Een half uurtje op voorhand vertrekken? Tijd zat, want de metro nemen, dat kan het kleinste kind. Het is uiteindelijk maar een kwestie van de juiste kleurtjes en bolletjes te volgen. Alweer liet mijn linker hersenhelft me danig in de steek en kwam ik -helemaal per ongeluk- aan Topshop weer boven de grond. Mijn rechter hersenhelft, de snoodaard die me intuïtief naar het winkelparadijs leidde, grinnikte maar het was het dreigende getik van de Big Ben die het corpus callosum activeerde en de harmonie onder de hersenpan herstelde.
Daar was het besef: ik mis de show. Mijn wanhopig getokkel op de iPad leverde weinig op maar het moderne rooksignaal trok wel de aandacht van een andere modeminnende dwaler. Mijn bondgenoot stelde voor een taxi te delen maar had zelf geen penny op zak. Niet vies van een goede daad, graaide ik diep in mijn uitpuilende handtas en trof daar op de tast zo goed als de hele winkel uit het Rad van Fortuin (‘voor mij de microgolfoven ter waarde van 2500 frank!), behalve mijn portefeuille aan. Daar ging onze ‘London cool’. Een drafje dan maar, moest lukken, er zijn toch jaarlijks genoeg vrouwen die zich aan van die vreselijke stiletto runs wagen. Een kennismakingsgesprekje, een kilometertje of twee en een astma-aaval later, doemde in de verte een kolonie modemensen op, dé wegwijzers van fashion week.
Volzinnen maken, lukte even niet, gelukkig nam de uitnodiging het hier even over. ‘Fifth floor’, zei een nukkig mannetje terwijl hij naar de traphal wees. Just my luck. Filippa, mijn ‘running mate’, gooide de handdoek in de ring en ging even verder in haar telefoon brullen. Zelf begon ik aan de beklimming om 1000 trappen later helemaal achteraan een laatste plaatsje te bemachtigen. Het hoogtepunt van wat ik toen zag, zie je hier.
Een reactie plaatsen