaatjes regrammed en haar eigen schilderwerkjes showt, is zowat de enige plek waar je af en toe een fractie authenticiteit voelt. In haar muziek, optredens en televisieverschijningen is Britney zelden meer dat de speelse sekspoes die haar manager in 1999 op de kaart zette. Ze lacht haar parelwitte tanden wel bloot, trekt op commando gekke bekken maar laat nooit echt in haar kaarten kijken. Of haar nieuwe plaat ‘Glory’ en een kronkeldansje op de awards voldoende zijn om een nieuwe generatie fans te overtuigen, valt te betwijfelen.  Maar ach, wij, nostalgische fans die Britney in pre, tijdens en post breakdown tijden een warm hart toedragen, bedekken ook de tekortkomingen in dit optreden met een glittermantel der liefde en hopen dat Britney nog een paar van die vermeende comebacks uit haar minuscule podiumpakjes schudt. Of toch tenminste nog …one more time.